<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Obrona Modlina i Warszawy 1939

  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "A - Ć"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "D - G"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "H - J"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "K"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "L - N"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "O - R"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "S - T"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "U - Ż"


  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.
    nazwiska H - J



    Na podstawie książki „Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej” – Ludwika Głowackiego wyd. MON przygotowałem listę imienną osób występującą w Indeksie nazwisk:


    Położenie Armii "Warszawa" w dn. 13 września 1939 r.

    Bardzo proszę o nadsyłanie, celem uzupełnienia informacji, not biograficznych wymienionych osób - stawiz@wp.pl


    LISTA NAZWISK - zawiera 2364 osoby




    Habina Albin Piotr
    - , ppłk dypl.
    [1898-1973], oficer dypl. sł. st. piech. WP, ppłk [1938]

    Ur. 22 II 1897. Ukończył szkołę średnią. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie służył w 9 pp leg., gdzie był m. in. d-cą kompanii. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 15 VIII 1924. Następnie oficer sztabu 28 DP. W okresie od XI 1929 do X 1931 studiował w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Po ukończeniu MSWoj. od XI 1931 oficer w Departamencie Piechoty MSWoj. Awansowany do stopnia mjr dypl. 1 I 1932. Był w okresie od VI 1934 do II 1936 II redaktorem Przeglądu Piechoty. Przeniesiony do sztabu 28 DP w Skierniewicach na stanowisko szefa sztabu. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 19 VIII 1938. W wojnie obronnej we IX 1939 do 8 IX 1939 szef sztabu 28 DP w składzie armii „Łódź”. 8 IX 1939 wraz z d-cą 28 DP W. Bończą – Uzdowskim opuścił dywizję i wyjechał do Warszawy, a następnie do Modlina, gdzie ponownie od 16 IX -29 IX 1939 szef sztabu 28 DP. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu m. in. w VII A w Murnau. Po odzyskaniu wolności w V 1945 w PSZ. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii. Zamarł w Londynie 08 IV 1973.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4 nr 00207, OP5,KW 3x, SKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; W. Ciechanowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Hajdenko Konstanty
    - , kpt. br. panc.
    [1905-1967], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1938]

    Ur. 12 I 1905 w Kulczycach na Wołyniu. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 69 pp w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. Ukończył kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernej w Modlinie i przeniesiony do 2 batalionu pancernego w Żurawicy. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 kompanią czołgów 2 b. panc. w składzie Armii „Prusy”. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym batalionu, m. in. pod Piotrkowem Tryb., na przedpolach Warszawy, potem w rejonie Brześcia i Kowla, a następnie przez Łuck Złoczów w kierunku granicy z Węgrami. Po przekroczeniu granicy 19 IX 1939 znalazł się na Węgrzech, gdzie został internowany. Po ucieczce z obozu przedostał się do Francji, gdzie służył od I 1940 w WP z przydziałem do odtwarzanego 2 batalionu cz0łgów, a po kapitulacji Francji w VI 1940 ewakuowany do Wlk. Brytanii, gdzie służył w 16 Brygadzie Panc. Brał udział od 1944 w walkach w Normandii i w Niemczech. Po demobilizacji pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 29 VI 1967 w Londynie.

    Roczniki oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Nawrocki. 2 Batalion Pancerny. Pruszków 1992; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Hampl Mieczysław Ernest
    - , kpt. piech.
    [1899-?], kpt. sł. st. piech. WP [1925]

    Ur. 20 VIII 1899. Od XI 1918 w WP. Ukończył szkołę podchorążych. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 84 pp. W 1924 ukończył kurs doszkalający dla młodszych oficerów. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. Po 1925 przeniesiony do Komendy Placu Warszawa, gdzie pełni różne funkcje. W 1932 oficer Komendy Miasta Warszawa, gdzie do 1939 pełnił m. in. funkcję adiutanta. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta komendy Miasta Warszawa. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II C w Woldenbergu.
    Odznaczony: KN, KW4x, ZKZ, SKZ.
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Hankiewicz Stanisław Godzisław,
    - mjr piech.
    [1896-?], mjr sł. st. piech. WP[1936]

    Ur. 15 VIII 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 72 pp, skąd po 1924 został przeniesiony do 34 pp w Białej Podlaskiej. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928 dowodził m. in. kompanią. W 1932 w dyspozycji szefa Departamentu Piechoty MSWoj. Następnie przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1936. w latach 1937-1939 pełnił funkcję II z-cy i kwatermistrza 3 batalionu strzelców w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 103 batalionu strzelców sformowanego w ramach mobilizacji przez 3 batalion strzelców. Brał udział w walkach z Niemcami na przedpolach Warszawy potem w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, ZKZ, MN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Hankus Czesław, - ppor. piech. 
    [1913-?], ppor. rez. piech.[1937]

    Ur. 12 VI 1913. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 84 pp w Pińsku. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 1 kompanii CKM, potem adiutanta II batalionu 84 pp w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 84 pp od walk na pozycjach obronnych nad Wartą, potem w bojach odwrotowych przez Kampinos do Modlina.
    Po kapitulacji Modlina losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków”1939. W-wa 1991;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Hanysz Wiesław Zygmunt , por. sap. 
    [1912-1940], por. sł. st. sap.[1938], pośm. kpt. [2007]

    Ur. 2 I 1912 w Sosnowcu, syn Macieja i Domiceli z Bugajów. Absolwent gimnazjum w Sosnowcu. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 8 baterii szkolnej szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 21 pal w Białej. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1934-1935 w kadrze oficerów saperów- przebywał na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. Sap. z starszeństwem od 15 VIII 1934. W latach 1935-1939 służył w 2 batalionie mostów kolejowych, do 1938 d-ca plutonu, a po awansie do stopnia por. sł. st. st. sap. 19 III 1938 mianowany d-cą 2 kompanii w tym batalionie. Po mobilizacji 31 VIII 1939 mianowany d-cą 3 kompanii w mobilizowanym przez 2 batalion mostów kolejowych – batalionie mostów dowodzonego przez kpt. B. Bronisza. Walczył na przedpolach Warszawy, potem na Lubelszczyźnie. Po 15 IX 1939 zaginął. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 10940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Postanowieniem prezydenta RP mianowany w 2007 kpt. piech.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20006; P. Zarzycki. 2 Batalion Mostów Kolejowych. Pruszków 1994; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Harasim Adam,
    ppor. piech. 
    [1907-1939], ppor. rez. piech.[1932]

    Ur. 12 V 1907. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie 1929-1930 w Batalionie Szkoły Podchorążych. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 56 pp w Krotoszynie. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. Kampanię wrześniową odbywał w 56 pp w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Walczył na szlaku bojowym 56 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ 26 IX 1939 na Ochocie. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

    Rocznik oficerski rezerw 1934. P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Harcaj Piotr,
    - por. dyp.. 
    [1907-1986], por. dypl. [1935] /w PSZ kpt./mjr /płk dypl. art.

    Ur. 21 VI 1907. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VII 1932 z przydziałem do 16 pal w Grudziądzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W stopniu por. dypl. sł. st. zostaje przydzielany w VIII 1939 sztabu 16 DP w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego 16 DP. Walczył z Niemcami nad Ossą, pod Mełnem, w walkach odwrotowych w rejonie Łowicza, nad Bzurą, skąd przedostał się do Modlina. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej skąd w X 1939 został zwolniony. Podczas próby przejścia granicy z Węgrami został ujęty przez strażników sowieckich. Po udanej ucieczce z konwoju przedostał się na zachód, gdzie służył w II Korpusie Polskim. Awansowany do stopnia kpt. a w 1944 do stopnia mjr dypl. W 1944 brał udział w kampanii włoskiej. Brał udział w bitwie pod Monte Cassino. Od VI 1944 pełni funkcję szefa Oddziału Operacyjnego 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Po ewakuacji oddziałów II KP z Włoch do Wlk. Brytanii zostaje w 1947 zdemobilizowany. Wyjechał wówczas z Wlk. Brytanii do Stanów Zjednoczonych i zamieszkał w Chicago. Działał w organizacjach polonijnych i kombatanckich. Był założycielem Klubu Niezależnych Polaków. Jednocześnie delegat do Związku Narodów Zaprzyjaźnionych. Awansowany do stopnia płk-a w st. sp.
    Zmarł w Chicago 2 X 1986.
    Żona Wanda /1912-1987/
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10245, KW

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Harland Władysław
    - , mjr dypl. 
    [1897-1939], mjr dypl. sł. st. piech. WP [1935]

    Ur. 23 IV 1897. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Ukończył szkołę podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 32 pp. w latach 1921-1923 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu por. SG sł. st. piech. był oficerem w Oddziale Ogólnym sztabu DOK IV w Łodzi. Awansowany do stopnia kpt. SG 15 VIII 1924. Następnie przeniesiony do Oddziału I Sztabu Generalnego WP w Warszawie. Po 1930 był pomocnik attaché wojskowego w Moskwie. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1935. Po powrocie do służby liniowej od 1936 do 1939 d-ca I batalionu 22 pp w Siedlcach. W III 1939 przydzielony do sztabu Armii „Modlin” z przydziałem na stanowisko z-cy szefa Oddziału II sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 oficer Oddziału II sztabu Armii „Modlin”, potem do 16 IX 1939 oficer łącznikowy Armii „Modlin” do sztabu NW WP. Następnie z oddziałami Armii „Modlin” gen. E. Przedrzymirskiego-Krukowicza przebija się na Lubelszczyznę, gdzie walczy z Niemcami na stanowisku szefa sztabu grupy bojowej dowodzonej przez płk M. Ocetkiewicza. Poległ w walce z Niemcami 23 IX 1939 w Podlodowie. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Odznaczony: KW, ZKZ, SKZ,

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin”1939. W-wa 1987; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Hasiński Jan - , por. piech. 
    [1901-1939], por.  sł. st. piech. [1922], od 1923 w rezerwie.

    Ur. 11 XII 1901 w Gostyniu w Wielkopolsce. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do gimnazjum. Od 10 I  1919-16 IV 1919 bierze udział w Powstaniu Wielkopolskim. Walczy w rejonie Rawicza. Od 16 IV-15 V 1919 zwolniony z frontu z powodu choroby. Od 15 V 1919 do 15 XI 1919 służy w słuckim batalionie zapasowym. Od 16 XI 1919 do 15 III 1920 w Szkole Podoficerskiej Piechoty w Biedrusku. Ukończył kurs karabinów maszynowych i kurs gazowy. Od 16 III 1920 do 21 IX 1920 w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Poznaniu. W stopniu podch. przydzielony do słuckiego pułku przemianowanego w 1921 na 78 pp. Z dniem 15 I 1921 mianowany ppor. sł. st. piech. W 78 pp służył do 9 V 1921. Następnie przeniesiony do 83 pp. W VI-VII 1921 bierze udział w III Powstaniu Śląskim. Służył w 4 pp na stanowisku pomocnika, potem adiutanta pułku. Po zakończeniu powstania powraca do 83 pp. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1922. Przeniesiony w 1923 na własna prośbę do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 83 pp, a następnie do 79 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy 8 kompanii III batalionu 79 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, przedpolach Modlina, a następnie w obronie Warszawy. Poległ 17 IX 1939 w Warszawie. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921; Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Hass Tadeusz
    - , ppor. rez. piech.
    [1910-1939], ppor. rez. piech. WP [1937]

    Ur. 21 XII 1910. Ukończył szkołę średnią 193o. Służbę wojskową odbył w latach 1934-1935 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 8 DP przy 32 pp w Modlinie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 21 pp, w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 21 pp w składzie 8 DP. Uczestnik obrony Warszawy, gdzie dowodził 1 plutonem 4 kompanii II batalionu 21 pp. w czasie walk na Pradze zostaje 15 IX 1939 ciężko ranny. Zmarł z ran 2 X 1939 w Szpitalu Ujazdowskim. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki.

    R. Rybka- K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Karczewski. 21 Pułk Warszawski Pułk Piechoty. W-wa 1992.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hawliczek Czesław Marian - , por. rez. piech.
    [1906-?], por. rez. piech. WP[1937]
    Ur. 22 VI 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Śremie. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 69 pp w Gnieźnie. Po kolejnych ćwiczeniach odbytych w 69 pp awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1937. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 69 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 2 kompanii CKM, potem od 10 IX 1939 d-ca 2 kompanii CKM II batalionu 69 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych w kierunku Warszawy. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Za okazane męstwo na polu walki był wnioskowany o odznaczenie go VM kl. 5. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu.
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Heilman-Rawicz Kazimierz Roman 
    - , ppłk piech.
    [1896-1969], legionista, oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1931], w OOB/ZWZ ps. „Orzeł”, „Antoni Orłow” vel inż. Polański, vel Jan Hilkner

    Urodził się 27 lutego 1896 w Błażowej k/ Rzeszowa, syn Antoniego /nauczyciela/ i Teodozji. Od 1903 do 1906 uczęszczał do szkoły ludowej w Błażowej, potem w latach 1906-1910 do II gimnazjum w Rzeszowie, gdzie ukończył IV klasę. Następnie 1910-1911 uczył się w Gimnazjum im. św. Jacka w Krakowie, gdzie ukończył V klasę. Od 1912 do 1914 uczęszczał do gimnazjum we Lwowie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości.
    Wychowany w rodzinie o tradycjach patriotyczno-niepodległościowych od 1912 był aktywnym członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich we Lwowie, gdzie przeszedł przeszkolenie wojskowe i ukończył szkołę podoficerską. Jako podoficer był instruktorem PDS na kursie w Nowym Sączu /15 lipca-2 sierpnia 1914/. Służył wówczas w 1 kompanii. Po przerwaniu kursu z grupą kursantów przyjechał 3 sierpnia 1914 do Krakowa i wstąpił do oddziału J. Piłsudskiego, w którego szeregach odbył kampanię kielecką. Po reorganizacji grupy J. Piłsudskiego w końcu sierpnia 1914 służy w 5 pp Legionów Polskich. Od początku 1915 był żołnierzem kompanii technicznej przy Komendzie Legionów. 20 sierpnia 1915 mianowany chorążym saperów. Następnie w II Brygadzie Legionów. Mianowany ppor. saperów 1 listopada 1916.
    Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 w Polskim Korpusie Posiłkowym. Brał udział w przebiciu II Brygady Legionów 15/16 lutego 1918 pod Rarańczą. Po bitwie znalazł się na terenach zajętych przez wojska rosyjskie, gdzie nastąpiło połączenie II Brygady Legionów z II Korpusem Polskim, którego dowództwo objął gen. Józef Haller. 11 maja 1918 uczestniczy w bitwie z Niemcami pod Kaniowem Po kapitulacji 12 maja 1918 II Korpusu dostał się do niewoli niemieckiej, skąd w końcu maja 1918 udało mu się uciec i przedostać do Warszawy. W lipcu 1918 zgodnie z otrzymanym rozkazem wyjechał z Warszawy i w przebraniu za żołnierza austriackiego przedostał się na Kubań celem formowania tam polskich oddziałów. Od sierpnia 1918 należał do grona organizatorów 4 Dywizji Strzelców gen. Lucjana Żeligowskiego. W kwietniu 1919 z grupą oficerów polskich wyjechał z Odessy do Francji, gdzie zostaje wcielony do 4 pułku strzelców Armii gen. Józefa Hallera, potem oficer sztabu 12 pułku strzelców, z którym wrócił do kraju w maju1919. Od maja 1919 w stopniu por. sł. st. w WP. We wrześniu 1919 - 12 pułk strzelców zostaje przemianowany na 150 pp. Bierze udział w walkach na frontach wojny polsko-bolszewickiej. Od sierpnia 1920 do 1922 oficer sztabu 2 DP Leg., której d-cą był m. in. płk Michał Żymierski, potem krótko był w 1922 d-cą batalionu w 2 pp Leg. w Sandomierzu. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem 1 VI 1919.W 1922 przeniesiony do 59 pp w Inowrocławiu na stanowisko d-cy batalionu, którym dowodził do 1924. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piechoty 1 lipca 1923. W latach 1924-1926 był wykładowcą i wychowawcą na kursach Doskonalenia Młodszych Oficerów Piechoty w Chełmnie. W 1926 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy V Batalionu KOP w Łużkach pow. dziśnieński woj. wileńskie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 stycznia 1931. Przeniesiony w 1932 na stanowisko z-cy d-cy 62 pułku piechoty w Bydgoszczy. W 1936 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty kurs dla d-ców pułków, a od października 1936 był d-cą 62 pp., którym dowodził w kampanii wrześniowej 1939 w składzie 15 DP pod dowództwem gen. bryg. Zdzisława Przyjałkowskiego.
    W dniu 1 września 1939 dowodzony przez niego 62 pułk walczył z Niemcami na przedpolach Bydgoszczy, potem podczas odwrotu przez Bydgoszcz 3 września 1939 uczestniczy w walkach z niemieckimi dywersantami w samej Bydgoszczy. W dniu 4 września 1939 sztab 62 pp zostaje rozlokowany w Cielicach na Kujawach, gdzie przygotowuje się do odparcia kolejnego uderzenia wroga. Następnie uczestniczy w walkach odwrotowych w kierunku rzeki Bzury, gdzie nocą z 14 na 15 września 1939 pododdziały pułku skierowały się na przeprawę pod Brochowem. Po ciężkich walkach nocą z 16 na 17 września 1939 pułk przeprawił się przez Bzurę ponosząc duże straty. Nocą z 18 na 19 września 1939 pułk o sile baonu wszedł w głąb Puszczy Kampinoskiej, a w nocy z 20 na 21 września 1939 osiągnął przedpola Warszawy. Do kapitulacji Warszawy w dniu 27 września 1939 bierze udział w obronie stolicy na odcinku „Sielce”. Podczas walk w obronie Warszawy ranny. Leczył się w Szpitalu Ujazdowskim. Po kapitulacji nie poszedł do niewoli niemieckiej i czynił próby utworzenia w Warszawie organizacji konspiracyjnej. Nawiązał kontakt z gen. M. Karaszewiczem – Tokarzewskim, któremu przekazał w październiku 1939 zorganizowane przez siebie komórki konspiracyjne. Ponieważ był poszukiwany przez Niemców za zwalczanie dywersji niemieckiej w Bydgoszczy musiał wyjechać z Warszawy. Wyjechał wówczas na teren Polski Południowej z zamiarem przedostania się przez granicę na Węgry i dotarcia do Francji i wstąpienia tam do organizowanego WP. Wraz z nim w październiku 1939 wyjechali oficerowie z 62 pp: ppor. Łukasz Ciepliński, por. Lucjan Kühn i ppor. Zygmunt Pawłowicz. W październiku 1939 dotarł do Głogowa Małopolskiego, gdzie zatrzymał się na krótki okres czasu u swej siostry Marii, gdzie nawiązał kontakt z mjr dypl. Pawłem Zagórowskim „Strzemię” organizatorem siatki OOB na terenie południowej części woj. krakowskiego, który skontaktował go z KG Organizacji Orła Białego w Krakowie. W końcu października 1939 w Krakowie zostaje zaprzysiężony do OOB, a następnie powierzono mu zorganizowanie Podokręgu Rzeszowskiego OOB obejmującego powiaty woj. lwowskiego pozostające pod okupacją niemiecką. Z jego polecenia por. L. Kühn zostaje organizatorem rejonu Sanok, por. Ł. Ciepliński rejonu rzeszowskiego i ppor. Z. Pawłowicz – rejonu przemyskiego.
    Na terenie Rzeszowa działał do połowy grudnia 1939. W grudniu podejmuje decyzję o wyjeździe na Wegry. W swych wspomnieniach po wojnie określił, że zasadniczym celem wyprawy było dotarcie do bazy łącznikowej ZWZ w Budapeszcie, aby po zaznajomieniu się z aktualną sytuacją i otrzymaniu instrukcji powrócić do pracy konspiracyjnej w kraju. W dniu 16 grudnia 1939 w towarzystwie Ł. Cieplińskiego, Z. Pawłowicza i L. Kühna oraz swego syna Jana wyruszył na Wegry. Trasa wiodła z Rzeszowa do Jasła, gdzie dojechali pociągiem, potem do Nowosielec, skąd cała grupa pieszo dotarła do Bukowska. 20 grudnia 1939 przekroczono granicę, a 22 grudnia 1939 grupa dotarła do polskiego konsulatu w Użohorodzie, skąd nawiązał kontakt z polskim poselstwem w Budapeszcie. 24 grudnia 1939 osobiście zgłosił się w polskim poselstwie w Budapeszcie i nawiązał kontakt z bazą łączności „W” krypt. „Romek”. Posługiwał się wówczas dokumentami na nazwisko inż. Polański. Od 27 grudnia 1939 prowadził rozmowy z ppłk dypl. A. Krajewskim, które trwał kilka dni. Zaprzysiężony przez ppłk dypl. A. Krajewskiego do ZWZ. Przeszedł przeszkolenie na kursie konspiracyjnym, gdzie wykładowcą był m. in. mjr Jan Mielczarski. Po zakończeniu kursu zaopatrzony w gotówkę oraz instrukcje zostaje skierowany do kraju z zadaniem objęcia dowództwa ZWZ w Małopolsce Środkowej z siedzibą dowództwa w Rzeszowie, zorganizowania i utrzymania łączności z Bazą w Budapeszcie oraz nawiązanie i utrzymanie łączności z ZWZ pod okupacją sowiecką. 13 stycznia 1940 wyrusza z ppor. Ł. Cieplińskim, por. L. Kühnem i ppor. Z. Pawłowiczem w drogę powrotną do kraju. Trasa wiodła przez Użhoród, skąd 15 stycznia 1940 wyrusza z przewodnikiem w kierunku granicy, którą przekroczyli w nocy z 15/16 stycznia 1940 i dotarli do punktu przerzutowego w Baligrodzie prowadzonego przez Ukraińca Bobaka, gdzie w wyniku zdrady Bobaka zostali aresztowani 16 stycznia 1940 przez policję ukraińską. Aresztowany pod nazwiskiem Jan Hilkner – handlarz siana. W dniu 18 stycznia 1940 przewieziony przez Niemców z trójką swych oficerów z Baligrodu do więzienia w Sanoku, gdzie przebywał do 27 września 1940. Nierozpoznany przez Niemców. 27 września 1940 przewieziony do więzienia w Tarnowie, gdzie przebywał do 8 stycznia 1941. Następnie wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie został osadzony pod nazwiskiem Jan Hilkner nr 0bozowy 9319. Działał w konspiracji obozowej i kierował połączonymi w ramach ZWZ/AK grupami W. Pileckiego „Tomka”, grupą PPS S. Dubois i grupą płk A. Stawarza o nazwie Związek Organizacji Wojskowych w obozie KL Auschwitz. W dniu 7 lipca 1942 wywieziony do obozu koncentracyjnego w Mauthausen, gdzie był więziony do wyzwolenia obozu w dniu 5 maja 1945. Potem przebywał w szpitalu w Linzu /Austria/, skąd latem 1945 powrócił do Polski. Po odnalezieniu rodziny zamieszkał na stałe w Gliwicach. Po podleczeniu zdrowia imał się różnych zajęć, potem na rencie. Z powodu swej przeszłości nie mógł uzyskać odpowiedniej pracy. Z tego powodu zmienił urzędowo swe nazwisko na Kazimierz Roman Rawicz.
    Zmarł po ciężkiej chorobie 16 grudnia 1969 w Gliwicach, gdzie został pochowany 16 grudnia 1969 na miejscowym cmentarzu.
    Żonaty z Józefą z d. n/n, która przed wojną była opiekunką 11 Bydgoskiej Drużyny Harcerskiej im. Józefa Dwernickiego przy Rodzinie Wojskowej w Bydgoszczy oraz członkiem Zarządu Rodziny Wojskowej. Z tego związku miał syna Jana / ur.1921/, który zginął śmiercią lotnika na Zachodzie, syna Kazimierza /ur. 1923/ żołnierza AK we Lwowie, więźnia Oświęcimia i Buchenwaldu, córkę Krystynę /ur. 1927/.
    Jego brat mjr/ppłk dypl. Stanisław Heilman ps. „Tomasz”, „ Wileńczyk” /1894-1947/, był oficerem sztabu Komendy Okręgu ZWZ/AK Wilno, a od I 1945 ostatnim k-dtem Okręgu AK Wilno. Aresztowany 3 IV 1945 przez NKWD zesłany po procesie do łagru w Workucie, gdzie zmarł 16 IX 1947. Miał braci przyrodnich Romualda Antoniego /1910-1964/, pedagoga, żołnierza AK, działacza WiN, Jana Tadeusza aresztowanego przez Niemców w 1940 i zamordowanego w KL Oświęcim 2 V 1942. Siostra Maria zamężna Krzyś była żołnierzem ZWZ/AK w Głogowie Małopolskim.
    Odznaczony: VM kl. 5, Krzyżem Niepodległości, KW 4x,Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Wojska.

    Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich. Warszawa 1917; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939. W-wa 1985; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983; K. Pluta – Czchowski. Organizacja Orła Białego. W-wa 1987; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006; Z. K. Wójcie. Rzeszów w latach drugiej wojny światowej. Okupacja i konspiracja 1939-1944-1945. Rzeszów-Kraków 1998; J. Krężel. Szare Szeregi na terenie południowo-wschodniej Polski. Konspiracja Harcerzy 1939-1945, t. 2. Tarnów 1996; E. Brydak. Wojskowy ruch oporu na Rzeszowszczyźnie. Kraków 1989; W. Francuziak. Ppłk Kazimierz Heilman-Rawicz. Więź nr 11. W-wa 1970; Materiały udostępnione przez A. Zagórskiego z Krakowa; A. Cyra. Uzupełnienia do monografii konspiracji obozowej w KL Auschwitz. WPH nr 4 z 1993; G. Brzęk. Tajna oświata.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Heinrich Ludwik- , ppor. art. 
    [1909-?], ppor. rez. art. .[1935]
    Ur. 08 VII 1909. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 20 pal w Prużanie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 20 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M IV. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy plutonu artylerii piechoty 80 pp w składzie 20 DP. Walczył pod Mławą, potem przedpolach Modlina a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Heinrich Tadeusz Ludwik - , kpt. piech. 
    [1904-?], kpt. sł. st. piech. [1939]
    Ur. 16 IX 1904. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 45 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Długoletni oficer 45 pp. W latach 1937-1939 d-ca 6 kompanii II batalionu 45 pp. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 5 kompania II batalionu 45 pp w składzie 29 DP. Walczył pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: BKZ
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Heinsch Roman - , por. art. 
    [1910-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1938]

    Ur. 11 I 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie od X 1932 do VIII 1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 14 VIII 1934 z przydziałem do 25 pal w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1938. Od 1938 d-ca plutonu artylerii piechoty w 13 pp w Pułtusku.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem artylerii piechoty 13 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami pod Ciechanowem i Gruduskiem. Po rozproszeniu się 13 pp z resztkami pułku przedostał się do Modlina i uczestniczył od 9IX 1939 do 29 IX 1939w jego obronie.
    Po kapitulacji jego losy n/n.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu w latach 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Kociszewski. 13 Pułk Piechoty. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Hellebrand Kazimierz Jan Marian 
    - , kpt. uzbr.
    [1899-?], kpt. art.[1934]

    Ur. 7 X 1899. Ukończył wojenny kurs szkoły podchorążych artylerii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu ppor. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 6 pap. Przeniesiony do rezerwy, a w 1924 powołany do służby czynnej i mianowany por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1924. Służył w 6 pap. W latach 1926-1933 służył w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie pełnił różne funkcje m. in. oficera żywnościowego. Przeniesiony z dniem 1 IX 1933 z Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii do 4 pal w Inowrocławiu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1934. Z dniem 1 IX 1935 zostaje przeniesiony  na okres 5 miesięcy do Departamentu Artylerii MSWoj. W 1936 przeniesiony do 25 pap w Kaliszu. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera zwiadowczego w 25 pal w Kaliszu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer służby uzbrojenia Armii „Poznań”.
    Odznaczony: KW, ZKZ,

    Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 31VIII 1935;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hellwig Kazimierz Konstanty 
    - , mjr rez. uzbr.
    [1885-1957], mjr rez. uzb.[1919]

    Ur. 02 X 1885. Uczestnik I wojny światowej. W stopniu kpt. służył w armii austriackiej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. izb. Z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w Okręgowym Zakładzie Uzbrojenia – warsztat amunicji w Warszawie, skąd został później przeniesiony do Inspektoratu Techniki Uzbrojenia. Po 1929 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Korpusu Oficerów Uzbrojenia Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I. Przewidywany do użycia w czasie wojny. Ewidencyjnie podległą PKU Warszawa M III. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer w szefostwie służby uzbrojenia Armii „Poznań”. Walczył na szlaku bojowym Armii „Poznań”, a po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie.
    Dalsze losy n/n
    Po wojnie w kraju. Zmarł 03 V 1957.

    Rocznik oficerski 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Bauer - B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hempl Zygmunt Joachim 
    - , kpt. piech.
    [1894-1944], legionista,ps. „Walipagórek”, członek POW, oficer rez. piech. kpt.[1919], potem oficer w st. sp., w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Łukasz”, „Mecenas”, „Prątnicki”.
    Szef /kierownik/ Wydziału VI BiP sztabu K-dy Okręgu ZWZ Warszawa-Miasto XII 1939-IV 1941.
    Ur. 23 XII 1894 w Zagórzu k/Sosnowca. Syn Joachima /przemysłowca/ i Anny Z Bądzyńskich. W 1912 ukończył Szkołę Handlową w Kielcach, po czym studiował w Akademii Rolniczej w Dublanach woj. lwowskie. W okresie nauki w szkole handlowej należał do „Pet” – a w okresie studiów był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. Był żołnierzem II zastępu VIII PDS w Dublanach. Po wybuchu 1 sierpnia 1914 I wojny światowej 9 sierpnia 1914 wstąpił do oddziału J. Piłsudskiego. Służył w oddziale wywiadowczym jako instruktor kawalerii. 9 X 1914 mianowany ppor. piech. Po rozwiązaniu oddziału 20 VIII 1915 podjął studia w Wyższej Szkole Rolniczej w Warszawie. 1 VII 1916 ponownie wstępuje do Legionów Polskich. Otrzymuje przydział do 1 kompanii 5 pp Leg. Brał udział w walkach na froncie wschodnim na Wołyniu. Po kryzysie legionowym w VII 1917 od VIII 1917 przechodzi do pracy w POW. Równocześnie kontynuował studia rolnicze w Towarzystwie Kursów Naukowych i w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
    Od XI 1918 do 1921 służy w WP. Dowodził plutonem i sprawował funkcje adiutanta baonu w 35 pp. W okresie od 15 VIII 1919 do 1 III 1920 był zastępcą szefa oddziału II DO Gen. Grodno, a następnie oficer Oddz. II Naczelnego Dowództwa. 1 VII 1920 został dowódcą 1 kompanii 1 pp Leg. w Wilnie. Od VIII 1920 do 2 IX 1920 dowodzi w zastępstwie 5 kompanią, potem III baonem 1 pp Leg. 12 I 1921 urlopowany z wojska, po czym przeniesiony do rezerwy. Zweryfikowany przez MS Wojsk. w stopniu kpt. rez. piech. z starszeństwem 1 VI 1919. Po przejściu do życia cywilnego gospodarował w swoim majątku w Rożdżałowie w pow. Chełm, później był dyrektorem Towarzystwa Produktów Rolnych w Warszawie. W latach 1934-1935 był komisarzem rządowym w dobrach wilanowskich. Następnie prowadził majątek w Barłominie k. Wejherowa na Pomorzu Gdańskim. W 1933 podlegał ewidencyjnie PKU Gdynia. Oficerska kadra okręgowa DOK VIII- grupa oficerów pospolitego ruszenia. Brał aktywny udział w działalności politycznej w ramach BBWR. Działacz ZS. W 1926 wybrany na zastępcę członka komisji rewizyjnej związku. Od 5 III do 1 IX 1931 był sekretarzem generalnym ZS. Podczas kampanii wrześniowej 1939 zmobilizowany do WP. Pełnił funkcje adiutanta improwizowanego 360 pp i uczestniczył w obronie Warszawy. 12 IX 1939 podczas natarcia na Okęcie ciężko ranny w głowę /stracił oko/. Po wyleczeniu ran podjął pracę w konspiracji niepodległościowej. Od X 1939 szef wydz. politycznego, potem od XII 1939 szef Biura Informacji i Propagandy w sztabie komendy Okręgu ZWZ Warszawa – Miasto. W IV 1941 zwolniony z ZWZ podejmuje działalność polityczną. Założył pismo „Myśl Państwa” i skupił wokół niego grono piłsudczyków. 15 X 1942 był współorganizatorem piłsudczykowskiej organizacji Konwent Organizacji Niepodległościowych. Przewodniczył Wydz. Wykonawczemu KON, kierował jego wydawnictwami oraz drukarniami. Był faktycznym przywódcą tego ugrupowania. Ranny 2 VIII 1944 podczas budowy barykady przy rogu ul. Zielnej i Złotej w Warszawie, zmarł w wyniku odniesionych ran w nocy z 4/5 VIII 1944 w szpitalu powstańczym przy ul. Mariańskiej. Pochowany na cmentarzu Wolskim.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x.
    Żonaty z Zofią z Czajkowskich, działaczką POW, miał z nią syna Zygmunta, żołnierza AK, rozstrzelanego przez Niemców 5 VIII 1944 w Szydłowcu.

    Rocznik oficerski 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; M. Gałęzowski. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947. W-wa 2005; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939. W-wa 1985; J. Gozdawa- Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; A. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej, t. II. W-wa 1987; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Herman Franciszek Kwiryn 
    - , kpt dypl.
    [1904-1952], oficer dypl. sł. st. piech. WP, kpt. [1935], żołnierz ZWZ/AK, ppłk [1943], ps. „Bogusław”, „ Bogusławski”, „Franciszek Bogusławski”, „Nowak”, vel Maciej Klimonda, w LWP, płk [1946], gen. bryg. [1948]

    Ur. 30 X 1904 w Stanisławowie, syn Franciszka /urzędnik kolejowy/ i Władysławy Tobiasiewicz. Uczęszczał do gimnazjum w Bochni, potem w Drohobyczu, a od 1915 w szkole realnej w Żywcu. W latach 1918-1920 zorganizował i prowadził w Żywcu drużynę harcerską. W XI 1918 uczestniczył w rozbrajaniu w Żywcu żołnierzy austriackich. Od VII do IX 1920 służył ochotniczo w WP. Następnie kontynuuje naukę w Państwowej Szkole Realnej w Żywcu, gdzie w VI 1922 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1922 studiował krótko na Wydziale Chemicznym Politechniki we Lwowie. Od IX 1923 do VIII 1924 w szkole Podchorążych Piechoty Warszawie, gdzie ukończył kurs unifikacyjny z 2 lokatą. Następnie od X 1924 do VIII 1926 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie, którą ukończył z 1 lokatą. Jako prymus otrzymał od prezydenta RP szablę. Podczas przewrotu majowego w 1926 w ochronie Belwederu. Po ukończeniu szkoły otrzymuje przydział do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu, a od XI 1927 d-ca plutonu w kompanii wysokogórskiej w Zakopanem Oddziału Detaszowanego 21 DP Gór. Awansowany do stopnia por. sł. st. 15 VIII 1928. Od XII 1930 d-ca plutonu w Kompanii Zamkowej Prezydenta RP. Jednocześnie od 1931 studiował w Szkole Nauk Politycznych w Warszawie, uzyskując w 1935 absolutorium. W latach 1934-1936 studiuje w MSWoj. w Warszawie. Awansowany 1 I 1935 do stopnia kpt. sł. st. piech. Po ukończeniu MSWoj. uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. W latach 1935-1937 studiował w francuskiej Szkole Wojennej w Paryżu. Od VIII 1937 I oficer sztabu 14 DP w Poznaniu, potem od XI 1938 do VIII 1939 d-ca 1 kompanii I baonu w 42 pp w Białymstoku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję z-cy oficera operacyjnego sztabie SGO „Narew”, potem oficer sztabu Grupy Armii /Frontu/ gen. dyw. S. Dąb-Biernackiego.
    Podczas okupacji niemieckiej od VII 1940 przebywa w Warszawie. Od VIII 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK. Początkowo zajmował się ewidencjowaniem raportów i zestawianiem meldunków wywiadowczych w ramach Biura Studiów Wydziału II K-dy Okręgu Warszawa – Miasto. Od wiosny 1941 organizator i szef Biura studiów oraz II z-ca szefa Oddziału II KG ZWZ/AK. Rozkazem KG ZWZ nr L. 21/BP z dnia11 XI 1941 mianowany mjr sł. st. piech., a do stopnia ppłk dypl. sł. st. rozkazem KG AK
    L. 113/BP 11 XI 1943. Po aresztowaniu ppłk M. Drobika „Dzięcioła” od XII 1943 pełnił przez miesiąc funkcje p. o. szefa Oddziału II KG K. Zdekonspirowany przez gestapo od II 1944 przebywał na urlopie. Od VI 1944 z-ca płk Iranka-Osmeckiego, szefa Oddziału II KG AK do spraw wywiadu ofensywnego. Od 1 VIII 1944 bierze udział w Powstaniu Warszawskim. Od 28 IX 1944 jako pełnomocnik d-cy AK gen. T. Komorowskiego brał udział razem z ppłk Z. Dobrowolskim w rozmowach kapitulacyjnych. Po upadku powstania od X 1944 w oflagu II C w Woldenbergu. Po powrocie do kraju od VIII 1945 służył w LWP. Początkowo-ca szefa Wydziału Operacyjnego Sztabu Generalnego, potem od V 1946 z-ca szefa Wydziału Regulaminów w Oddziale Wyszkolenia. Awansowany w 1946 do stopnia płk dypl. Od VIII 1946 szef Wydziału Studiów Operacyjnych w Oddziale Operacyjnym, potem od V 1947 z-ca szefa Oddziału Operacyjnego Sztabu Generalnego, a od IV 1948 szef sztabu d-cy wojsk lądowych gen. St. Popławskiego. 22 VII 1948 mianowany gen. bryg. Od II 1949 szef Studiów Akademii Sztabu Generalnego. Jednocześnie od IX 1945 członek ZG Związku Uczestników Walki Zbrojnej o Niepodległość i Demokrację.
    Aresztowany w III 1949 przez funkcj. MBP i uwięziony. W IV 1949 przekazany do aresztu Informacji Wojskowej. Przeszedł bestialskie śledztwo, w czasie przesłuchań torturowany i zmuszany do złożenia fałszywych zeznań. Wyrokiem NSW w Warszawie z dnia 13 VIII 1951, sygn. akt Sn. 6/51 został skazany pod fałszywymi zarzutami na dożywotnie więzienie. Więziony na Mokotowie. Zamęczony zmarł tam 21 XII 1952. Pośmiertnie zrehabilitowany w IV 1956.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ, Krzyżem Grunwaldu III kl.

    Rocznik oficerski 1928, 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Powsiński. Tatar-Utnik-Nowicki „TUN”. W-wa 1992; R. M. Bombicki. Zbrodnie prawa. Wyroki Sądów Wojskowych w latach 1944-1954. Poznań 1993; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Herman Władysław Julian - , kpt. piech.
    Herman Władysław Ludwik [ 1901 – 1981], profesor Politechniki Lwowskiej i SGGW, oficer rez. piech. WP, por. [1933], żołnierz ZWZ-AK, kpt. rez. [1942], mjr. [1943], ppłk LWP [1970], ps. „Adam”, „Doktor”, „Felczer”, „Globus”, „Junosza”, „Kudak”, „Portier”, „Strzelecki”, „Wrzos”, „Żuraw” K-dt Okręgu AK Stanisławów 1943-1944.
    Ur. 8 VIII 1901 we Lwowie. Syn Maksymiliana Władysława, profesora medycyny UL i Józefy Karoliny z d. Bunzel. W latach 1911-1919 uczęszcza do VIII gimnazjum realnego we Lwowie. Należał od 1911 do 1914 do 5 lwowskiej drużyny skautów im. Króla Władysława Jagiełły. Brał udział w 1914 w formowaniu Legionu Wschodniego, ale jako małoletni zostaje w domu we Lwowie. W czasie okupacji Lwowa przez Rosjan w 1915 pracował jako sanitariusz w szpitalu Czerwonego Krzyża. Po ich wycofaniu się z Lwowa wyjechał do Zakopanego, gdzie działał w 1 zakopiańskiej drużynie skautów, a następnie powraca do Lwowa, gdzie wszedł w skład między gimnazjalnego komitetu młodzieży szkolnej. Uczestnik obrony Lwowa w 1918r. Następnie w 1 pp strzelców lwowskich, brał udział w walkach pod Grzybowicami, Obroszynem i Skniłowem. Potem w końcu stycznia 1919 kompania ta przeszłą do 5 pp. Leg., a H. został w niej dowódcą sekcji armat. W walkach na Pasiekach Miejskich pod Lwowem zostaje 12 IV 1919 ciężko ranny. Po wyleczeniu ponownie znalazł się w szeregach 5 pp Leg., ale we Wrześniu 1919 zwolniony, podjął studia na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej. W maju 1920 powołany do wojska, do 40 pp a następnie służył w 239 pp i 13 pp, biorąc udział w walkach z bolszewikami kolejno pod Warszawą nad Bugiem, koło granicy Prus Wschodnich, nad Dniestrem i Zbruczem. W marcu 1921 przeniesiony do rezerwy, a w X 1922 ukończył studia, uzyskując tytuł inż. rolnika. Od XI 1923 do V 1925 prowadził samodzielnie gospodarstwo na działce osadniczej w Marcinkowie / woj. pomorskie/, po czym do V 1927 pracował jako nauczyciel w krajowej Szkole Rolniczej w Bereźnicy koło Stryja. /wg innych danych administrował 1922-1925 majątkami ziemskimi/. Następnie podjął pracę w Tymczasowym Wydziale Samorządowym we Lwowie i jednocześnie jako asystent przy Katedrze Zoologii i Parazytologii i Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycyny Weterynaryjnej /AMW/ we Lwowie. Studiował też w tym czasie nauki biologiczne na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UJK, uzyskując w 1928 absolutorium. Od 1928 pracował już tylko jako asystent na AMW. W 1929 jako stypendysta przebywał na rocznej praktyce MWRiOP w Wyższej Szkole Weterynaryjnej w Wiedniu i w ogrodzie zoologicznym w Hamburgu, po czym powraca do pracy w AMW. W 1931 uzyskał doktorat na wydziale Rolniczo-Leśnym PL i podjął pracę w Katedrze Hodowli Zwierząt Użytkowych. Prowadził też wykłady w Szkole Głównej Gospodarstwa Żeńskiego w Snopkowie k/ Lwowa. W 1935 jako stypendysta przebywał w Rumunii, Bułgarii, Jugosławii i na Węgrzech, a w 1937 i 1938 studiował w Lipsku i Halle. W IV 1937 habilitował się, uzyskując tytuł docenta hodowli zwierząt. W 1938 sprowadził karakuły z Rumunii i założył w Dublanach stację badania skór owczych, kożuchowych i futer, którą kierował.
           Awansowany w 1933 do stopnia por. rez. piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził improwizowanym batalionem 40. pp /5 baon 5 DP/ w obronie Lwowa, na odcinku Łyczakowa. Po kapitulacji podjął pracę - tym razem w Lwowskim Instytucie Politechnicznym, a w marcu 1940 objął katedrę Hodowli i Żywienia Zwierząt w Lwowskim Instytucie Weterynaryjnym. W konspiracji czynny od X/XI 1939, a od XII 1939 należał do ZWZ. W 1940 dowodził baonem w obwodzie „Zielona” Okręgu Lwów-Wschód ZWZ – 1. W czasie okupacji niemieckiej wykładał na Państwowych Kursach Lekarsko-Weterynaryjnych. W ZWZ w owym czasie był początkowo inspektorem okręgowym, a od VII 1942 szefem Wydziału I Organizacyjnego K.O. Lwów AK. Następnie 5 II 1943 objął kierownictwo komórki odtwarzającej rozbity aresztowaniami Okręg Stanisławów AK, a wkrótce potem w lutym, komendę tego Okręgu, z mp. Najpierw we Lwowie, a od 1 X 1943 w Stryju. 30 VI 1944 został mianowany komendantem utworzonego wtedy Podokręgu Stanisławów AK. W VII 1944 wnioskowano o odznaczenie go Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami „ za wybitne wyniki osiągnięte w odtwarzaniu i dowodzenie Okręgiem po jego prawie zupełnym rozbiciu w 1942.
          Po wkroczeniu wojsk sowieckich do Lwowa, powraca do pracy w Lwowskim Instytucie Weterynaryjnym, sprawując zarazem funkcje k-dta Okręgu AK/NIE Stanisławów. 13 II 1945 aresztowany przez NKWD, 25 V 1945 przewieziony został do więzienia w Moskwie / najpierw Łubianka, potem Butyrki /, aby następnie po odpowiednim „ przygotowaniu” zeznawać jako świadek w procesie L. Okulickiego w Moskwie. Był więziony potem w Kijowie. Został potem skazany na 3 lata obozu, ale już w IV 1946 powrócił do Polski. Początkowo mieszka w Krakowie i pracuje w Polskim Towarzystwie Zootechnicznym i redakcji „Przeglądu Hodowlanego” jako sekretarz redakcji, a od XI 1946 na Wydziale Rolnym SGGW w Warszawie. Wykładał w latach 1946-1950 na Wydziale Rolniczo-Leśnym UP w Poznaniu. W 1948 mianowano go profesorem nadzwyczajnym. Mimo pogarszającego się zdrowia był członkiem wielu towarzystw. W 1971 przeszedł na emeryturę. Zmarł w Warszawie 29 XII 1981 i pochowany został na cmentarzu w Brwinowie.
    Odznaczony: SKZ z M, Orderem Odrodzenia Polski, VM kl. 5 /1965/KW /1964/, oraz ZKZ z M /1965/.Żonaty z Krystyną Teszner. Mieli córki Joannę /1944/, Katarzynę – Danutę /1948/.

    G. Mazur – J. Węgierski. Słownik konspiracji lwowskiej 1939-1944. Katowice 1997; J. Węgierski. Obsada osobowa Lwowskiego Obszaru SZP-ZWZ-AK-NIE w latach 1939-1945. Kraków 2000.
    Góra
     

     (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Herniczek Ludwik Józef - , ppor. rez. art.
    [1907-1939], oficer rez. art. WP, ppor. [1936]
    Ur. 24 IV 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 20 Pułku Artylerii Lekkiej w Prużanie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z przydziałem do 20 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M IV.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 41 dal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był oficerem ogniowym w 3 baterii 41 dal. Walczył w obronie Warszawy. Zginął 27 IX 1939.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hernik Stefan - , mjr art.
    [1895-1960], oficer sł. st. art. WP, mjr [1939]
    Ur. 25 IV1895. Brał udział w I wojnie światowej. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsk0-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 x 1920. Po wojnie służył w 1 Pułku Artylerii Górskiej /1924/, potem w 10 pap, gdzie dowodził baterią. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 I 1928. W 1930 przeniesiony do 32 dywizjonu Artylerii Lekkiej w Rembertowie, gdzie pełnił funkcję m. in. d-c y baterii. Do stopnia mjr sł. st. art. awansowany 19 IX 1939. Do VIII 1939 był kwatermistrzem i jednocześnie II z-ca d-cy 32 dal. W końcu VIII 1939 mianowany d-cą 41 Dywizjonu Art. Lekkiej, którym dowodził w kampanii wrześniowej 1939. 03 IX 1939 mianowany przez gen. W. Czumę d-cą artylerii w Dowództwie Obrony Warszawy, a od 6 IX – 28 IX 1939 d-ca broni p/panc. i art. towarzyszącej. Wyróżnił się osobistym męstwem i odwagą w czasie obrony Warszawy. W uznaniu zasług został odznaczony VM.
    Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14040, KW, SKZ.
    Zmarł w 1960.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Hertel Aleksander
    - , płk art.
    [1893-1939], legionista, oficer sł. st. art. WP, płk [1932]
    Ur. 28 VIII 1893 w Radomiu, syn Wojciecha i Marii z Friecków. Uczył się w Szkole Handlowej w Radomiu, a od 1909 w Szkole Realnej Jeżewskiego w Warszawie, gdzie w V 1912 zdał maturę. Od 1 X 1912 do 1 IX 1913 służył w armii rosyjskiej jako jednoroczny ochotnik. Przydzielony do 6 Brygady Artylerii Polowej w Ostrowi Łomżyńskiej. Po zdaniu egzaminów w Rembertowie mianowany chor. rez. art. Jesienią 1913 wyjechał do Szwajcarii, gdzie podjął studia chemiczne na uniwersytecie w Zurychu. Był członkiem ZS. Do wybuchu wojny zaliczył dwa semestry. Po ogłoszeniu mobilizacji ZS przybył 1 VIII 1914 z oddziałem ZS do Krakowa, gdzie służy początkowo w oddziale J. Piłsudskiego, potem od 20 VIII 1914 odszedł do organizującej się artylerii legionowej i tam obejmuje funkcję d-cy 1 plutonu 4 baterii II dyonu, walczącego w ramach I Brygady LP. 30 X 1914 wyrusza na front. 09 II 1915 zostaje oficerem 5 baterii, 20 VI 1915 mianowano go ppor. art. z starszeństwem od 13 XII 1914. Od VIII 1915 obejumje dowództwo 5 baterii, 03 X 1915 zostaje ranny pod Rafałówką. Mianowany 1 XII 1915 por. art. ,przeniesiony na stanowisko oficera ogniowego baterii artylerii konnej przy dyonie kawalerii rtm. W. Prażmowskiego-Beliny. W II 1916 objął jej dowództw0. Od 1 V 1916 dowodzi 1 baterią 1 p. art., zaś od I 1917 dowodzi 2 baterią. Od 17 do 31 I 1917 przebywał na II kursie w Szkole Strzeleckiej artylerii w Rembertowie. Podczas kryzysu legionowego w VII 1917 zostaje zwolniony z Legionów, a następnie internowany przez Niemców w obozie w Beniaminowie, gdzie przebywał do IV 1918. Po zwolnieniu z obozu wstępuje do PSZ z przydziałem do 1 pp, ukończył kurs uzupełniający oficerów piechoty, a potem kurs topografii i fotogramometrii wojskowej. Przez pewien okres czasu był k-dtem Szkoły Mierniczej PSZ. 12 X 1918 awansowany do stopnia kpt. art. W dniu 9 XI 1918 przeniesiony do Baterii Polowej w Garwolinie, a 12 XI 1918 uczestniczy w rozbrajaniu Niemców w Rembertowie.
    W Rembertowie zorganizował I dyon 8 pap i został 20 XI 1918 mianowany jego d-cą. Od XII 1918 do III 1919 dowodzi 2 baterią 8 pap w grupie gen. E. Rydza-Śmigłego w walkach z Ukraińcami na Wołyniu, potem od V-VII 1919 dowodzi 1 baterią w działaniach na froncie litewsko-białoruskim wojny polsko-bolszewickiej. Od VII-VIII 1919 przebywał na kursie strzelania artyleryjskiego w Rembertowie, po czym powraca na front, obejmując dowodzenie III dyonu 1 pap leg. wyróżnił się 2 I 1920 w walkach pod Dyneburgiem. Do stopnia mjr awansowany 1 IV 1920. 26 IV 1920 w bitwie pod Żytomierzem zniszczył artylerię bolszewicką i zdobył 2 działa.
    Po zakończeniu wojny 0d 25 IV do 18 VI 1921 przebywał na kursie informacyjnym dla wyższych dowódców. Z dniem 24 VI 1921 mianowany d-cą 1 dac, zaś 9 VII 1921 d-cą 24 dac, a od 1 X 1921 z-cą    d-cy 3 pap leg. W 1922 zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1923 ukończył w Wersalu we Francji kurs artyleryjski. Po powrocie do kraju był wykładowcą taktyki artylerii w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie, skad przeniesiono go na stanowisko oficera sztabu Inspektoratu Szkół. Do stopnia ppłk sł. st. art. awansowany 24 VIII 1924. Następnie służył w generalnym Inspektoracie Artylerii. Latem 1926 był      k-dtem Oficerskiej szkoły Piechoty. Od III 1927 do V 1932 dowodził 13 dak w Kamionce Strumiłowej. Awansowany do stopnia płk sł. st. art. 1 I 1932. Od 13 V 1932 do XI 1936 d-ca 6 pal w Krakowie, a następnie do V 1937 d-ca 5 Grupy Artylerii. Od V 1937 d-ca Piechoty Dywizyjnej 19 DP, a od XI 1938 18 DP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi PD 18 DP w składzie GO „Narew”. Od 12 IX 1939 po odniesieniu ciężkich ran przez d-cę 18 DP obejmuje dowodzenie dywizją. Podczas ciężkich walk z Niemcami pod Łętownicą zostaje ranny w nogę. Poległ 12 IX 1939 w godzinach wieczornych w walce pod Andrzejewem, podczas przebijania się przez niemiecki pierścień okrążenia. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Andrzejowie w kwaterze żołnierzy poległych we IX 1939.
    Odznaczony: VM kl. 5, nr 954, KN, Orderem Polonia Restituta 4 kl., KW 3 x, ZKZ. Pośmiertnie odznaczony VM kl. IV nr oo117 i III kl. nr 00012.
    Żonaty od 1934 z Kazimierą z Łuszczakiewiczów. Miał syna Wojciecha /ur. 1935/, inż.

    CAW. ap. 1891; Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hertel Kazimierz
    - , płk sap.
    [1883-?], płk inż.  sł. st.  sap. WP [1919], od 1929 w st. sp.
    Ur. 07 VIII 1883 w Radomiu, syn Wojciecha /mgr farmacji/ i Marii z Friecków. Uczęszczał do Szkoły Realnej w Radomiu, a następnie pracował na kolei. W 1898 wstępuje do PPS i prowadził aktywną pracę agitacyjn0-oświatową. Po ukończeniu szkoły odbył roczną służbę wojskową w szkole oficerskiej saperów. Mianowany chor. sap. Następnie powraca do Radomia. Studiował na Politechnice. W 1906 został aresztowany za prowadzenie działalności agitacyjno-oświatowej i zesłany do Guberni Astrachańskiej w Rosji, skąd powrócił w 1913. Po wybuchu I wojny światowej zostaje powołany do służby w armii rosyjskiej. Służył w 26 Mohylewskim Pułku Piechoty w Radomiu. Za prowadzenie nielegalnej działalności agitacyjnej został przeniesiony do Rostowa, gdzie był w stopniu ppor. z-cą k-dta dworca kolejowego. W 1917 był delegatem na Zjeździe Wojskowym Polaków w Piotrogrodzie. Jesienią 1917 aresztowany w Rostowie za utworzenie organizacji „Ogniwo”, której celem było werbowanie żołnierzy i oficerów pochodzenia polskiego do I Korpusu Polskiego w Rosji. Po ucieczce z aresztu wstępuje do 4 Dywizji Strzelców gen. L. Żeligowskiego. Ukończył tam kurs oficerski. Mianowany por. sap. i d-cą kompanii inżynieryjnej. W III 1919 siłami kompanii zorganizował przeprawę dla dywizji oraz odchodzących oddziałów francuskich. Następnie uczestniczył w walkach w  Odessie. Wraz z dywizją przekroczył Dniestr i przez Rumunię w V 1919 powrócił do kraju. W składzie 4 DStrz. przemianowanej w VII 1919 na 10 DP brał udział w walkach z Ukraińcami w Małopolsce Wschodniej. Awansowany w tym czasie do stopnia kpt. sap., a w 1920 do stopnia mjr-a sap. Po wojnie w IV 1921 zweryfikowany w stopniu płk sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 p. saperów. W latach 1922-1925 służył w wydziale technicznym Departamentu V Inżynierii i Saperów MSWoj., gdzie zajmował się sprawami kolejnictwa wojskowego. Od jesieni 1925 do jesieni 1926 przebywał na kursie fortyfikacyjnym. W latach 1926 - 1928 był szefem Inżynierii i Saperów w DOK VIII w Toruniu, potem w 6 Okręgowym Szefostwie Budownictwa w DOK VI we Lwowie. W 1929 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem Korpusu Oficerów Inżynierii i Saperów Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III Grodno. Ewidencyjnie podlegał PKU Wilno.
    W 1939 po wybuchu wojny niemiecko-polskiej zgłosił się do służby wojskowej. Wyznaczony przez gen. W. Czumę na d-cę saperów obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 2x
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Herzog Józef
    - , mjr piech. 
    [1901- 1983], legionista, oficer sł. st. piech., mjr [1935], działacz WIN, ps. „Józwa”
    Ur. 16 III 1901 we wsi Osiek pow. Oświęcim, woj. krakowskie w rodzinie chłopskiej Franciszka i Heleny z d. Jędrzejewskiej. Od 1908 uczęszczał do szkoły ludowej w rodzinnej miejscowości, a następnie od 1911 do gimnazjum w Oświęcimiu. W okresie nauki w gimnazjum działał od 1912 w młodzieżowej organizacji niepodległościowej. Latem 1915 po ukończeniu 4 klasy gimnazjum uciekł z domu i podrabiając datę urodzenia w metryce wstąpił ochotniczo do Legionów Polskich. Po przeszkoleniu rekruckim przydzielony do 1 pp Leg., gdzie bezpośrednim d-cą był jego starszy brat Franciszek. Bierze udział w walkach na Lubelszczyźnie i Wołyniu. Podczas walk jesienią 1915 zostaje ranny. Po wyleczeniu ran przeniesiony do 2 kompanii III baonu 4 pp Leg. w składzie II Brygady Legionów. W czasie walk na Wołyniu 1916 zostaje po raz drugi ranny. Przebywa na leczeniu szpitalnym. Po wyjściu ze szpitala powraca do rodzinnego domu. Kontynuuje naukę w gimnazjum. Jednocześnie działa w POW. W listopadzie 1918 jako podoficer wstępuje ochotniczo do formowanego w Krakowie 4 pp Leg. Skierowany wraz z 4 pp Leg. na odsiecz Lwowa. Uczestniczy w walkach z Ukraińcami o Przemyśl, potem o Lwów. Następnie w szeregach 4 pp Leg. bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki został odznaczony Krzyżem Walecznych. Od jesieni 1920 do lipca 1921 w Szkole Podchorążych w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1921. W 1922 zweryfikowany przez MSWoj. w Warszawie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie nadal służy w 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisku m.in. d-cy kompanii. Jako wzorowy oficer zostaje przeniesiony z 4 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu, potem 2 kompanii granicznej „Rykonty” w 22 Baonie KOP Nowe Troki stacjonującej w m. Rykonty w powiecie Wileńsko-Trockim. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1928. W KOP służy do maja 1931. Po przekazaniu dowództwa kompanii „Rykonty” kpt. sł. st. piech. Walerianowi Tumanowiczowi zostaje z dniem 08 maja 1931 przeniesiony do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy kompanii. W 1934 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Warszawie kurs dla dowódców batalionu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1935. Następnie był d-cą baonu. W 20 pp potem w 1938 d-ca I baonu 27 pp. Następnie skierowany na 6 miesięczny kurs dla oficerów wywiadowczych wielkich jednostek przy Oddziale II Sztabu Głównego w Warszawie, potem oficer Oddz. II SG WP. Latem 1939 skierowany na stanowisko II oficera Oddz. II sztabu Grupy Operacyjnej „Piotrków” powstałej w ramach armii „Łódź”, której dowódcą był gen. Wiktor Thommée, gdzie przybył w nocy z 2/3 IX 1939. Uczestniczy w walkach w rejonie Piotrkowi Tryb. potem w bojach odwrotowych w kierunku Puszczy Kampinoskiej. Po ciężkich walkach z Niemcami na przedpolach Warszawy i nieudanej próbie przebicia się 12 IX 1939 do Warszawy przebija się 13 IX 1939 do Modlina. Następnie II oficer sztabu w dowództwie obrony Modlina. Uczestniczy w obronie Modlina do kapitulacji 29 IX 1939. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Początkowo w obozie przejściowym w Działdowie, potem w oflagu IX C w Rothenburgu, XI B Braunschweig i od VI 1940 w II C w Woldenbergu /Dobiegniew/. W oflagu w Woldembergu działał w obozowej konspiracji wojskowej. Prowadził za pośrednictwem szeregowców pracującym poza obozem akcję pomocy dla jeńców sowieckich i Włochów więzionych po upadku we Włoszech B. Mussoliniego zaopatrując ich w ubrania, lekarstwa, żywność i papierosy, za co groziła kara śmierci. Wchodził także w skład Komisji Pocztowej, która kierowała organizacją i działalnością poczty w obozie. 
    Po odzyskaniu wolności w lutym 1945 powrócił do Krakowa. Początkowo po powrocie z niewoli od maja 1945 pracował jako subiekt w sklepie chemiczno-farbiarskim przy ul. Długiej w Krakowie, którego właścicielem był b. oficer AK Franciszek Ponicki ps. „Szymon”. Jednocześnie działa w konspiracji antykomunistycznej DSZ. We IX 1945 zwerbowany do pracy konspiracyjnej w WiN przez mjr sł. st. Waleriana Tumanowicza, gdzie pełnił funkcję kierownika Wydziału Informacji w sieci wojskowo-propagandowej przy Komendzie Obszaru Południowego WiN. W III 1946 czując się zagrożony aresztowaniem przez UB przenosi się do Sosnowca, gdzie pracuje jako kierownik Składnicy Towarowej PCK w Sosnowcu. Poszukiwany przez UB ukrywa się, jednocześnie pracuje jako wędrowny sprzedawca naczyń kuchennych.
    W dniu 20 X 1946 zostaje zatrzymany przez funkcj. WUBP Kraków i uwięziony w areszcie WUBP Kraków. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydaje z datą 25 X 1946 Wojskowa Prokuratura Rejonowa w Krakowie. Po prawie rocznym ciężkim śledztwie został przeniesiony do więzienia Montelupich w Krakowie. Wyrokiem WSR Kraków, sygnatura akt Sr. 1037/1947 z 17 IX 1947 skazany na karę 9 lat więzienia, przy zastosowaniu amnestii z 22 II 1947 karę złagodzono do 4 lat i 6 miesięcy. Po uprawomocnieniu się wyroku został przetransportowany transportem więziennym z więzienia Montelupich do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach i tu osadzony w 9 I 1948. W 1950 zaliczony do kategorii więźniów antypaństwowych „A”. Był w więzieniu prześladowany przez personel więzienny. Zwolniony z więzienia 20 IV 1951 po odbyciu orzeczonej przez WSR Kraków kary ze znacznym uszczerbkiem na zdrowiu. Po zwolnieniu z CWK Wronki powraca do Krakowa, gdzie zamieszkał z rodziną przy ul. Aleja Słowackiego nr 36/9. Po podleczeniu zdrowia rozpoczął pracę zawodową jako palacz w Spółdzielni Pracy Krawców i pokrewnych zawodów, a następnie w pracował w Spółdzielni Ogrodniczej w Krakowie, gdzie po kilku latach pracy został wybrany przez robotników prezesem rady nadzorczej spółdzielni i przez 16 lat pełnił tę funkcję. Po przejściu na emeryturę należał do grupy inicjatorów odbudowy kopca im. Marszałka J. Piłsudskiego w Krakowie. Pełnił też funkcję prezesa Związku Legionistów Polskich w Krakowie.
    Zmarł 21 I 1983 w Krakowie. Pochowany na cmentarzu w Rakowieckim w Krakowie.
    VM kl. 5, / za kampanię wrześniową 1939/,KN, KW4x,KZ sreb.
    Opublikował w Filateliście nr 6-7 z 1956 artykuł pt. Historia i rozwój poczty obozowej w Dobiegniewie /Woldenbergu/
    Jego brat Franciszek-Karol [ur. 10 IV 1894- IV 1940], legionista, ppłk sł. st. WP, więziony w obozie NKWD w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939. W-wa 1991; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939. W-wa 1985; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H. Tomiczek, M. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II Woldenberg. Poznań 1989; J. Draus, G.Mazur. Lista aresztowanych działaczy Zrzeszenia WiN /w:/ Studia Rzeszowskie, więźniów. 4. Rzeszów 1997; T. Łaszczewski. Nota biograficzna j. Herzoga /w:/ Studia Rzeszowskie, t. 6. Rzeszów 1999; T. Biedroń.  Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki nr I 9/48; Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki nr 935/50.  
     
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hickiewicz Ludwik
    - , płk sap.st. sp.
    [1876-1939], płk inż. sap. WP w st. sp.[1919]
    Ur. 18 XI 1876 we Lwowie, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej. Następnie ukończył gimnazjum w Krakowie, gdzie zdał maturę, po czym studiował na kierunku mechanicznym Politechniki Lwowskiej we Lwowie uzyskując dyplom inżyniera. W latach 1892-1914 podczas nauki działał w organizacjach niepodległościowych m. in. Drużynach Sokolich i Związku Strzeleckim na terenie Krakowa i Lwowa. W 1898 powołany do służby w armii austriackiej. Po odbyciu jednorocznej służby wojskowej w 15 batalionie pionierów został zwolniony z wojska. Powoływany potem na ćwiczenia wojskowe i kursy saperskie. Awansowany do stopnia ppor. Pracował jako konstruktor maszyn i inżynier w fabryce mechanicznej we Lwowie. Równocześnie działa w ruchu niepodległościowym. Od 1913 był naczelnym kierownikiem „Sokoła” we Lwowie. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 wcielony do armii austriackiej, gdzie służył początkowo jako młodszy oficer w 33 p. pionierów w składzie, którego brał udział w walkach na froncie rosyjskim. W końcu 1914 podczas walk zostaje ranny, a następnie wzięty do niewoli rosyjskiej, której udało mu się zbiec. Następnie służy na stanowisku d-cy kompanii technicznej 22 pp, w którego szeregach ponownie walczy na froncie rosyjskim. 10 X 1915 zostaje ponownie ranny. Po wyleczeniu ran skierowany na front włoski, gdzie podczas walk zostaje ciężko ranny. Przebywa na leczeniu szpitalnym do końca wojny.
    W dniu 1 XI 1918 wstępuje do WP. Początkowo pełni funkcję k-dta sześciu pociągów pancernych. Bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej. Wyróżnił się w walkach od Przemyśl i Lwów. W czasie walk w rejonie Lwowa zostaje ranny w nogę oraz stracił prawe oko. Następnie uczestniczy w walkach z bolszewikami. W v 1919 mianowano go d-ca 3 b. sap. 3 DP Leg. W końcu 1919 opracował plan forsowania rzeki Dźwiny, a na przełomie 1919/1920 osobiście kierował rozpoznaniem rzeki i pokonaniem jej przez wojska polskie po lodzie. Podczas marszu na Kijów wiosną 1920 jako szef inżynieryjnej grupy operacyjnej zorganizował rajdowy patrol saperów na samochodach. Na czele patrolu dotarł do Kijowa, gdzie rozbroił zaminowany przez bolszewików most łańcuchowy i przez dwie doby bronił 2 mostów, aż do podejścia wojsk polskich. Dzięki jego działaniom udał się atak na Kijów i zajęcie przyczółka mostowego. Po zdobyciu Kijowa, mimo zakazu d-cy grupy operacyjnej armii gen. E. Rydza-Śmigłego stojący na stacji pociąg z 50 wagonami sprzętu saperskiego i innego odesłał do Lwowa, gdzie sprzęt ten wykorzystano do wyposażenia kilku dywizji. Brał udział w działaniach odwrotowych. Do końca wojny był szefem Inżynierii i saperów 3 armii. Był awansowany do stopnia mjr sł. st. sap. a w 1920 do stopnia ppłk sł. st. sap. Po wojnie służył w 6 p. sap. potem 10 p. saperów. Zweryfikowany w 1921 w stopniu płk sł. st. sap. z starszeństwem od 1VI 1919. W 1921 był z-ca szefa Departamentu V Inżynierii i saperów, potem w latach 1921-1923 szefem Inżynierii i Saperów w Dok x w Przemyślu, potem od 1923 do DOK I w Warszawie. Przeniesiony w 1926 w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I w Warszawie – Korpus Oficerów Inżynierii i Saperów. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III.
    Po przeniesieniu w stan spoczynku mieszkał w Warszawie. We IX 1939 po napaści Niemców na Polskę zgłosił się do wojska. Wyznaczony przez d-cę obrony Warszawy gen. W. Czumę na stanowisko z-cy d-cy saperów obrony Warszawy. Kierował m. in. budową doraźną umocnień inżynieryjnych. Uczestnik obrony Warszawy. W czasie walk ciężko ranny zmarł 28 IX 1939
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.
     
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Higersberger Tadeusz - , ppor. piech. 
     [1906-?], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 16 X 1906. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech.. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 33 pp w Łomży. Ewidencyjnie podległą PKU Warszawa M III. Po 1935 przeniesiony do 37 pp w Kutnie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 37 pp. Przydzielony do mobilizowanego przez 37 pp dowództwa 144 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 144 pp rez. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 193; 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hinz /Hintz/ Franciszek - , por. piech
     [1901-1939], por. rez. piech.[1939]
    Ur. 26 I 1901. Ukończył Seminarium Nauczycielskie. Z zawodu nauczyciel. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 66 pp w Chełmnie. Ewidencyjnie podległa PKU Starogard. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. piech. 19 III 1939. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w zmobilizowany w Rembertowie 10 batalionie strzelców. Dowodził 1 plutonem 1 kompanii. Poległ w walce 13 IX 1939 w Cegłowie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hnatyk Jerzy
    - , por. art.
    [1905-?], oficer sł. st. art. WP, por. [1935]
    Ur. 29 III 1905. W latach 1926-1927 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, a następnie w okresie X 1927-VII 1929 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 22 pal w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony następnie do 60 pp w Ostrowie Wlkp. na stanowisko d-cy plutonu artylerii. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził plutonem art. 60 pp i walczył z Niemcami na szlaku bojowym 60 pp w składzie 25 DP. Brał udział w walkach nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską. Uczestniczy do 21 IX 1939 w obronie Burakowa i Młocie, a następnie po przebiciu do Warszawy uczestniczy w jej obronie.
    Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hodakowski Ludwik Józef - , kpt. dypl.
    [1907-1939], oficer dypl. sł. st. piech., kpt.[1938]
    Ur. 27 I 1907. Po ukończeniu szkoły średniej od 1926-1927 odbywa służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unifikacyjne, a następnie w Szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 79 pp w Słonimiu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1932. Przeniesiony z 79 pp do 34 pp w Białej Podlaskiej, gdzie dowodził plutonem, potem kompania. W okresie od XI 1937 do VIII 1939 studiował w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W VIII 1939 przydzielony do sztabu 18 DP w Łomży na stanowisko oficera operacyjnego dywizji i na tym stanowisku brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 18 DP. Poległ 12 IX 1939 pod Andrzejewem podczas próby przebicia się z okrążenia.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W  50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Hofer Hieronim
    - , ppor. piech. 
    [1913-1945?], ppor. sł. st. piech.[1937], w ZWZ/AK ps. „Wilk” vel Drucki Hieronim
    Ur. 24 VIII 1913 w Łodzi, syn Andrzeja i Marii z Braunów. Ukończył w Łodzi gimnazjum. W latach 19334-1935 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, a w latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 72 pp w Radomiu na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1937-1939 d-ca 1 plutonu 5 kompanii II batalionu 72 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w samodzielnej kompanii CKM plot. Nr 117 zmobilizowanej przez 72 pp. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 72 pp w składzie 28 DP. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej skąd został zwolniony w X 1939. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Malinówce gm. Wilga pow. Garwolin. Czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Garwolin.  Pełnił od 1942 do 5 II 1944 funkcję oficera szkoleniowego Placówki AK Wilga. Aresztowany przez gestapo /4 II 1944/12 VII 1944. Więziony na Pawiaku w Warszawie. Wywieziony 30 VII 1944 do więzienia w Sieradzu. Zamordowany prawdopodobnie na początku 1945.
    Z wniosku żony Heleny został w 1950 uznany przez Sąd Grodzki w Radomiu za zmarłego.

    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003; Z. Gnat-Wieteska. Armia Krajowa Obwód „Gołąb” – Garwolin. Pruszków 1997

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hoffman Józef Maria Witold 
    - , kpt. piech 
    [1906-1949], kpt. sł. st. piech.[1939], w ZWZ/AK, ps. „Majster”, „Wrzos”, mjr [1944],
    Ur. 15 III 1906 w Brzeżanach, syn Maksymiliana i Katarzyny z d. Macijewicz. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum w Brzeżanach, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1927 studiował na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Po przerwaniu studiów w latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko d-cy plutonu w kompanii CKM. Awansowany do stopnia por. 1 I 1933. Od I 1933 d-ca kompanii CKM w 51 pp. Przeniesiony w IV 1935 z 51 pp do 3 batalionu strzelców w Rembertowie na stanowisko d-cy kompanii CKM. W okresie VIII-X 1937 przebywał na kursie dla dowódców kompanii w centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W XI 1937 przeniesiony do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy 2 kompanii CKM w II batalionie 84 pp. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 kompanią CKM II batalionu 84 pp w składzie 30 DP przydzielonej do armii „Łódź”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 84 pp. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie przejściowym w Działdowie skąd został zwolniony 25 X 1939. Po zwolnieniu wyjechał do Warszawy gdzie 30 X 1939 został zatrzymany jako b. oficer i osadzony w obozie przejściowym na Pradze, skąd zbiegł 2 XI 1939. w konspiracji czynny od V 1940. Początkowo działa w organizacji Związek Czynu Zbrojnego, gdzie pełni funkcję z-cy k-dta Obwodu Warszawa-Północ, a od XII 1940 czynny w Polskiej Organizacji Zbrojnej /POZ/. Od VIII 1942 w AK. Dowodził od VIII 1942 batalionem „Vistula” wywodzącym się z POZ, od III 1943 nazwanym batalionem „Kiliński”. Od I 1943 oficer wyszkoleniowy w sztabie 4 Rejonu Obwodu AK Warszawa – Śródmieście Okręgu Warszawa – Miasto AK. Od IV 1943 pełni funkcję z-cy k-dta Kwatery Głównej Oddziału V KG AK ppłk St. Kamińskiego „Daniela”. Jednocześnie oficer wyszkoleniowy i dyspozycyjny w sztabie pułku „Baszta”. Od IV 1944 d-ca batalionu AK „Karpaty” pułku „Baszta”. Mianowany majorem sł. st. piech. rozkazem KG AK L. 400 z 25 VII 1944 z starszeństwem od 3 V 1944. Od 1 VIII 1944 dowodzi pułkiem „Karpaty” w Powstaniu Warszawskim. Od 18 VIII 1944 dowódca całego południowego odcinka obrony Mokotowa. Po kapitulacji 27 IX 1944 Mokotowa i po przesłuchaniach w siedzibie gestapo przy ul. Szucha wywieziony do oflagu IV B w Mühlberg, potem w stalagach XI C Bergen-Belsen i XI B w Fallingbostel,  oflagu II D Gross-Born, a po ewakuacji w 1945 w oflagu  X A w Sandbostel. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945 przebywał w Polskim Ośrodku Wojskowym Wentorf. Dowodził w 1946 IV baonem oficerskim w 1 Zgrupowaniu WP w Alveslohe. Ciężko chory przebywał w szpitalu w Hamm w brytyjskiej strefie okupacyjnej, gdzie zmarł 18 II 1949. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: KW 3x, SKZ z M.
    Żonaty z Marią z d. Pomykała. Potomstwa nie posiadał.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939=-1944. T. III. W-wa 1991; W. M. Bartelski. Pułk K „Baszta”. W-wa 199o; tenże: Mokotów 1944.W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hoffman Tadeusz - , mjr łączno

    Hojnowski Stanisław Piotr
    - , płk piech.
    [1893-1939], płk sł. st. WP [1938]
    Ur. 28 VI 1893. Uczestnik działań wojennych w I wojnie światowej 1914-1918. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 85 pp, gdzie dowodził kompanią. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 15 VIII 1924 dowodził III baonem 85 w Nowowilejce. Przeniesiony ok. 1926 do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy baonu. Do stopnia ppłk sł. st. awansowany 1 I 1930. Przeniesiony z KOP do 15 pp w Dęblinie, gdzie od 1 IV 1932 do II 1936 pełnił funkcję z-cy d-cy pułku. Następnie po ukończeniu kursu dla dowódców pułku w CWPiech. w Rembertowie został przeniesiony na stanowisko d-cy 45 pp w Równem. Awansowany na stopień płk sł. st. 19 III 1938. Pułkiem dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 13 DP. Poległ w walce z Niemcami 6 IX 1939 podczas walk w rejonie Tomaszowa Maz.
    Odznaczony; KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hołejko Michał - , dr med. 
    [1904-1980], mjr/ppłk dr medycyny, specjalista chirurg
    Ur. 19 XI 1904 w Gródku Jagiellońskim, syn Jana /sekretarza sądu/ i Emilii z d. Iwaszko /nauczycielki/. Po szkoły powszechnej uczęszczał do Państwowego Gimnazjum Klasycznego w Sanoku, gdzie w 1922 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1930 studiował na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie, gdzie w 1930 otrzymał dyplom dr wszechnauk lekarskich. Po uzyskaniu dyplomu przeniósł się do Warszawy, gdzie początkowo pracował jako wolontariusz, potem etatowy asystent, a następnie st. asystent w Klinice Chirurgicznej Uniwersytetu Warszawskiego. We IX 1939 pracował jako lekarz w 1 Okręgowym Szpitalu w Warszawie. Podczas okupacji niemieckiej pracuje nadal w Klinice Chirurgicznej UW. Od 1942 na stanowisku adiunkta. Działał w tajnym nauczaniu. W X 1944 powołany do służby wojskowej w WP. Stopniu mjr-a był szefem oddziałów chirurgicznych szpitali polowych. Brał udział w działaniach wojennych na szlaku bojowym od Pilicy do Berlina. Po wojnie we Wrocławiu, gdzie pracował w Szpitalu wojskowym od XII 1946 ordynator Oddziału IV Chirurgicznego w Szpitalu wojskowym Dowództwa Okręgu Wojskowego. W 1952 specjalista wojewódzki w zakresie chirurgii. Od 1954 w Opolu, gdzie był ordynatorem Oddziału Chirurgii w miejscowym szpitalu oraz przewodniczącym zespołu specjalistów woj. opolskiego. Był także członkiem Okręgowej Komisji Kontroli Zawodowej. Od 30 IV 1969 na emeryturze.
    Żonaty od 1937 z Rozalią z d. Szpak. Miał z tego związku córki: Marię lekarza i Stanisławę oraz Zofię.
    Zmarł 29 XI 1980 w Opolu. Pochowany na cmentarzu w Opolu.
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 14043
    J. Rómmel. Za Honor i Ojczyznę. W-wa 1958; Centrum Dokumentacji Dziejów Medycyny i Farmacji Górnego Śląska. Dokument. slam Katowice.pl/biogramy.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hołyszewski Zbigniew Kazimierz 
    - , por. piech.
    [1911-1939], por. sł. st. piech. WP[1939]
    Ur. 2 I 1911. Po ukończeniu szkoły średniej w 1932 wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa od X 1932 do VIII 1935. Następnie do X 1935 odbywa praktyki w 632 pp w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 62 pp na stanowisko d-cy plutonu. Następnie pełnił funkcję oficera żywnościowego pułku, potem d-ca plutonu w 1 kompanii CKM I baonu 62 pp. Awansowany do stopnia por. sł. st. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 6 kompanią II baonu 62 pp w składzie 15 DP. Brał udział w walce z Niemcami na szlaku bojowym pułku m. in. nad Bzurą, a po przebiciu się do Warszawy uczestniczy w jej obronie. Poległ 27 IX 1939 przy ul. Belwederskiej.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hopfer Jerzy Edward Wiktor - , por. piech. 
    [1909-?], mgr praw, adwokat, por. rez. piech.[1938]
    Ur. 21 V 1909. Ukończył gimnazjum, potem studia prawnicze uzyskując dyplom mgr-a praw. W latach trzydziestych mieszkał w Chylicach i pracował jako adwokat. Służbę wojskową odbywał Batalionie Podchorążych rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 i 1938 do stopnia por. z przydziałem mobilizacyjnym do 32 pp w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta II batalionu 32 pp w składzie 8 DP. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie. Jego synem był Tomasz Hopfer dziennikarz sportowy /1935-1982/
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hoppe Robert Wojciech - , kpt. piech.
    [1901-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1937]
    Ur. 10 VIII 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. W latach 1922-1924 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. W III 1930 przeniesiony z 61 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca plutonu w kompanii granicznej. W VI 1934 przeniesiony z KOP do 79 pp w Słonimiu. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 9 kompanii 79 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 9 kompanią III batalionu 79 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami od 1-3 IX 1939 w rejonie Mławy, potem przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1928,1932; Dz. Pers. Nr 97 z 25 IX 1924; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hordt Tadeusz Józef - , mjr. piech
    [1901-1983], mjr sł. st. piech.[1939]
    Ur. 28 VIII 1901. Uczęszczał do szkoły realnej, potem w okresie 1918-1919 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 w Krakowie, gdzie w 1919 zdał maturę. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1921. Służył w 5 pp Leg. w Wilnie. Długoletni oficer 5 pp Leg. Z dniem 1 IX 1931 przeniesiony z 5 pp Leg. do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko d-cy plutonu i instruktora. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1932.W 1935 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Piechoty do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do batalionu KOP „Orany”, gdzie dowodził do mobilizacji w 1939 - 4 kompanią graniczną. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca I batalionu 134 pp rez. 33 DP rez. Walczył nad Narwią i Bugiem, pod Wyszkowem potem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej po bitwie pod Tomaszowem Lub. w latach 1939-1945 w oflagu. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 służył w 1 Dywizji Pancernej gen. S. Maczka. Po demobilizacji we IX 1946 powrócił do kraju. Mieszkał we Wrocławiu, gdzie pracował jako księgowy.
    Zmarł 18 XI 1983 we Wrocławiu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x,
     
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. Korpus Ochrony pogranicza w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; O Niepodległą i Granice. Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. Warszawa-Pułtusk 2001; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Horn - , kapr. pil.
    Hornun Mikołaj - , ppor. rez. piech.

    Horodyński Witold
    - , gen. em. dr med.
    [1865-1954], gen. bryg. em. dr med.
    Ur. 4 XII 1865. Ukończył studia medyczne. Dr medycyny ze specjalnością chirurga. W WP od 1919 kmdt Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie. Od 1921 tytularny gen bryg. w st. sp. We Ix 1939 pracował w szpitalu polowym podczas obrony miasta.
    Zmarł 1 XII 1954 w Warszawie.
    T. Kryska-Karski. Generałowie Polski Niepodległej. W-w 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Horodyski Tadeusz - , por. piech.
    [1911-?], oficer sł. st. piech. WP, por.[1938]
    Ur. 11 VI 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-39     d-ca plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 2 DP przy 4 pp Leg. w Kielcach. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca plutonu pionierów 4 pp Leg, a od 21 IX 1939 adiutant pułku. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 4 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski

    Horoszkiewicz Kazimierz - , mjr sam.

    Hoszowski-Sas Józef
    - , płk dypl.
     [1889-po 1945], członek „Zarzewia”, legionista, oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk [1935]
    Ur. 10 II 1889 w Dolinie k/Stanisławowa w Małopolsce Wschodniej, syn Jana Kantego i Karoliny z Mielników. Ukończył Seminarium Nauczycielskie uzyskując maturę w Brzeżanach. W latach 1909-1910 był członkiem Oddziału Ćwiczebnego im. gen. Czchowskiego w Stanisławowie. Od 1913 drużynowy II Drużyny Skautów im. J. Sułkowskiego w Samborze. Jednocześnie członek „Zarzewia”. Był działaczem oświatowym- uczestniczył w pierwszym kursie Tajnej Polskiej Szkoły Państwowej we Lwowie. W VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Przydzielony do 2pp LP brał udział w kampanii karpackiej. Od 24 IV 1915 dowodził plutonem 1 kompanii IV baonu 2 pp LP, potem baonu uzupełniającego dowodzonego przez kpt. T. Terleckiego. 30 IV 1915 mianowany chor. piech. 11 V 1915 z baonem wcielony do tworzonego 4 pp LP. Służył w 9 kompanii. Od 15 VII 1915 walczy na froncie. Po bitwie pod Jastkowem 9 VIII 1915 mianowany ppor. piech. Następnie dowodzi 3 kompanią, potem w XI 1916 dowodził w zastępstwie I baonem 4 pp LP. Brał udział w kampanii wołyńskiej. Mianowany 1 VII 1916 por. piech. W V 1917 skierowany na kurs wyszkolenia nr 4 w Zambrowie, potem do VII 1917 tzw. kryzysu przysięgowego służył w 4 pp LP. Od 1918 w PSZ, a od XI 1918 w WP. W stopniu kpt. służył w 4 pp leg. , potem w okresie IV-V 1920 w sztabie Naczelnego Dowództwa, potem oficer II Oddziału Sztabu Generalnego. Etatowo oficer 4 pp Leg. Zweryfikowany w 1921w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od X 1922 do 15 X 1923 przebywał na kursie doszkalającym WSWoj. w Warszawie. W stopniu mjr SG sł. st. piech. w X 1923 przeniesiony etatowo z 4 pp Leg. do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy batalionu, potem oficer sztabu pułku. Awansowany 20 IV 1927 do stopnia ppłk SG sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1927. Przeniesiony w VI 1927 z 8 pp Leg. do Kadry Oficerów Piechoty z przydziałem do sztabu DOK VIII w Toruniu na stanowisko szefa Oddziału Ogólnego. W I 1928 przeniesiony z sztabu DOK VIII do składu osobowego Inspektora Armii gen. dyw. L. Skierskiego w Toruniu. W VII 1929 przeniesiony z Inspektoratu armii w Toruniu na stanowisko I oficera Inspektoratu Armii w Warszawie. Przeniesiony w I 1931 z Inspektoratu Armii w Warszawie na stanowisko d-cy 37 pp w Kutnie. W okresie od 16 I 1931 do 2 IX 1937 dowodził 37 pp. awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. piech. 1 I 1935. Przeniesiony z dniem 3 IX 1937 na stanowisko d-cy Morskiej Brygady Obrony Narodowej. Jednocześnie z-ca d-cy Obrony Wybrzeża Morskiego ds. lądowych. Funkcje pełni do 1 IX 1938. Przeniesiony z dniem 2 IX 1938 na stanowisko d-cy Warszawskiej Brygady Obrony Narodowej, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Był d-cą zgrupowania „Zegrze” w składzie Armii „Modlin”. W czasie walk 13 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu a po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu VI A w Dössel. Po uwolnieniu z niewoli 1 IV 1945 jego losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, Polonia Restituta kl. 4, KW4x, ZKZ 2x.
    Dz. Pers. Nr 42 z 1 XI 1922; Dz. Pers. Nr 73 z 21 XI 1923;Dz. Pers. Nr 13 z 20 IV 1927;Dz. Pers. Nr 16 z 11 VI 1927;Dz. Pers. Nr 2 z 20 I 1928;Dz. Pers. Nr 11 z 6 VII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917Słownik biograficzny. T. IV. W-wa 2006;Lista starszeństwa oficerów LP. W-wa 12 IV 1917; T. Jurga-W. Karbowski. Armia „Modlin”1939. W-wa 1987
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hruby Jakub Jan - , kpt. art.
    Hryniewiecki Bolesław - , por. rez. dr med.

    Hryniewiecki Jerzy
    - , ppor. rez. art. inż.
    [1908-1988], inż. architekt, oficer rez. art. ppor. [1934], prof. PW.
    Ur. 21 IV 1908 w Dorpacie, syn Bolesława. Uczęszczał do gimnazjum St. Batorego w Warszawie, gdzie otrzymał w 1929 świadectwo dojrzałości. W kresie nauki w gimnazjum działał w harcerstwie. Następnie studiuje na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową na kursie artylerii przeciwlotniczej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia ppor. rez. art. 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 paplot. w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał KRU Warszawa II M. Po przeniesieniu do rezerwy kontynuuje studia na PW. W okresie studiów wiele podróżował po Europie. Praktyki wakacyjne odbywał w Czechosłowacji i Holandii. Studia ukończył w 1936 uzyskując dyplom inż. architekta. Od 1937 podejmuje pracę w Biurze Planowania Miasta i działa tan jako architekt dzielnicy Mokotów. Projektuje m. in. schroniska na Huculszczyźnie. Bierze udział w pracach wystawienniczych w Paryżu i Nowym Jorku.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 15 Dywizjonu art. paplot. w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym dywizjonu. Po przebiciu się do Warszawy d-ca plutonu w 103 baterii papalot. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z oflagu 30 I 1945 powraca do kraju. Podejmuje pracę w Biurze Odbudowy Stolicy, gdzie objął kierownictwo pracowni dzielnicy południowej. W ramach warszawskiego Biura Projektów Budownictwa Przemysłowego projektuje odbudowę i rozbudowę zakładów „H. Cegielski” w Poznaniu, huty w Częstochowie, Fabryki Samochodów Osobowych na Żeraniu i Samochodów Ciężarowych w Lublinie. Uczestniczy w urządzaniu wystaw w we Wrocławiu i Moskwie. Przebywał także w Chinach, gdzie przez 6 miesięcy zajmował się pracami wystawienniczymi.
    Jednocześnie od 1946 był profesorem Politechniki Warszawskiej. W latach 1948-1954 prowadził wykłady o architekturze obiektów użyteczności publicznej w szczecinie. W 1955 zostaje profesorem nadzwyczajnym. Od 1965 otrzymuje na Politechnice Warszawskiej Katedrę Projektowania Zespołów Przemysłowych. Prowadził też wykłady w Chinach, USA, w Wlk. Brytanii, Iraku. Był członkiem stowarzyszenia architektów w Brazylii i Meksyku. Był autorem wydawanych w kraju i za granicą książek z dziedziny architektury. Był autorem lub współautorem wielu projektów.
    W latach 1957-1960 był posłem na Sejm, był kierownikiem komisji budownictwa i gospodarki komunalnej. Był także prezesem SARP oraz laureatem honorowej nagrody SARP w 1977.
    Zmarł w Warszawie 26 VIII 1988. Pochowany na Starych Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony: KW
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Hulej Jerzy
    - , por. art.
    [1909-?], kadet oficer sł. st. art. WP, por. [1934]
    Ur. 23 IX 1909 w Bielicach. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w VI 1929 uzyskał maturę. Następnie w latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 pal w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. Następnie d-ca plutonu topograficzno-ogniowego i równocześnie d-ca 4 baterii II dywizjonu 1 pal. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 7 baterią III dywizjonu 1 pal w składzie 1 DP Leg., przejściowo wchodzącej w skład GO „Wyszków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 pal nad Narwią potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów Polskich w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 23 II 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Hurcewicz Karol - , płk..
    [1910-2005?], por. sł. st. piech. [1939], w ZWZ/AK kpt. [1943], ps. „Lech”, płk w st. sp.
    Ur. 22 XI 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi
     Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do w 79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1937-1939– d-ca plutonu w 2 kompanii CKM w II batalionie 79 pp. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 1 plutonu 2 kompanii CKM II batalionu.79 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami pod Mławą. Podczas walk 4 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Mieszkał w Lelowie pow. Włoszczowa. Do IX 1943 pełnił m. in. funkcje szefa referatu III w sztabie Komendy Obwodu AK Włoszczowa , potem od X 1943 z-ca k-dta obwodu, a od VIII 1944 z-ca  d-cy  II batalionu „Wilk” 74 pp AK w składzie 7 DP AK. Uczestnik akcji „Burza”. Po wojnie w kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie. Zasłużony dla miasta Mławy.
    Zmarł 2 I 2005 w Warszawie
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Lis-W. Kapczyński – J. Niedbał. Kryptonimy „Hetman” i „Chrobry” Armii Krajowej. Cz. 1-3. Włoszczowa bdw; W. Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Husarzewski - , plut. pchor.

    Hybza Franciszek
    - , por. piech. 
    [1911-1944], oficer sł. st. piechoty WP, por. [1939], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Marian”, „Sporter”.
    Komendant Obwodu ZWZ Gniezno 1941-1942 i Inspektoratu Rejonowego AK Gniezno 1943-1944. Okręg Poznań ZWZ/AK.
    Ur. dnia 28 VII 1911 w Gnieźnie, syn Roberta i Konstancji z d. Grodzicka. Pochodził rodziny robotniczej. Po ukończeniu w rodzinnym mieście szkoły powszechnej kształci się w miejscowym Państwowym Gimnazjum i Liceum im. B. Chrobrego, uzyskując w 1931 świadectwo dojrzałości. W roku 1931 odbywał służbę wojskową w 69 pp w Gnieźnie. Następnie w latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi – Komorowie. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piechoty 15 X 1935 z przydziałem do 68 pp we Wrześni na stanowisko dowódcy plutonu w kompanii strzeleckiej. Po awansie do stopnia por. 19 III 1939 zostaje mianowany dowódcą 2 kompanii I batalionu 68 pp. 2 kompanią dowodzi podczas walk z wrogiem w kampanii wrześniowej 1939. Podczas walk zostaje dnia 23 IX 1939 ciężko ranny pod Wólką Węglową. Umieszczony w niemieckim szpitalu wojskowym, skąd zostaje przewieziony do szpitala w Gnieźnie. Po wyleczeniu ran zwolniony ze szpitala. Mieszka w Gnieźnie. Początkowo pracuje jako robotnik w cegielni, potem robotnik kolejowy w Gębarzewie k/Gniezna. Od 1941 zatrudniony jako pomocnik biurowy w Bauersiedlung w Gnieźnie. 15 II zostaje zaprzysiężony do ZWZ przez ppor. Franciszka Tatę ps. „Muller”. Początkowo organizuje siatkę konspiracyjną na terenie obwodu wrzesińskiego, potem mianowany k-dtem Obwodu Gniezno ZWZ. W 1942 po przeprowadzonych przez Gestapo masowych aresztowaniach wśród żołnierzy ZWZ Inspektoratu Gniezno udało mu się uniknąć dekonspiracji. W końcu 1942 podejmuje próby odbudowy struktur inspektoratu. Organizuje w 1943 Samodzielny Obwód AK Mogilno. Jednak nie udało mu się odbudować inspektoratu do stanu istniejącego w 1941-42. Dowodzi inspektoratem do III 1944. W dniu 9 III 1944 zostaje aresztowany przez Gestapo i przewieziony do Domu Żołnierza w Poznaniu /siedziba gestapo/. Po bestialskim śledztwie w stanie skrajnego wyczerpania, osadzony został w więzieniu policyjnym w Żabikowie k/Lubonia, gdzie go zamordowano 1 VI 1944.
    Rodziny nie założył.
    Odznaczony: Krzyżem Walecznych.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969r.,s. 85,93,96,109,112,119,145,177; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983r.,s. 472; M. Woźniak. Poznański Okręg AK /w/ AK Rozwój organizacyjny. W-wa 1996r.,s. 394; Encyklopedia Konspiracji Wielkopolskiej. Poznań 1998. Archiwum Muzeum w Żabikowie.

     (inf. Tadeusz Łaszczewski )
     

    Hyc Jan
    - , płk dypl.
    [1895-1976], członek ZS, legionista, oficer dypl. sł. st. WP, płk dypl.[1936]

    Ur. 21 IV 1895 w Zakopanem. Ukończył gimnazjum, od 1912 był członkiem Związku Strzeleckiego. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. Początkowo dowodził plutonem 14 kompanii IV baonu 2 pp LP, skąd przeniesiono go do 3 pp LP, gdzie dowodzi 1 plutonem 11 kompanii, potem 5 kompanią. Uczestniczył w całej kampanii wojennej pułku. Mianowany chor. piech. 25 VI 1915. W czasie bitwy pod Huziatynem 16 VI 1916 został ranny w nogę i skierowany na leczenie do szpitala twierdzy nr 4 w Krakowie. Po wyleczeniu ran powraca do służby w 3 pp. Uczestniczy w walkach na froncie wołyńskim. Z dniem 1 XI 1916 mianowany ppor. piech. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 służy w Polskim Korpusie Posiłkowym. Uczestniczył w zbrojnym przejściu oddziałów II Brygady LP przez front pod Rarańczą 15/16 II 1918. W V 1918 brał udział w bitwie pod Kaniowem.
    Od początku XI 1918 służy w WP. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. Od 20 XI 1918 do 14 VI 1919 był komendantem klasy 11 H w szkole Podchorążych Piechoty. Awansowany 1 III 1919 do stopnia kpt. sł. st. Od 2 I 1920 do 14 VI 1920 był słuchaczem kursu szkoły Sztabu Generalnego Warszawie. Po jego przerwaniu od IV 1920 dowodził baonem 18 pp, potem w stopniu mjr-a dowodzi 18 pp w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany po wojnie w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 2 I 1921 do połowy IX 1921 ponownie przebywa na kursie Szkoły Sztabu Generalnego. Po ukończeniu szkoły pozostaje w szkole jako asystent w katedrze operacyjnej służby sztabów. Do stopnia ppłk SG piech. awansowany 1 I 1928. W latach 1928-1929 był kierownikiem tej katedry. Był współtwórcą systemu zaopatrzenia, uznanego za oficjalnie obowiązujący w WP. w latach 1928-VI 1933 pełnił funkcję szefa Oddziału IV Sztabu Głównego, a następnie od VII 1933 do 1935 dowodził 51 pp w Brzeżanach. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. 1 I 1936. Następnie  w okresie 1936-1939 ponownie szef Oddziału IV Sztabu Głównego WP. Wiosną 1939 przeniesiony na stanowisko kwatermistrza DOK I w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 7 IX 1939 pełnił funkcję kwatermistrza w Dowództwie Obrony Warszawy i dowództwie Armii „Warszawa”. Od 25 IX 1939 d-ca załogi „Cytadeli”. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie. Powrócił potem do Polski. Mieszkał w Warszawie i pracował w spółdzielczości.
    Zmarł 12 V 1976 w Warszawie.
    Odznaczony; VM kl. 4 i kl. 5 nr 7349; KN,PR kl. 4 i 5; KW 4x, ZKZ i francuską Legią Honorową.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; J. K. Wroniszewski. Barykada września. W-wa 1984; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Hyziak Tadeusz
    - , ppor. rez. piech.
    [1913-1939], ppor. rez. piech. WP[1939]

    Ur. 4 X 1913. Uczęszczał do gimnazjum. Odbył służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty w stopniu plut. podch. rez. piech. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i awansowany do stopnia ppor. rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii I batalionu 360 pp. Uczestniczy w obronie Warszawy. Poległ 18 IX 1939 w Jelonkach. Pochowany na cmentarzu na Powązkach.

     L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1985

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Ignaszak Jan - , por. rez. piech.
    [1904-1939], por. rez. piech. WP[1936]
    Ur. 17 XII 1904. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Tomaszowie Maz. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech.. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 60 pp w Ostrowie Wlk. Ewidencyjnie podlegał PKU Kalisz. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1936. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 60 pp. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w szeregach 60 pp w składzie 25 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych. Poległ w walce z Niemcami 17 IX 1939 w Tułowicach. Pochowany na cmentarzu w Tułowicach.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Ignatowicz Mikołaj - , por. art. patrz LINK

    Iskierko Mieczysław Stanisław 
    - , kpt. art.
    [1905-?], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1937]

    Ur. 19 XII 1905 w Warszawie. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w VI 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 2 pap w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 15 VIII 1929. Po 1932 przeniesiony do 5 Dywizjonie Artylerii Przeciwlotniczej w Krakowie. W okresie od 16 IX -16 XI 1935 ukończył kurs samochodowy dla oficerów. Awansowany na stopień kpt. sł. st. 19 III 1937. Następnie przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Trauguttowie, gdzie pełnił funkcję d-cy 5 baterii ćwiczebnej w Szkole Podchorążych Art. Przeciwlotniczej, a od wiosny 1939 d-ca 3 baterii szkolnym Dywizjonu Podchorążych Rezerwy Art. Przeciwlotniczej. Latem 1939 przeniesiony do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie na stanowisko d-cy baterii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 117 baterią art. plot. z 103 dyonu art. plot. i brał udział w walkach z Niemcami w rejonie Gocławka. 09 IX 1939 po wyczerpaniu możliwości kontynuowania walki wycofał się na Lubelszczyznę, gdzie kontynuował walkę jako d-ca kompanii w samodzielnym batalionie dowodzonym przez mjr. E. T. Żórawskiego w składzie 179 pprez. SGO „Polesie”.
    Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    Rocznik oficerski 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu w latach 1923-1939. Pruszków 2000; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; Z. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Ivanka Aleksander
    - , ekonomista

    Iwanowski Wincenty
    - , mjr dypl.
    [1896-?], mjr dypl. sł. st. kaw. WP [ 1935]

    Ur. 11 X 1896. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Służył w 7 p. ułanów. Ukończył kurs szkoły oficerskiej jazdy. W szeregach 7 p. uł. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył nadal w 7 p. ułanów. Następnie od 1923 oficer w Oddziale I Sztabu Generalnego. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. 1 I 1927. Do X 1929 w składzie osobowym sztabu II wiceministra MSWoj. w Warszawie. W okresie XI 1929-1931 studiował w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Po ukończeniu MSWoj. I oficer Sztabu w DOK I w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. 1 I 1935. W latach 1938-1939 I z-ca d-cy 11 p. ułanów w Ciechanowie. Wiosną 1939 przeniesiony do sztabu Armii „Poznań”.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer Oddziału III Sztabu Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Uczestnik bitwy nad Bzurą. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu w 1945 powrócił do kraju.
    Żył w 1960
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: OP5, KW 3x, SKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Chocianowicz. W  5o-  lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer - B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Iwiński Jerzy Kosian - , por. rez. piech.

    Izdebski Stanisław Jan 
    - , ppor. rez. art. mgr
    [1906-?], oficer rez. art. mgr ppor. [1931]

    Ur. 14 XII 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową na I kursie  1926-1927 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, którą ukończył w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. Następnie studiował. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 Pułku Artylerii Najcięższej w Górze Kalwarii. Ewidencyjnie podlegał PKU Bielsko.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku d-cy kolumny amunicyjnej 1 pal z Wilna w składzie 1 DP Leg. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 1 pal na przedpolach Warszawy m. in. pod Wyszkowem, potem do rozwiązania pułku 23 IX 1939.
    Po wojnie mieszkał w kraju. Żył w 1957.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Iżycki de Notto Mateusz Janusz- , ppłk dypl. pil.
    [1898-1952], oficer sł. st. lot. WP, ppłk [1938], w PSZ, gen. bryg. [1944]
    Ur. 22 II 1898 w Odessie /Rosja/, syn Aleksandra i Zofii z Koźmińskich. Po ukończeniu gimnazjum od 1916 rozpoczął studia na Akademii Rolniczej w Moskwie. W tym samym roku powołany do armii rosyjskiej i wcielony do 12 p. huzarów W II 1917 przeniesiony do szkoły oficerskiej kawalerii. Od II 1918 służy w 7 p. uł. III Korpusu Polskiego w Rosji. Od XI 1918 służy w Legii Akademickiej w Warszawie. Stanisław od XII 1918 do I 1921 służył w 12 p. ułanów. Jako d-ca plutonu brał udział w szwadronie odsieczy Lwowa, potem w czasie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 był adiutantem pułku i z-cą     d-cy szwadronu. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie instruktor w Centralnej Szkole Jazdy w Grudziądzu. Od XI 1922 do X 1924 był słuchaczem WSWoj. Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 15 VIII 1924. Następnie oficer w Biurze Ścisłej Rady Wojennej. Przeniesiony do lotnictwa, ukończył kurs pilotażu. Jednocześnie kontynuował studia. Od 1926 do 1927 był d-ca eskadry liniowej w 1 p. lot., a od 1927 do 1929 attaché lotniczym w Turcji. Następnie w latach 1929- 1932 dowodził 31 eskadrą liniową w 3 p. lot. w Poznaniu. W latach 1932-1934 szef sztabu Grupy Lotniczej. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. lot. 1 I 1934 W latach 19345-1936 dowodził 1, potem 2 dywizjonem w 3 p. lot. W okresie 1936- XI1938 był wykładowcą, potem       dyrektorem  nauk w WSLot. Do stopnia ppłk dypl. awansowany 19 III 1938. W okresie od XI 1938-VIII 1939 z-ca d-cy 3 p. lot. Podczas kampanii Wrześniowej 1939 był d-cą lotnictwa i obrony plot Armii Łódź”, a od 10 IX do 25 IX 1939 d-cą lotnictwa Armii „Warszawa”. W końcu IX 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie od X 1939 do VI 1940 pełnił funkcję szefa Oddziału III Operacyjnego Dowództwa Lotnictwa. Od jesieni 1940 do początku 1942 był d-cą Polskiego Oddziału Transportowego w Afryce. Awansowany 1 IX 1941 na stopień płk dypl. lot. Od początku 1942 do IX 1943 Delegatem PSP na Środkowym Wschodzie. Od 14 IX 1943 do IV 1944 Inspektor Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie, potem od IV 1944 do I 1948 d-ca Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie. Mianowany gen. bryg. WP 1 III 1944. Po demobilizacji przyjął obywatelstwo brytyjskie i dodał do nazwiska „de Notto”.
    Zmarł 12 II 1952 w m. Gemeppes k. Lyonu we Francji. Pochowany na cmentarzu Northwood pod Londynem.
    Żonaty z Krystyną Kackowską, z którą miał córkę Ewelinę.
    Odznaczony VM kl. 4 nr 00192, kl. 5 nr 2637, KW3x, ZKZ z M, ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; Kawalerowie VM 1792-1945, t. II /1914-1921/, cz. 2. Koszalin 1993.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Jabłoński Konstanty Piotr - mjr br. panc.
    [1893-1942], legionista ps. „Kostek”, „Student”, oficer sł. st. piech. WP, mjr[1927]
    Ur. 03 VI 1893 w Kaliszu, syn Konstantego i Marii z d. Szulczewskiej. Uczęszczał do gimnazjum, a po zdaniu matury studiował. Był członkiem Związku Walki Czynnej oraz Związku Strzeleckiego, gdzie ukończył kurs podoficerski. Od VIII 1914 w 4 plutonie 1 kompanii kadrowej. W szeregach I brygady LP  odbył kampanię wojenną 1914-1916. W czasie walk był ranny. Podczas kryzysu w LP w VII 1917 został internowany przez Niemców i przebywał w obozie w Szczypiornie, a po zwolnieniu działał w POW. Od XI 1918 służy w WP w formowanym przez POW 1 Lubelskim Pułku Piechoty przemianowanym na 23 pp. W szeregach 23 pp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W czasie walk dowodził kompanią. Za męstwo okazane na polu walki został odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. We IX 1923 przeniesiony z 23 pp do sztabu 27 DP w Kowlu, potem w 1923 do 71 pp w Zambrowie na stanowisko d-cy kompanii. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1927 i przeniesiony do Departamentu Piechoty MSWoj. w Warszawie, gdzie w latach 1929-1933 pełnił funkcję szefa wydziału II ogólnego . W latach 1933-1939 pełnił funkcję k-dta II Okręgowego Związku Strzeleckiego w Lublinie. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku szefa personalnego w Oddziale I sztabu Armii „Poznań”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu X C w Lubece, gdzie zmarł 06 II 1942 na „niewydolność krążenia i atak serca”.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 1685, KN, OP5,KW4x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Jabłoński Witold
    - , ppłk dypl.
    [1896-1945], oficer dypl. sł. st. kaw. WP, mjr [1931]
    Ur. 27 X 1896. Uczęszczał do gimnazjum. Ukończył kurs oficerów jazdy. W latach 1919-1920 brał w udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 12 p. ułanów. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach międzywojennych służył w 12 p. ułanów w Białokrynicy. Ukończył w Grudziądzu kurs do d-ców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. 1 VII 1923. Następnie m. in. d-ca szwadronu w 12 p. uł. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Od XI 1930 do X 1932 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1931. Po ukończeniu MSWoj. był m. in. oficerem sztabu w Brygadzie Kawalerii, a następnie I z-ca d-cy 7 psk w Poznaniu. Przeniesiony w końcu VIII 1939 do sztabu Armii „Łódź”. Wojnie obronnej we IX 1939 początkowo oficer sztabu Armii „Łódź”, potem oficer sztabu dyspozycyjnej GO Kaw. Nr 2, a następnie
    uczestniczy w obronie Warszawy na stanowisku szefa Oddziału I sztabu Dowództwa obrony Warszawy, a następnie od 27-29 IX d-ca 7 psk. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1039 w niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Błoniu, potem w oflagu w II A Prenzlau i oflagu II C w Woldenbergu. Podczas ewakuacji oflagu 29 I 1945 znalazł się z kolumną jeniecką w m. Deetz, gdzie został 30 I 1945 uwolniony przez oddział sowiecki. Po uwolnieniu z oflagu wstąpił do WP. Poległ w 1945 podczas walk z Niemcami na froncie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Szacherski. Wierni przysiędze. W-wa 1966; J. S. Tym. 7 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskich; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Jabłoński Zenon
    - , kpt. piech.
    [1904-1942], oficer sł. st. piech. WP/KOP, kpt. [1937], W ZWZ/AK ps. „Szubert”
    Ur. 22 XII 1904. Ukończył gimnazjum. W latach 1924-1927 w Szkole Oficerskiej Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1927 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 15 VII 1929. Następnie dowódca kompanii. Przeniesiony w 1933 do 21 pp w Warszawie, na stanowisko dowódcy kompanii. Awansowany na stopień kpt. sł. st. 19 III 1937. Rozkazem personalnym MSWojsk. 2250/t.j./Pers. I/37 z dnia 15 IX 1937 przeniesiony z 21 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Sejny”, gdzie był dowódcą 2 kompanii granicznej „Holny Waltera”, którą dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w alkach z Niemcami, a po agresji sowieckiej 17 IX 1939 uczestniczy w walkach z oddziałami agresora sowieckiego. 23 IX 1939 przekracza granicę z Litwą. Internowany w obozie jenieckim, skąd udało mu się zbiec. Od początku 1940 przebywa w Warszawie. Od II 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Warszawy. Od II 1940 do III 1942 dowódca I baonu 7 pp ZWZ/AK „Garłuch”.
    Zginął 1 XII 1942 w walce z Niemcami we Włochach k/Warszawy.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Franciszek Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. Warszawa – Pułtusk 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jachimek Tadeusz Konrad
    - , por. piech.
    [1911-1970], oficer sł. st. piech. WP, por. [1936], żołnierz konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK/DSZ, działacz WiN, ps. „Jar”, „Joker”, „Ninka”, płk LWP.

    Ur. 19 II 1911 w Wiśniowej k. Strzyżowa, syn Michała i Michaliny z Dumidajskich. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do gimnazjum, gdzie zdał w 1930 maturę. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie gdzie odbywał przeszkolenie unitarne, potem 1931-1933 w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 36 pp Legii Akademickiej w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1936. Następnie d-ca kompanii. Jednocześnie w latach 1935-1938 studiował w instytucie wschodnim. W 1939 zdał egzaminy do MSWoj. Warszawie i odbywał kurs próbny. W VIII 1939 otrzymał przydział do sztabu 8 DP na stanowisko pomocnika oficera operacyjnego. Brał udział w obronie Modlina.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej. Początkowo od 1940 członek organizacji Polski Związek Wolności /PZW/, potem od V 1941w ZWZ/AK. Rozkazem KG ZWZ awansowany 11 XI 1941 do stopnia kpt. sł. st. do początku 1944 referent w Biurze Studiów Wojskowych, a od początku 1944 do VIII 1944 kierownika Referatu O de B Frontu Wschodniego. Brał udział w Powstaniu Warszawskim w I rzucie KG AK. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 3 V 1944. Od X 1944. Po upadku powstania pozostaje w konspiracji. W odtworzonej KG AK pełni funkcję szefa wywiadu ofensywnego. Po rozwiązaniu AK w I 1945 nadal czynny w konspiracji. Otrzymał wówczas od k-dta Gł. AK „Niedźwiadka” /L. Okulicki/rozkaz nierozwiązywania siatki wywiadu i umieszczania wywiadowców w urzędach państwowych i utrzymywania z nimi łączności. W AK 1945 mianowany przez płk-a dypl. J. Rzepeckiego – Delegata DSZ na Kraj szefem wywiadu KG DSZ. Podzielił wówczas teren kraju na 4 ekspozytury wywiadowcze: „Karo” – Okręg Pomorski, „Kasyno” – Okreg Krakowsko-Ślaski- „Pralnia II” – tereny wschodnie i „Polpres” – Okręg Centralny. Awansowany 16 VI 1945 przez płk-a dypl. J. Rzepeckiego do stopnia ppłk sł. st. Po aresztowaniu 21 VI 1945 płk dypl. art. W. Borzobohatego został mianowany w jego miejsce szefem sztabu KG DSZ. Od IX 1945 działa w strukturach Zrzeszenia WiN, gdzie pełni funkcję Głównego Sekretarza Komitetu Wykonawczego ZG WiN. Podlegały mu kancelaria, łączność wewnętrzna i zagraniczna, biuro legalizacyjne i finanse. Aresztowany przez UB i uwięziony. Po kilku dniach zwolniony w wyniku porozumienia J. Rzepeckiego z MBP z zadaniem przekazania rozkazu J. Rzepeckiego polecającego zaprzestanie konspiracji i ujawnienia się członków WiN. Osobiście ujawnił się 20 II 1946. Ponownie wkrótce aresztowany przez UB i uwięziony. Przebywał w więzieniu do procesu I ZG WiN w 1947. Wyrokiem WSR Warszawa z dnia 04 II 1947, sygn. akt Sr. 947/46 został skazany na karę 4 lat więzienia. Ułaskawiony 05 II 1947 przez b. Bieruta w pierwszym dniu jego urzędowania jak prezydenta. Po zwolnieniu z więzienia jeszcze w 1947 wstępuje do służby w LWP. Ukończył kurs dla d-ców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, po czym pełnił służbę w sztabie Dowództwa Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. W 1950 przeniesiono go do rezerwy. W latach 1951-1956 pracował w instytucjach cywilnych. W 1957 ponownie powołany do służby w LWP. W 1958 ukończył Wyższy akademicki Kurs Ogólno-Wojskowy w Akademii Sztabu Generalnego LWP w Warszawie. Awansowany do stopnia płk-a. Służył w jednostce wojskowej w Gdańsku, skąd go przeniesiono na stanowisko z-cy k-dta ds. liniowych Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi.. Jednocześnie pełnił funkcję kierownika Studium Wojskowego.
    Zmarł 04 XI 1970 w Łodzi. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Zarząd Główny Zrzeszenia WiN pismem z dnia 22 I 1992 nr O-3/92 wystąpił do Sadu Warszawskiego Okręgu Wojskowego z wnioskiem uznanie wyroku wydanego przez b. WSR w Warszawie za nieważny wobec wszystkich skazanych w tym procesie osób - jako wydanego za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Postanowieniem z dnia 24 VI 1993 sygn. akt Cs.Un. 164/92 Sąd WOW w Warszawie unieważnił wyrok wydany przez b. WSR Warszawa.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x,ZKZ z M.
    Żonaty, nie miał dzieci.

    Dziennik Personalny Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK. 1939-1945. W-wa 1990; A. Zagórski. Zrzeszenie „Wolność i Niezawisłość” w dokumentach, dokumentach. VI, cz. 2. Wrocław 2000.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jachimiuk Wiktor Kazimierz 
    - , kpt. art.
    [1903-?], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1937]

    Ur. 17 X 1903. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Następnie w latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 23 pap w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Ok. 1930 przeniesiony do 73 pp na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty w Katowicach, potem do 8 pal w Płocku na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Do VIII 1939 dowodził 2 baterią I dywizjonu 8 pal. W wojnie obronnej we IX 1939 oficer w sztabie d-cy art. dywizyjnej8 DP. Uczestnik walk z wrogiem na przedpolach Modlina, potem w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – W. Karboński. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1985.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Jachnik Stanisław
    - , kpt. piech.
    [1903-1970], oficer dypl. sł. st. piech. WP, kpt. [1934], w PSZ, ppłk [1944]

    Ur. 31 X 1903. Ukończył szkołę średnią. W 1920 jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem od XI 1924 do VIII 1926 w Oficerskiej szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Następnie d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1934. W okresie XI 1935-X 1937 słuchacz MSWoj. w Warszawie, po ukończeniu MSWoj. otrzymał dyplom oficera dyplomowanego. Następnie oficer sztabu 30 DP, potem w latach 1938-1939 d-ca 7 kompanii w III batalionie 84 pp w Pińsku. Jego III baon stacjonował w Łunińcu. W 1939 przeniesiony do 21 pp w Warszawie, gdzie pełnił funkcję adiutanta. W wojnie obronnej we IX 1939 od 15 IX 39 pełnił funkcję I adiutanta 21 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli. Przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie brał udział w kampanii francuskiej. Następnie od VI 194o w Wlk. Brytanii, gdzie został przydzielony do 4 Brygady Kadrowej Strzelców, a następnie w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej. Awansowany do stopnia mjr dypl. w 1941. Pełnił funkcje p. o. z-cy d-cy, potem szefa sztabu, a od III 1944 z-cy d-cy 1 SBS. Awansowany do stopnia ppłk. Brał udział w operacji „Market Garden” we IX -X1944. Uczestnik walk pod Arnhem i Driel. Od X 1944 wraz z 1 SBS w Wlk. Brytanii. Od XII 1944 do III 1945 pełnił funkcje d-cy brygady. Po demobilizacji w 1947 pozostał w Wlk. Brytanii. Działał w środowiskach kombatanckich. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 25 XI 1970.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x, ZKZ z M, MN

    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Stasiak. W locie szumią spadochrony. W-wa 1991; J. Tucholski. Spadochroniarze. W-wa 1991; J. Kuropieska. Wspomnienia dowódcy kompanii 1923-1934. W-wa 1971;W. Chocianowicz. W 5o-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jachowicz Stefan - , por. str. poż.
    Jackowski Edward - , por. łączno

    Jacyna Jerzy
    - , ppor. rez. piech.
    [1903-1939], oficer rez. piech. WP, ppor.[1934]
    Ur. 30 VIII 1903. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbył w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 5 pp Leg. w Wilnie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP – wcielony do 5 pp Leg. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 5 kompanii II batalionu 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Poległ 7 IX 1939 w walkach z wrogiem nad Narwią w pobliżu Pułtuska.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Jagas Henryk Wacław
    - , ppor. rez. art.
    Jagodziński Paweł - , ppor. sap.
    Jagulski Franciszek - , por. art.
    Jaguszyński Feliks - , ppor. rez. art.

    Jaklicz Józef
    - , płk dypl 
    [1894-1974], legionista, oficer dypl. WP, gen. bryg. [1964].

    Urodził się 17 września 1894 w Krakowie, syn Adolfa i Tekli z Paczoskich. Po ukończeniu szkoły realnej uczęszczał do III Gimnazjum Klasycznego im. Jana Sobieskiego w Krakowie, gdzie otrzymał w 1913 świadectwo dojrzałości. Od jesieni 1913 studiuje na Wydziale Filozoficznym UJ w Krakowie. Jednocześnie od 1912 podejmuje działalność niepodległościową w Polowych Drużynach Sokolich, gdzie przeszedł przeszkolenie wojskowe i ukończył szkołę podoficerską.
    Po wybuchu 1 sierpnia 1914 I wojny światowej, od 16 sierpnia 1914 w Legionach Polskich. Od 1 października 1914 dowodził plutonem w 3 pp Leg. w składzie II Brygady Legionów. 25 czerwca 1915 mianowany chorążym piech. Od 26 czerwca 1915 pełni kolejno funkcje adiutanta I baonu 3 pp, Leg., potem pułku potem d-ca kompanii. 28 kwietnia 1916 mianowany ppor. piech. , a 1 listopada 1916 por. piech. Walczył w Karpatach, Besarabii i na Wołyniu.
    Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 służy w Polskim Korpusie Posiłkowym, gdzie pełni funkcję adiutanta w Dowództwie Korpusu, potem referenta organizacyjno-wyszkoleniowego Dowództwa Uzupełnień Polskiego Korpusu Posiłkowego w Przemyślu. Po przejściu II Brygady Legionów przez front pod Rarańczą 15/16 lutego 1918 przedostał się do Warszawy i wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. Od 1 kwietnia 1918 pełnił funkcję referenta uzbrojenia w inspektoracie Wyszkolenia PSZ. 12 października 1918 awansowany na stopień kpt. piech.
    Od listopada 1918 w WP, gdzie dowodził baonem 36 pp Legii Akademickiej w grupie mjr I. Modelskiego w walkach z Ukraińcami o Lwów. W styczniu 1919 awansowany do stopnia mjr sł. st. piechoty. Od 20 kwietnia 1919 do 1 sierpnia 1919 dowódca kombinowanego pułku w improwizowanej dywizji dowodzonej przez płk W. Sikorskiego. W okresie od 12-24 czerwca 1919 pełnił jako p. o. funkcję szefa sztabu dywizji. Następnie szef sztabu 9 DP. Od 2 stycznia 1920 do 17 kwietnia 1920 był słuchaczem kursu Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Po przerwaniu kursu od 22 kwietnia 1920 do 10 maja 1920 pełnił funkcję szefa sztabu 15 DP. Następnie krótko od 15 do 22 maja 1920 oficer Oddziału III ścisłego Sztabu Naczelnego Wodza. Następnie od 23 maja do 12 czerwca 1920 szef Oddz. III Dowództwa Etapów WP na Ukrainie. Podczas walk odwrotowych z bolszewikami od 13 czerwca do 12 lipca 1920 szef Oddz. III GO gen. J. Homera. Od 16 lipca 1920 dowodził 25 pp w składzie XIII Brygady Piechoty z 7 DP.  Walczył z bolszewikami nad rzeką Styr na Wołyniu, potem w sierpniu 1920 w rejonie Włodawy i Chełma. 13 września 1920 dowodzony przez niego 25 pp zajął Kowel, a następnie toczy walki na kierunku rzeki Horyń, gdzie pułk dotarł 25 września 1920. Po przeprawie przez Horyń po ciężkich walkach 25 pp zdobywa Sarny wypierając wroga za rzekę Słucz. Z dniem 29 września 1920 zostaje odwołany z funkcji d-cy 25 pp. Po przekazaniu dowództwa pułku mjr K. Bogaczewiczowi powraca do Warszawy.
    W październiku 1920 zostaje odkomenderowany na studia do Wyższej Szkoły Wojennej w Paryżu, gdzie studiował od listopada 1920 do października 1922. Następnie do lutego 1923 odbywa staż we francuskim Ministerstwie Wojny. W 1922 zostaje zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu mjr z starszeństwem od 1 czerwca 1919. Po powrocie do kraju od 15 lutego 1923 do grudnia 1924 pełni funkcję szefa wydziału wyszkolenia w Oddziale III Sztabu Generalnego WP. 15 sierpnia 1924 awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. piech. Od grudnia 1924 był asystentem i wykładowcą w MSWoj. w Warszawie. Kierował wówczas katedrą taktyki ogólnej. Następnie od 1928 do kwietnia 1929 był I oficerem Inspektora Armii gen. J. Homera, potem od kwietnia 1929 do 1 czerwca 1932 dowodził 12 pp w Wadowicach. Awansowany 1 stycznia 193o do stopnia płk dypl. sł. st. piechoty. Od 1 czerwca 1932 powraca do MSWoj. na stanowisko wykładowcy oraz z-cy k-dta MSWoj. W latach 1932-1933 i 1934-16 stycznia 1935 kierownik II rocznika, a 1933-1934 kierownik I rocznika.
    Z dniem 16 stycznia przeniesiony do służby liniowej na stanowisko d-cy piechoty dywizyjnej 15 DP w Bydgoszczy. 24 października 1935 przeniesiony na stanowisko szefa Oddziału III Sztabu Głównego w Warszawie. Od marca 1939 do 18 września 1939 II z-ca szefa Sztabu Głównego WP. Był jednym z autorów planu wojny z Niemcami.
    Po napaści 1 września 1939 Niemców na Polskę zostaje 1 września 1939 mianowany z-cą szefa sztabu Naczelnego Wodza WP marszałka E. Rydza- Śmigłego. Po wkroczeniu 17 września 1939 wojsk sowieckich na teren Polski 18 września 1939 wraz z Naczelnym Dowództwem przekroczył granicę rumuńską. Następnie z Rumunii przedostał się do Francji, gdzie od  maja 1940 do 20 czerwca 1940 był d-cą piechoty dywizyjnej 3 DP. Po kapitulacji Francji kierował ewakuacją żołnierzy polskich, początkowo w Marsylii, a od grudnia 1942 w Grenoble, gdzie mieszkał w schronisku PCK. Od czerwca 1941 do IV 1943 był z-cą konspiracyjnego d-cy WP we Francji gen. J. Kleeberga, potem od kwietnia 1943 do maja 1944 równocześnie był konspiracyjnym d-cą WP we Francji. Przebywał wówczas w podalpejskiej wsi Bives. W maju 1944 przerzucony do Wlk. Brytanii, gdzie od maja 1944 do grudnia 1944 służył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Wlk. Brytanii, po czym do września 1947 w Inspektoracie Wyszkolenia wojska. Po demobilizacji był członkiem Misji Likwidacyjnej PSZ w Paryżu.
    Po zakończeniu prac Misji Likwidacyjnej osiedlił się na stałe we Francji i zamieszkał w Paryżu. Współpracował z Instytutem Literackim w Paryżu, publikując na łamach „Zeszytów Historycznych” materiały związane z wojną 1939. Był także skarbnikiem Towarzystwa Historyczno-Literackiego.
    Z dniem 1 stycznia 1964 awansowany przez gen. W. Andersa na stopień gen. bryg.
    Zmarł w Paryżu 3 lipca 1974. Pochowany na cmentarzu Montmorency.
    Odznaczony: VM kl. 5, Krzyżem Niepodległości, orderem Polonia Restituta 4 kl., KW 5x, złotym Krzyżem Zasługi, francuską Legią Honorową 4 i 5 kl., rumuńskim orderem Gwiazdy Rumunii 3 kl.
    Żonaty od 19 X 1920 z Stanisławą z Machwicz-Machczyńskich, miał z nią syna Bohdana /18 V 1924 – 1 VIII 1944/, żołnierza AK, ps. „Michał”, plut. podch. pułku „Baszta” który poległ w Powstaniu Warszawskim oraz córkę Magdalenę /ur. 12 V 1928/

    Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich 1914-1917. W-wa 1917; T. Kryska-Karski – S. Żurakowski. Generałowie polski Niepodległej. W-wa 1991; Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; S. Łoza. Czy wiesz kto to jest?. W-wa 1938; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914 -1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006; W. Makulec. 25 Pułk Piechoty. Pruszków 1995;T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 190; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989; CAW akta personalno-odznaczeniowe 1872 i 2852; E. Kozłowski. Wojsko Polskie 1936-1939. W-wa 1964; T. Jurga-W. Karboński. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; R. Daleki. Armia „Karpaty” 1939. W-wa 1979; w. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; L. Bartelski. Pułk AK Baszta. W-wa 1990; M. Z. Rygor Słowikowski. W tajnej służbie. Londyn 1977.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jakubiak Mikołaj
    - , dr med.

    Jakubowski Tadeusz
    - , kpt. art.
    [1901-?], oficer sł. st. art., WP, kpt.[1934]

    Ur. 19 IX 1901. Absolwent Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu /1923-1925/. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 5 pac w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Ukończył kurs dla dowódców baterii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. W VI 1934 przeniesiony z 5 pac do 9 pac na stanowisko d-cy baterii. W latach 1937-1939 d-ca 1 baterii I dywizjonu 9 pac we Włodawie. W III 1939 przydzielony do 30 dac sformowanego przez 9 pac, gdzie dowodzi 1 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 30 dac przydzielonego do 30 DP. Brał udział w walkach z Niemcami pod Piotrkowem Tryb., potem w walkach odwrotowych docierając 10 IX 1939 w rejon Leszna, a następnie w kierunku Modlina. 11 IX 1939 dociera w rejon Jabłonnej. 11-13 IX 1939 wraz z swoją baterią wspiera działania oddziałów polskich nad Bugo-Narwią. Od 14 IX 1939 bierze udział w obronie Warszawy na odcinku obrony „Warszawa-Wschód”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Uwolniony z niewoli w 1945 powrócił do kraju.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 98 z 02 X 1925; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jakubowski Tadeusz
    - , ppor. rez. piech. 
    [1914-?], ppor. rez. art. WP [1938]

    Ur. 7 VII 1914. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 19329 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu moździerzy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.. Przebywał od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg.      W-wa 1988
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jalsiewicz Jerzy
    - , mjr kaw.

    Jana Marian Seweryn 
    - , mjr piech.
    [1896-1985], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1934, w PSZ ppłk [1945]

    Ur. 21 XII 1896. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piechoty z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 4 pp Leg. w Kielcach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 VII 1925. Przeniesiony z 4 pp leg. do 86 pp w Helenowie k/Mołodeczna, potem przeniesiony w 1927 do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie był wykładowcą i k-dtem klasy A. Następnie przeniesiony do 22 pp w Siedlcach. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1934 zostaje mianowany d-cą batalionu w 32 pp w Modlinie. W latach 1937-1939 wykładowca w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Latem 1939 powraca do 32 pp na stanowisko d-cy II batalionu, którym dowodzi w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu oflagu w V 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego. Od 3 VIII 1945 był d-cą 7 batalionu strzelców w 3 Brygadzie Strzelców Karpackich. We IX 1946 wraz z II KP ewakuowany do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji przebywał w Wlk. Brytanii. Był członkiem i z-cą przewodniczącego Koła Szkoły Podchorążych Piechoty. W 1973 wyróżniony złotą honorową odznaką koła SPP.
    Zmarł 06 II 1985 w Ośrodku dla Polskich Kombatantów w Penrhos w Wlk. Brytanii. 11 II 1985 jego zwłoki spopielono w Bangor, a następnie urnę z prochami przewieziono do Polski, gdzie została pochowana.
    Żona i córka mieszkały w Polsce.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KN4x, ZKZ, SKZ
     

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;T. Kryska-Karski. Piechota Polska. Londyn ; VII Promocja 1930/w:/ Rzeczpospolita Podchorążacka nr 29. Londyn 1985

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jancewicz Michał (Mikołaj) - , płk art. 
    [1891-+?], oficer sł. st. art. WP, płk[1931]
    Ur. 16 IV 1891. W latach I wojny światowej 1914-1918 brał udział jako oficer artylerii armii austriackiej. Od 1918 w armii gen. J. Hallera w e Włoszech potem we Francji, gdzie służył w stopniu kpt. w 1 pap i dowodził 1 grupą /dywizjonem/. Po powrocie z armią J. Hallera do kraju bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej na stanowisku d-cy I grupy 1 pap od V-VIII 1919, a po formalnym włączeniu do WP od 1 IX 1919 1 pap zostaje przemianowany na 13 pap dowodzi 1 dywizjonem. Uczestniczył w walkach w Małopolsce Wschodniej i na Wołyniu. Zatwierdzony w stopniu mjr sł. st. art. z dniem 1 IV 1920, a po wojnie zweryfikowany w tym stopniu z starszeństwem od 1 VI 1919. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony został VM kl. 5. Po zakończeniu działań wojennych przeniesiony z 13 pap do Generalnego Inspektoratu Artylerii w Warszawie na stanowisko referenta. Awansowany do stopnia ppłk w XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony z dniem 1 x 1926 z Generalnego Inspektoratu Artylerii na stanowisko z-cy d-cy 8 pac w Toruniu / z kadry of. art. /, potem w okresie 21 III 1928- VIII 1931 d-ca 8 pac. Awansowany do stopnia płk sł. st. art. 1 I 1931. Przeniesiony z 8 pac do 7 pac w Poznaniu na stanowisko d-cy. 7 pac dowodził w okresie 9 VIII 1931 – IV 1935. Od V 1935 do VIII 1939 dowódca 7 Grypy Artylerii w Poznaniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym armii m. in. nad Bzurą. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego z przydziałem do sztabu dowództwa 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Dowódca 3 Grupy Artylerii. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, OP4, KW3x, ZKZ
     
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 46 z 25 X 1926; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 7 Pułk artylerii Ciężkiej. Pruszków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939; M. Wieliczko-Wielicki. Zarys historii Wojennej 13 –go Kresowego Pułku Artylerii Polowej. W-wa 1928.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Janczewski Stefan
    - , ppor. rez. piech. 
    [1906-?],oficer rez. piech. WP, ppor.[1934]
    Ur. 25 VII 1906. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 83 pp. Zmobilizowany do WP w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 8 kompanii III batalionu 83 pp w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 83 pp. Poległ w obronie Modlina 18 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Modlinie. Jego prochy ekshumowano 23 XI 1949 i pochowano na  kwaterze wojennej cmentarzu na Powązkach.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Janeczek Józef
    - , ppor. rez. kaw.
    [1913-1939], ppor. rez. kaw. WP[1937]
    Ur. 14 VII 1913. Ukończył szkołę średnią. Od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 19 p. uł. w Ostrogu. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 19 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 plutonem w szwadronie CKM 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach pod Mokrą 1 IX 1939 i 2 IX 1939 pod Ostrowami. Poległ w walce wrogiem pod Brzezinami k./Łodzi. Pochowany na cmentarzu w Brzezinach.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 10939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Janiak Stanisław Bernard
    - , kpt. rez. łączno
    [1897-?], kpt. rez. łącz. WP[1919]
    Ur. 20 V 1897. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. łączności z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do Oficerskiej Kadry OK. VII w Poznaniu – Korpus Oficerów Łączności. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Mieszkał w Poznaniu. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer łączności w sztabie Armii „Poznań”. Uczestnik z walk  Niemcami.
    Jego dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1939; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Janicki Edward
    - , ppor. rez. piech.
    [1911-?], ppor. rez. art. WP[1936]
    Ur. 4 XII 1911. Po ukończeniu gimnazjum odbywał w latach 1932-1933 służbę wojskową w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 1 pac. Ewidencyjnie podległa PKU Poznań M. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 17 dac w Gnieźnie, w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 17 dac. Po przebiciu się do Warszawy dotarł do punktu zbornego w cytadeli, gdzie otrzymuje funkcję płatnika. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Janicki Aleksander
    - , por. rez. sap.
    [1898-?], inż., por. rez. saperów WP [1939]
    Ur. 30 IX 1898. Ukończył szkołę średnią, potem wyższe studia politechniczne. Z zawodu inżynier. W latach 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia ppor. rez. sap. kolejowych z starszeństwem od 1 IX 1920 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 batalionu Mostów Kolejowych. Ewidencyjnie podlegał PKU Grudziądz. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia por. rez. sap. z starszeństwem, od 19 III 1939. W VIII 11939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 oficer w dowództwie saperów Armii „Poznań”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935—1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Janiga Włodzimierz Józef
    [1908-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1939]
    Ur. 4 III 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1934. Przeniesiony z 3 psp do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy kompanii. Po zdaniu egzaminów został przyjęty do MSWoj. w Warszawie, gdzie studiował od X 1938 /promocja XIX 1938-1940/. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. W VIII 1939 do sztabu 30 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera operacyjnego potem oficera informacyjnego sztabu 30 DP. Bierze udział w walce z wrogiem. Poległ 12 IX 1939 pod Żyrardowem w czasie przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Żyrardowie.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Ciechanowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Janik Stanisław Andrzej 
    - , ppłk piech.
    [1895-?], ppłk sł. st. piech. WP [1939]
    Ur. 21 IV 1895. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 82 pp, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 15 VIII 1924. Ukończył w centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla d-ców batalionu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1932. Przeniesiony po 1932 na stanowisko z-cy d-c potem 2 batalionu strzelców w Tczewie. Do stopnia ppłk sł. st. awansowany 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 2 batalionem strzelców. Uczestniczy w walkach w rejonie Tczewa, potem wraz z 2 p. szwol. wycofywał się na Bydgoszcz. 3 IX 1939 odcięty i rozbity, część batalionu dotarła w rejon Świecia, potem z innymi oddziałami Armii „Pomorze” przebił się do Warszawy, gdzie bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu m.in. w VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 wstępuje do PSZ. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP5,KW2x,MN,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Janiszewski Władysław
    - , inż.
    Janke Zygmunt - , kpt. dypl.
    Jankiewicz Wacław - , kpt. rez. uzbr.

    Jankowski Czesław Jakub Żegota 
    - , por. rez. art. mgr
    [1902-1970], mgr, oficer rez. art. WP, por. [1939]
    Ur. 24 II 1902. Ukończył szkołę średnią, oraz studia wyższe uzyskując dyplom mgr. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 14 pal w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. 19 III 1939.
    Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 15 pal w Bydgoszczy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczy z Niemcami na szlaku bojowym 15 pal w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Uczestnik walk nad Bzurą, potem na przedpolach Warszawy. Po przebiciu się resztek 15 DP przez Puszczę Kampinoską bierze udział w obronie Warszawy na stanowisku oficera zwiadowczego3 dyonu 15 pal. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie działał w obozowej konspiracji.
    Po wojnie w kraju. Pracował jako dziennikarz. Pełnił m. in. funkcję prezesa Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej „Prasa”.
    Zmarł 26 VII 1970.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; H. Komiczek-M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jankowski K.
    - , ppor. Str. Poż.

    Jankowski Lucjan
    - , kpt. piech.
    [1900-1962], kpt. sł. st. piech. WP [1934]
    Ur. 22 VII 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 XII 1921 służył na różnych stanowiskach w 45 pp w Równem. Do stopnia por. awansowany 1 XII 1923. Ukończył kurs instruktorów w Centralnej Szkole Sportu i Gimnastyki. W latach 1929-1933 był instruktorem gimnastyki i sportów w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1934. Przeniesiony następnie do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-cy kompanii. Do VIII 1939 d-ca 8 kompanii w III batalionie 68 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta taktycznego 68 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. W dniu 22 IX 1939 podczas walk w Palmirach zostaje ranny. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Po wojnie mieszkał w szczecinie, gdzie zmarł w 1962.
    Odznaczony; KW, SKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Jankowski Stanisław Rupert 
    - , rtm.
    [1900-1939], rtm. sł. st. kaw. WP [1936]
    Ur. 28 V 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs podchorążych jazdy. Mianowany por. sł. st. kaw. 1 XI 1921. Długoletni oficer 7 psk w Biedrusku, gdzie pełnił różne funkcje. Ukończył kurs dla d-ców szwadronów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1936 był d-cą szwadronu w 7 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadrony 7 psk w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 7 psk m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Poległ w  walce z wrogiem w Laskach  19 IX 1939. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Jankowski Wacław
    - , rtm.
    [1898-?], rtm. sł. st. kaw. WP [1934]
    Ur. 18 V 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie ukończył kurs podchorążych jazdy. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 XII 1920. Służył w 26 p. ułanów w Baranowiczach. Awansowany do stopnia por. 1 XII 1922. Przeniesiony po 1926 do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1934. Następnie przeniesiony do 7 psk w Biedrusku na stanowisko d-cy szwadronu. Odkomenderowany z 7 psk na stanowisko k-dta Szkoły Podoficerskiej CKM Wielkopolskiej Brygady Kawalerii w Lesznie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 7 psk w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Armii „Poznań”. Brał udział w walkach nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w kampanii wrześniowej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Janocha Stanisław Michał
    - , kpt. łączno
    [1895-1940], legionista, hallerczyk, kpt. sł. st. łącz. WP [1935], pośmiertnie  mjr [2007]
    Ur. 10 IX 1895 w Turaszówce pow. Krosno, syn Wojciecha i Józefy z Woźniaków. Uczęszczał do gimnazjum w Jaśle, gdzie do 1914 ukończył 5 klas. Od 1914 czynny w Związku Strzeleckim na terenie Krosna. W VIII 1914 z krośnieńską drużyną ZS wyjechał do Krakowa i tam wstępuje do Legionów Polskich. W 1915 zwolniony z LP z powodu choroby. W VI 1915 wcielony do służby w armii austriackiej. Po przeszkoleniu w pułku telegraficznym w St. Bölten przydzielony do kompanii telegraficznej. Walczył na froncie rosyjskim, rumuńskim potem włoskim, gdzie dostał się w XI 1918 do niewoli włoskiej i przebywał w niej od 3 XI 1918 do 19 XII 1918. Następnie w stopniu sierż. służy w Armii Polskiej we Włoszech, Włoszech 20 II 1919 przeniesiony do oddziału telegraficznego sztabu gen. J. Hallera, potem do 3 kompanii telegraficznej. W IV 1919 z Armią gen. J. Hallera powraca do kraju. awansowany 10 VI 1919 do stopnia chor. sł. st. łącz. Po włączeniu we IX 1919 Armii gen. J. Hallera do WP służy w Wojsku Polskim. W szeregach 3 kompanii telegraficznej brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Uczestniczył w ofensywie wojsk polskich na Kijów a w VIII 1920 uczestniczy w obronie Zamościa. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po Od VI 1921 służył manewrowej kompanii telegraficznej. W 1921 ukończył 6 klasę gimnazjum. Od I 1922 do X 1922 przebywał na kursie dokształcającym w Obozie Wyszkolenia Wojsk Łączności w Zegrzu. Od X 1922 służy w 2 pułku łączności w Jarosławiu, gdzie pełni różne funkcje. Mianowany ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VII 1925. Pełnił w 2 p. łącz. m. in. funkcję d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. W 1930 przeniesiony do 4 batalionu telegraficznego w Przemyślu na stanowisko d-cy kompanii telegraficznej. Z dniem 15 IX 1931 przeniesiony do Szefostwa Inżynierii DOK III w Grodnie, a następnie z dniem 31 VII 1933 obejmuje funkcję kierownika referatu łączności w sztabie DOK III. Był aktywny w pracach społecznych. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1935. W okresie 1935-1939 służył jako oficer administracji wojskowej w Kierownictwie Zaopatrzenia Wojsk Łączności w Warszawie, gdzie pełnił funkcje referenta w referacie odbioru i nadzoru technicznego. Od lata 1939 był oficerem sztabu łączności w dowództwie Armii „Poznań”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przebywał w Warszawie i 6 IX 1939 został ewakuowany z Kierownictwem Zaopatrzenia Łączności przez Lublin, Chełm, Tarnopol w rejon Kopyczyńca, gdzie w pobliżu granicy z Rumunią dostał się po 17 IX 1939 do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie NKWD w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie mianowany postanowieniem Prezydenta RP z 5 X 2007 majorem WP.
    Żonaty z Anielą Małańczakówną, miał syna Władysława /ur. 1926/,żołnierza AK, zamordowanego w Warszawie przez Niemców 2 VIII 1944.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cz. Nowak. Biogram S. M. Janoch /w:/MSBUDN, t. 2. Kraków 1998; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Janowski Henryk Adam 
    - , kpt. piech. 
    [1896-1957], kpt. sł. st. administracji wojsk. /z  piech/[1928]
    Ur. 8 XII 1896. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 57 pp w Poznaniu, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony po 1929 z 57 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie dowodził m. in. kompanią. W połowie lat trzydziestych przeniesiony do 29 pp w Kaliszu, gdzie pełnił funkcję k-dta Obwodowego PW przy 29 pp w Kaliszu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu 25 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP. Walczył m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł w 1957 w Kaliszu.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Janowski Julian
    - , płk piech.
    [1896-1970], płk sł. st. piech. WP[1931]
    Ur. 16 II 1886 w Łomży, gdzie ukończył szkołę powszechną oraz gimnazjum. W 1904 wstępuje ochotniczo do armii rosyjskiej i służy w 24 pp. w 1905 po ukończeniu szkoły podoficerskiej wstępuje do szkoły junkrów w Kazaniu, gdzie przebywa w okresie 1905-1908. Awansowany do stopnia ppor. piech. w 1908. Następnie od 1908 do VIII 1914 służy w 177 pp i pełni funkcje d-cy półkompanii, pododdziału łączności, kompanii zwiadowców, a od IV 1914 1 kompanii strzelców. Awansowany do stopnia por. piech. w 191, potem w 1914 do stopnia sztabskapitana. Po wybuchu I wojny światowej bierze udział w walkach na froncie rosyjsko-austriackim. Ciężko ranny w VIII 1914 dostał się do niewoli austriackiej, gdzie przebywał do X 1918. Po powrocie do kraju bierze udział w rozbrajaniu Niemców w Ciechanowie. Od XI 1918 służy w WP z przydziałem od XII 1918 do 32 pp, w którym służył do VIII 1922. Dowodził kompanią, baonem,, a od XI 1921 z-ca d-c pułku. Z pułkiem przeszedł całą wojnę polsko-bolszewicką 1919-1920. Awansowany do stopnia mjr 1 VII 1920. W VIII 1922 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 74 pp w Katowicach. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 VII1925. W XII 1929 przeniesiony z 74 pp na stanowisko d-cy 5 psp w Przemyślu, którym dowodził od I 1930 do VII 1936. Awansowany do stopnia płk sł. st. piech. 1 I 1931. Następnie od VII 1936 do V 1938 d-ca piechoty dywizyjnej 11 DP w Stanisławowie. W V 1938 mianowany I z-cą głównego k-dta Straży Granicznej gen. W. Czumy. W kampanii wrześniowej 1929 od 3 IX 1939 był z-cą d-cy obrony Warszawy gen. W. Czumy, a od 10 IX  d0 13 IX 1939 dowodził odcinkiem obrony „Warszawa-Wschód”, potem do 28 IX 1939 z-ca gen. J. Zulaufa. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach IV NB w Königstein, potem od VI 1940 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 przebywał do IX 1945 na Zachodzie. We IX 1945 powrócił do kraju. Przyjęty do służby w LWP pełnił od X 1945 XI do 1946 funkcję szefa Wydziału Wyszkolenia Bojowego Departamentu Wojsk Ochrony Pogranicza, potem od XI 1946 do V 1949 dyrektora nauk w Centrum Wyszkolenia Wojsk Ochrony Pogranicza. Od V 1949 do I 1950 w dyspozycji Departamentu Personalnego MON. W I 1950 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Ostródzie. Pracował w instytucjach państwowych na terenie Ostródy i Olsztyna. We IX 1958 przeszedł na emeryturę.
    Zmarł 31 VIII 1970 w Ostródzie. Pochowany na cmentarzu Wojskowym Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 i kl. IV, OOP kl. IV, KW,ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka -K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Januszkiewicz Edmund
    - , mjr dypl.
    [1898-+?], mjr dypl. sł. st. WP [1936]
    Ur. 16 XI 1898. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 9 pp Leg., gdzie pełnił różne funkcje. W latach 1925-1927 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. oficer w Biurze Ogólno-Organizacyjnym MSWoj. Awansowany do stopnia kpt. SG sł. st. 1 I 1928. Następnie wykładowca w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1936. Po 1937 przeniesiony do rezerwy. Latem 1939 powołany do służby wojskowej i przydzielony na stanowisko kwatermistrza mobilizowanej 44 DP Rez. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 44 DP Rez. Uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii skąd wyjechał i osiedlił się na stałe w Stanach Zjednoczonych, gdzie zmarł przed 1968.
    Odznaczony: KW4x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Jarmołowicz Mieczysław
    - , kpt. art.
    [1905-1939], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1939]
    Ur. 07 XII 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, a następnie od X 1928 do VIII 1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 29 pal w Grodnie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1933. Następnie d-ca baterii. Przeniesiony w 1937 do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty.
    W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi nadal plutonem art. piechoty 36 pp. w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 36 pp od Wielunia, potem w bojach odwrotowych pod Pabianicami, a  8 IX1939 pod Wolą Cytrusową i Stryszowem. Bierze udział w walkach w rejonie Brwinowa, gdzie poległ 12 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Brwinowie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1930; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1990; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jarosiński Mieczysław
    - , kpt. sap.
    [1908-1939], kpt. sł. st. sap. WP[1939]
    Ur. 25 VIII 1908 w Łaskarzewie. Ukończył gimnazjum i w 1926 zdał maturę. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Następnie W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1929. Po ukończeniu Szkoły podchorążych Inżynierii w 1930 został przydzielony do 1 batalionu saperów w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Od X 1938 do VI 1939 słuchacz Wyższej Szkoły Inżynierii w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 19 III 1939. Od VI 1939 odbywał praktyki w 2 batalionu saperów w Puławach, potem przeniesiony do sztabu DOK VIII w Toruniu. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy saperów 26 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 26 DP. Poległ 19 IX 1939 w m. Śladów n. Wisłą w trakcie przebijania się w kierunku Warszawy.
    Pochowany w Śladowie, a w II 1951 jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; Cmentarz komunalny Powązki, dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Jarosiński Stanisław Jan Kacper
    - , ppor. rez. art.
    [1915-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1936]
    Ur. 15 VII 1915. po ukończeniu szkoły średniej w latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany na stopień ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 10 pp w Łowiczu. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w VIII 1939 do i wcielony do 41 dal. W wojnie obronnej we IX 1939 uczestniczy na stanowisku d-cy plutonu, potem d-cy 3 baterii. Bierze udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Jarosz Jan Franciszek 
    - , kpt. piech.
    [1905- +?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1938]
    Ur. 08 VII 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Następnie w latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Następnie d-ca kompanii. Przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu z przydziałem na stanowisko d-cy kompanii podchorążych rezerwy piechoty w Szkole Podchorążych Wojsk Łączności. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w obronie Warszawy. Od 23 IX 1939 d-ca łączności w dowództwie saperów obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 wyjechał do Włoch i wstąpił do II Korpusu Polskiego, z którym został we IX 1946 ewakuowany do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Kanady i tam osiadł na stałe.
    Zmarł w Kanadzie.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Periodyk Rzeczpospolita Podchorążacka. VII Promocja 1930. Ostrów Maz.-Komorów.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jaroszewicz Władysław
    - komisarz Rządu na m. Warszawę
    Jaroszyński Witold - , dr med.

    Jarski Zygmunt Stefan Kazimierz 
    - , mjr dypl.
    [1901-1988], oficer dypl. sł. st. piech. WP, mjr[1937]
    Ur. 03 IX 1901. Ukończył szkołę średnią. W WP od 1919. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 III 1922. Służył w 11 pp w Tarnowskich Górach. Następnie był d-cą plutonu w Szkole Podchorążych Piechoty i d-cą II plutonu w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. W latach 1927-1929 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. 1 I 1930. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony do sztabu 13 DP w Równem, potem wykładowca taktyki ogólnej piechoty w WSWoj. Do stopnia mjr dypl. awansowany 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję oficera operacyjnego w sztabie Armii „Łódź”, potem Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 służył w PSZ na Zachodzie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii. Działał aktywnie w ruchu kombatanckim. Uczestniczył w pracach Wojskowego Biura Historycznego w Londynie. Był wieloletnim redaktorem „Bellony”. Był też członkiem koła oficerów dyplomowanych w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 30 III 1988 w Londynie. Pochowany 13 IV 1988 na cmentarzu South Ealing.
    Odznaczony: Orderem Polonia Restituta kl. III, KN, KW3x,ZKZ
    Żonaty, miał córkę.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969. Biuletyn Koła SPP w Londynie „Polska Podchorążacka” nr 33/1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jarząbkiewicz Marian
    - , rtm. 
    [1906-1981], oficer dypl. sł. st. kaw. WP, rtm. [1938], w AK mjr ps. „Lin”
    Ur. 25 X 1906. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 13 p. ułanów w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 1936 przeniesiony do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu i instruktora. Do stopnia rtm. awansowany 19 III 1938. Po zdaniu egzaminów zostaje przyjęty na studia do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Od XI 1938 słuchacz WSWoj. – promocja 1938-1940. W VIII 1939 przydzielony do sztabu Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II oficera operacyjnego w sztabie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady.
    W czasie okupacji żołnierz AK w Okręgu Lublin, gdzie pełnił m. in. funkcje referenta wyszkolenia, potem  z-cy szefa Oddziału III. Po wojnie służył w LWP, awansowany do stopnia płk sł. st.
    Zmarł w kraju 3 I 1981
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerów Kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; Jasielski. Rybka – Jasielski. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; i. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1945.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jasieński Bolesław
    -

    Jasiński Edward Jan
    - , mjr piech. 
    [1897-1945], hallerczyk, oficer sł. st. piechoty WP, mjr [1939], w konspiracji ZWZ/AK, ppłk sł. st. [1943], ps. „Karol”, „Karf”, „Karw”, „Nurt”, „Stefan” vel Jan Kamiński , vel Edward Kaszyński. Więzień UB/NKWD
    K-dt Inspektoratu Rejonowego AK Lublin II –X 1944. Okręg AK Lublin.
    Ur. 24 VI 1897 w Kętach Wadowickich pow. Wadowice. Syn Jana i Marii z d. Branka. Pochodził z rodziny robotniczej. W okresie od 1908 – 1916 uczęszczał do 8 klasowego Gimnazjum Realnego w Wadowicach, gdzie w VIII 1916 zdał egzamin maturalny. I uzyskał świadectwo dojrzałości. W X 1916 wstępuje ochotniczo do armii austriackiej. Po przeszkoleniu w XII 1916 zostaje skierowany na front rosyjski, gdzie uczestniczy w walkach do II 1917. Podczas walk zostaje ranny i przebywa w szpitalu wojskowym. Po wyleczeniu ran i powrocie do zdrowia skierowany zostaje do szkoły oficerskiej w Opawie, skąd wiosną 1918 przeniesiono go do 8 Batalionu Strzelców Bośniacko – Polskich stacjonującego na Węgrzech. W składzie tego batalionu na stanowisku d-cy plutonu bierze udział w walkach na froncie włoskim. Wzięty do niewoli włoskiej pod koniec X 1918, przebywa w obozie jenieckim, skąd trafia do polskiej jednostki wojskowej formowanej z jeńców wojennych w miejscowości Santa Maria. Czynny przy organizowaniu obozu polskiego i formowaniu pułku im. Adama Mickiewicza, który zorganizowano 20 XII 1918. Pełni w pułku funkcje d-cy plutonu. W lutym 1919 wyjechał z pułkiem do Francji, gdzie zostaje tenże pułk przemianowany na 10. Pułk Strzelców Polskich armii gen. J. Hallera. Ukończył kurs oficerski i mianowany zostaje ppor. W IV 1919 powraca z pułkiem do Polski. 1 IX 1919 pułk przemianowano na 52 pp strzelców kresowych. W składzie pułku uczestniczy w walkach na froncie ukraińskim, a następnie w wojnie polsko – bolszewickiej 1919-1920. W czasie walk z bolszewikami zostaje ciężko ranny i przebywa w szpitalu wojskowym. Po wyleczeniu ran pozostaje w służbie stałej. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piechoty ze starszeństwem 1 VI 1919. Nadal pełni służbę w 52 pp w Złoczowie na stanowisku oficera demobilizacyjnego pułku. W 1924 przeniesiony do KOP. W 1926 powraca do 52. pp na stanowisko dowódcy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. t. piechoty 1 I 1927. Następnie w 1927 był dowódcą pułkowej szkoły podoficerskiej. W 1928 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie na stanowisko instruktora i wykładowcy. W 1931 przeniesiony do 20. pp w Krakowie na stanowisko dowódcy kompanii. W 1934 przeniesiony do III batalionu 32 pp stacjonującego w Działdowie na stanowisko dowódcy 8 kompanii. Ukończył kurs doszkalający dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie k/Warszawy. Po ukończeniu kursu mianowany dowódcą I batalionu 32 pp w Modlinie. Do stopnia majora sł. st. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I Bat. 32 pp. Walczy z wrogiem w rejonie Ciechanowa potem w składzie obrony Modlina. 29 września 1939 po kapitulacji Modlina dostaje się do niemieckiej niewoli. Przebywa w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie. Na podstawie umowy kapitulacyjnej w X 1939 zostaje zwolniony. Potem przebywa w Warszawie. Po wprowadzeniu obowiązku rejestracji polskich oficerów wyjechał na początku 1940 do Krakowa. Od marca 1940 w konspiracji ZWZ na terenie Krakowa. Do pracy konspiracyjnej zwerbowany przez znanego mu ze służby w WP kpt. rez. Henryka Koppla ps. „Prąd”. Pełnił w okresie do IV 1941 funkcję zastępcy k-dta Obwodu Kraków-Miasto. Zagrożony aresztowaniem wyjechał do Warszawy. Występował pod nazwiskiem Jan Kamiński. Kpt. H. Koppel aresztowany przez Gestapo podjął współpracę jako agent z Gestapo. Był jednym z najgroźniejszych agentów Gestapo w Krakowie. Spowodował wiele wsyp i aresztowań.
    W VII 1941 E.J. zostaje skierowany do Inspektoratu Rejonowego ZWZ Puławy. Jego funkcja jest bliżej nieznana. W XI 1941 przeniesiony do Okręgu ZWZ/AK Lublin na stanowisko inspektora okręgowego WSOP. Zorganizował tę służbą od podstaw. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. 11 XI 1943. W lutym 1944 mianowany przez k-dta Okręgu Lublin AK płk. Kazimierza Tumidajskiego ps. „Marcin” k-dtem Inspektoratu Rejonowego AK Lublin. Wówczas zamieszkał na stałe w Lublinie. Występował w tym czasie pod nazwiskiem Edward Kaszyński. Brał udział w przeprowadzaniu akcji scaleniowej z NOW i BCh. Należał do najbliższych współpracowników k-dta okręgu. Organizuje dywersję i oddziały partyzanckie. Kieruje przygotowaniami do akcji „Burza’, a w lipcu bezpośrednio dowodzi odtworzonym w WK 8 pp Leg. Jego sztab znajdował się w rejonie Nasutowa. Tam dociera do niego informacja o rozbrojeniu przez Sowietów oddziałów 27. WDP AK oraz części 8 pp Leg. Planował przebicie się do Puszczy Solskiej, lecz na rozkaz k-dta okręgu rozwiązał 8 pp Leg. i powraca do Lublina. Po zajęciu Lublina przez wojska sowieckie pozostaje w konspiracji na swym stanowisku inspektora. Podtrzymywał łączność z podległymi obwodami, nakazał tworzenie siatki wywiadowczej w strukturach PKWN. Po masowych aresztowaniach wśród żołnierzy AK przeprowadzonych przez NKWD nakazał przygotowanie planu odbicia więźniów z więzienia na Zamku Lubelskim oraz przygotowanie oddziału do zrealizowania tego zadania. 15 X 1944 na odprawie komendy Obwodu AK Lublin wydał rozkaz tworzenia drużyn bojowych do wykonywania wyroków podziemnego sądownictwa i dywersji. W tym okresie mieszkał w Lublinie przy ul. Rusałka nr 3/6. W dniu 16 X 1944 zostaje aresztowany przez NKWD w Lublinie osadzony w areszcie NKWD przy ul. Chopina. Po miesięcznym śledztwie, w czasie, którego był torturowany potwierdził jedynie fakt swej przynależności do AK, przekazano go UB i osadzono w izolatce na Zamku Lubelskim. 7 marca 1945 Wojskowy Sąd Okręgowy w Lublinie, sygnatura akt R 156/45 w składzie: przewodniczący ppor. Bazyli Szporluk , ławnicy ppor. Wicenty Okupski i sierż. Dymitr Olejkow skazał go na karę śmierci oraz pozbawił praw na zawsze. 13 III 1945 wyrok zatwierdził Michał Żymierski –ND WP.
    15 marca 1945 został zamordowany w więzieniu na Zamku Lubelskim w Lublinie. Na egzekucję wyniesiono go na noszach. Miejsce pochówku nieznane. Symboliczna mogiła znajduje się na cmentarzu przy ul. Unickiej w Lublinie.
    W 1958 sąd wojskowy pod przewodnictwem płk Mariana Bartonia, który w przeszłości sądził żołnierzy AK odmówił jego zrehabilitowania. 24 X 1990 Sąd Najwyższy w Warszawie wydał postanowienie, uznając go za niewinnego i całkowicie rehabilitował.
    Odznaczony: VM kl. 5, Krzyżem Niepodległości, SKZ z M, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Żonaty z Janiną Jasińską  z d. n/n.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932. R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; T. Łaszczewski. MSBUDN1939-1956,t. 8, 924,1928,1932s. 48-50, Kraków, tam dalsza bibliografia.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jasiewicz Jerzy -
    [1900-1979], oficer sł. st. kaw. WP, mjr[1939]
    Ur. 24 XI 1900 w Łomży, syn Stanisława /płk armii rosyjskiej/ i Jadwigi z Dunin-Brzezińskich. Po ukończeniu w 1918 Korpusu Kadetów w Postawie walczył w Armii Ochotniczej gen. A. Denikina. Od 25 VII 1920 w 2 P. ułanów WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920.W walkach pod wsią Baronowska Rudnia toczonych w dniach 10-11 X 1920 w okrążeniu wraz z oddziałem przebił się do pułku. Za męstwo i odwagę okazaną na polu walki odznaczono go VM kl. 5. Awansowany 1 XI 192o awansowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. Po wojnie służył nadal w 2 p. ułanów. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1923. Przeniesiony w 1926 do Podoficerskiej Szkoły Kawalerii w Jaworowie na stanowisko instruktora. W VIII 1929 przeniesiony do 3 p. ułanów w Tarnowskich Górach, a w VII 1930 do 4 Dyonu Pancernego w Brześciu nad Bugiem. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1932. W 1934 przeniesiony na stanowisko d-cy szwadronu w 12 p. uł. w Białokrynicy k. Krzemieńca. W 1938 przeniesiony do Dywizjonu Rozpoznawczego 10 BK w Rzeszowie na stanowisko d-cy szwadronu szkolnego. Do stopnia mjr sl. st. kaw. awansowany 19 III 1939. Latem 1939 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie został wykładowcą taktyki broni pancernej w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 zostaje d-cą wydzielonego oddziału kawalerii z zadaniem obrony  przepraw przez Wisłę. Bierze udział w obronie przeprawy pod Brzuminem k. Góry Kalwarii 5-10 IX 1939. W czasie walk był trzykrotnie ranny. Po walce pod Brzuminem ciężko ranny dostał się do niewoli niemieckiej i umieszczony w szpitalu, gdzie był leczony do 1941. W 1941 wywieziony do oflagu II C w Woldenbergu, gdzie przebywał do 30 I 1945. Po wyzwoleniu z niewoli 30 I 1945 w m. Deetz/Dziedzice/przez oddział panc. armii sowieckiej powraca do kraju. Po rejestracji w RKU zostaje przeniesiony do rezerwy. Zamieszkał w Gnieźnie, skąd w 1963 przenosi się do Warszawy i tam zamieszkał na stałe.
    Zmarł w Warszawie 17 V 1979. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: 11 XI 1948 VM kl. 4 nr 00191 za wojnę 1939, VM kl. 5 nr 1477 za wojnę z bolszewikami.
    Żonaty z od 1926 z Wandą z Maciejewskich miał córki: Hanne /ur. 1927/, Janinę Teresę /ur.1929/. Po raz drugi żonaty z Haliną Kawecką z Kowalewskich.
    CAW, VM 90-8575: ap. 3003;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Rocznik oficerów kawalerii 1939; S. Radomyski. Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992; Przegląd Kawalerii nr 9. Londyn 1979.
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jasiński J.
    - , ppor. Str. Poż.

    Jaskowski Arnold
    - , mjr piech.
    [1897-+?], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1935]
    Ur. 7 XII 1897. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1916-1918 służył w armii rosyjskiej, potem od jesieni 1918 w 2 Pułku Strzelców Syberyjskich od I 1919 w składzie 5 Dywizji Strzelców Syberyjskich. Uczestniczył w stopniu ppor. piech. w walkach z bolszewikami. Po powrocie w 1920 do Polski służy w 2 Pułku Strzelców Syberyjskich przemianowanym w X 1921 na 83 Pułk Piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Zatwierdzony w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył nadal w 83 pp, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany w XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony w XI 1928 z 83 pp do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy kompanii. Powołany z dniem 3 XI 1932 na kurs 1932-1934 do WSWoj. w Warszawie. W 1933 przerwał studia w WSWoj. i powraca do 1 pp Leg. w Wilnie. W VI 1934 przeniesiony z 1 pp Leg. do 85 pp na stanowisko d-cy kompanii. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1935 i mianowany d-cą  batalionu w 85 pp w Nowowilejce. W latach 1937-1939 d-ca III batalionu w 80 pp w Słonimiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach w rejonie Mławy, potem po reorganizacji w Modlinie nad Bugiem i Narwią, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie od II 1940 służy w formowanej Brygadzie strzelców Podhalańskich, gdzie zostaje d-cą batalionu. Od V-VI 1940 dowodził IV batalionem Brygady Podhalańskiej w walkach w Norwegii. Po wycofaniu oddziałów brygady do Francji bierze udział w walkach z Niemcami. Następnie ewakuowany do Wlk. Brytanii, gdzie po formalnym rozwiązaniu brygady w VIII 1940 służył w I KP w Szkocji. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Dalsze losy powojenne n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 7732, KN, KW3x,
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 27 z 19 VIII 1922; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 13 z 15 XI 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939;T. Kryska- Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 9/10. Londyn 1968
    inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jaskulski Bolesław
    - , kpt. int.
    [1891-1939], oficer sł. st. adm. WP, kpt.[1939]
    Ur. 23 X 1891. W WP służy od XI 1918. W stopniu ppor. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie mianowany por. sł. st. adm. z starszeństwem od 1 XII 1920. Służył m. in. na stanowisku referenta kanc. w PKU Radom, skąd został przeniesiony we IX 1930 na stanowisko kierownika kanc. 3 DP Leg. w Zamościu, a następnie na stanowisko płatnika 9 pp Leg. Przeniesiony w III 1932 do 84 pp w Pińsku na stanowisko płatnika pułku. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. adm. 19 III 1939. W latach 1937-1939 oficer gospodarczy 84 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku płatnika 84 pp w składzie 30 DP. Poległ w bitwie z Niemcami pod Przyłękiem 9 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Jeżowie.
    Odznaczony SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers.  MSWoj. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. MSWoj. Nr6 z 23 III 1932; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Jastrzębowski Mieczysław
    -

    Jastrzębski Aleksander
    - , kpt. piech.
    [1899-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1936]
    Ur. 28 II 1899. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 XII 1921. Po wojnie służył w 22 pp. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1922. Po 1925 przeniesiony z 22 pp do 5 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony w IV 1935 z 5 pp Leg. do 21 pp w Warszawie z przydziałem do kompanii wartowniczej nr 21 w Palmirach. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1936-1939 był d-cą 2 kompanii CKM II batalionu 33 pp w Łomży. W 1939 przeniesiony z 33 pp na stanowisko d-cy 4 kompanii w 12 batalionie wartowniczym w Palmirach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii 12 batalionu wartowniczego. Uczestniczy w walkach z Niemcami w obronie składnicy w Palmirach
    Odznaczony: KW, MN
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6z 13 IV 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jastrzębski Franciszek
    - , mjr lek. wet.

    Jastrzębski Piotr
    - , ppor. rez. art.
    [1906-?], mgr, oficer rez. art. WP, ppor.[1934]
    Ur. 28 VI 1906. Ukończył gimnazjum, a następnie wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 31 dal w Toruniu. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M II. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 28 pal. W wojnie obronnej we IX 1939 był d-cą 1 plutonu w 2 baterii w II dywizjonie 28 pal. Brał udział w walce z wrogiem na szlaku bojowym 28 pal w składzie 28 DP od walk w rejonie Wielunia i Pabianic, potem w bojach odwrotowych przebija się 13 IX 1939 do Modlina, w którego obronie bierze udział do kapitulacji 29 IX 1939. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. A. Przybyszewski. 28 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jastrzębski Wacław kpt. piech.
    -

    Jastrzębski. Stanisław
    - , kpt. art,
    [1905-1939], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1937]
    Ur. 23 VII 1905. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 9 pap w Białej Podlaskiej. Awansowany do stopnia por. sł. st. 15 VIII 1928. Przeniesiony ok. 1930 do 4 dak w Suwałkach na stanowisko d-cy baterii, potem po 1934 przeniesiony do 7 dak w Poznaniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1937. W 1937 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu z przydziałem do Szkoły Podchorążych Artylerii, gdzie od IV 1937 do VIII 1938 pełnił funkcję adiutanta szkoły, potem od 1 IX 1938 do VIII 1938 dowódca 2 baterii w I dywizjonie szkolnym. Podczas kampanii wrześniowej w 1939 d-ca 2 baterii 61 pal rez. w składzie 41 DP Rez. w składzie GO „Wyszków”. Brał udział w ciężkich walkach w rejonie Brańszczyka i Węgrowa z niemiecką Dywizją Pancerną „ Kempf”. Poległ 10 IX 1939 pod Grybowem. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Starej Wsi.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; RR. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jaworowski Kazimierz
    - , kpt. piech. 
    [1898-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1934]
    Ur. 1 III 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służy w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Piechoty w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 35 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928.. Przeniesiony we IX 1930 z 35 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu granicznego. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. Z KOP zostaje skierowany na kurs dla dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, Rembertowie następnie przydzielony do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy kompanii, potem adiutanta d-cy batalionu. W latach 1938-1939 pełnił funkcję adiutanta d-cy I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Podczas ciężkich walk pod Borowskimi Górami zostaje 6 IX 1939 ciężko ranny, po wycofaniu się do Warszawy w odwodzie d-cy obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. MSWoj. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. MSWoj. Nr 14 z 120 IX 1930;Roczniki oficerskie 1928,1932;M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;S. Wyrzycki.2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Jaworski Henryk
    - , por. piech.
    /1899-1942/, ps. „Witold”, „Kunicki”
    Ur. 5 I 1899. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Po wojnie służy w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1932, a do stopnia por. sł. st. 1 I 1935.Brał udział w kampanii wrześniowej 1939r. w szeregach 4 pp. Leg. z Kielc. W stopniu por. sł. st. piech. d-ca 2 kompanii I baonu 4 pp Leg. W czasie walk z wrogiem na przedpolach Warszawy zostaje ranny. Szlak bojowy zakończył w Modlinie. Wzięty do niewoli niemieckiej, przebywał w obozie jenieckim w Działdowie, skąd zgodnie z umową kapitulacyjną został zwolniony jesienią 1939r. Po zwolnieniu z niewoli powraca do Kielc, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach ZWZ. W 1940 r. szef Oddziału III K.O potem od VI.1941r. do początku 1942r. szef Związku Odwetu K.O. ZWZ Radom-Kielce. Aresztowany przez funkcj. Gestapo na początku 1942r.. Zamordowany przez gestapowców w Radomiu, wiosną 1942r. W konspiracji ZWZ/AK awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik Oficerski 1939; W Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jaworski Jan
    - , por. obs.
    Jaworski Kazimierz - , mjr piech.

    Jaworski Michał
    - , por. rez. kaw. mgr
    [1902-1939], mgr praw, oficer rez. kaw., WP, por. [1937]

    Ur. 05 IX 1902. Po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Prawa UW w Warszawie, uzyskując w 1927 dyplom mgr praw. W okresie 25 VII 1928-23 IV 1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. szwol. w Warszawie. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 3 p. szwol. w Suwałkach. Ewidencyjnie podległą PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. kaw. 1 I 1937 i przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. szwol. w Warszawie. w VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 1 p. szwol. w którego szeregach brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 1 plutonu w 4 szwadronie 1 p. szwol. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Bierze udział w walkach na przedpolach Warszawy. Ranny 1 IX 1939 przebywał w szpitalu w Warszawie, gdzie zmarł 19 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jaworski-Sas Bogusław
    - , por. sap.

    Jaworski-Sas-Choroszkiewicz Adam Karol Ludwik
    - , kpt. dypl.
    [1907-1992], kadet, oficer dypl. sł. st. art. WP, kpt. [1938], mjr/ppłk/płk, gen. bryg. 1989 w st. sp.

    Ur. 26 VII 1907. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1926 zdał maturę. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 6 pac we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1932. Następnie m. in. d-ca baterii w 6 pac. W okresie X 1937 – VIII 1939 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany 19 III 1938 na stopień kpt. sł. st. art. Po ukończeniu MSWoj. uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. W III 1939 przydzielony na stanowisko oficera operacyjnego 30 DP.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 do 16 IX 1939 pełni funkcję oficera operacyjnego 30 DP, potem  od 16 IX 1939 szefa sztabu tej dywizji w składzie GO „Piotrków” Armii „Łódź”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 30 DP, potem w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu nr II C w Woldenbergu, gdzie należał do tajnej komórki  naukowo-badawczej przygotowującej materiały  do szkolenia oficerów w oflagu.  W III 1945 powraca do kraju, a w VII 1945 wstępuje w stopniu mjr dypl. sł. st. art. do WP, gdzie służył początkowo w 10 Brygadzie Artylerii Ciężkiej, potem w dowództwie artylerii 2 Armii, potem pełnił różne funkcje dowódcze m. in. w dowództwie artylerii DOW III, Inspektoracie Artylerii WP. Zatrzymany 20 XII 1951 w Warszawie przez agentów Informacji Wojskowej i uwięziony w wiezieniu IW w Warszawie. Aresztowany przez Naczelną Prokuraturę Wojskową w Warszawie pod zarzutem przynależności do tajnej organizacji konspiracyjnej i prowadzenia działalności konspiracyjnej w Dowództwie Artylerii WP. Pełnił wówczas funkcję kierownika sekcji w Wydziale Wyszkolenia Bojowego Dowództwa artylerii WP. Przeszedł ciężkie śledztwo. Wyrokiem Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie z dnia 28 IV 1952, sygn. akt Sn 4/52 skazany na karę śmierci. Sądzony przez NSW w składzie: płk Wilhelm Świątkowski – przewodniczący oraz ppłk Feliks Aspis i mjr Teofil Karczmarz – członkowie. Sądzony w jednej sprawie m. in. z gen. F. Skibińskim, mjr A. Zawilskim. Zgromadzenie Sędziów NSW w dniu 20 V 1952 odrzuciło skargę rewizyjną, a B. Bierut 19 XI 1952 nie skorzystał z prawa łaski, wstrzymując jednak wykonanie egzekucji do czasu porozumienia się z MBP w celu wykorzystania go i innych skazanych jako świadków w toczących się procesach. Na wniosek gen. St. Zarakowskiego Prokuratora Naczelnego WP z 24 I 1954 przewodniczący Rady Państwa decyzją z dnia 25 I 1954 ułaskawił go z zamianą kary śmierci na dożywotnie więzienie. W tym czasie ciężko chorował na serce i gościec stawowy. 4 IV 1956 NSW w Warszawie na wniosek NPW wznowił postępowanie w jego sprawie, a 6 IV 1956 prokuratura umorzyła je z braku dowodów winy. Po zwolnieniu z więzienia przebywał na leczeniu. Formalnie w 1956 przeniesiony do rezerwy, ale w 1957 zostaje ponownie powołany do służby w WP. Ukończył kurs Akademii Sztabu Generalnego, potem szef sztabu artylerii Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W stopniu płk-a dypl. w 1968 przeszedł na emeryturę. Mieszkał w Warszawie. 03 X1989 mianowany przez MON gen. bryg. WP st. sp.
    Zmarł w Warszawie 02 III 1992. Pochowany 09 III 1992 na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.
    Odznaczony: KW 2x, KKOOP.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu w latach 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 – lecie MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Bielski. GO „Piotrków”; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Powsiński. Tatar-Utnik-Nowicki „TUN”. W-wa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jawurkówna Jadwiga
    - , dyr. gimn.

    Jazdowski Jerzy
    - , kpt. art.
    [1908-1985], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1939]

    Ur. 14 VII 1908 w Hungeburg. Po ukończeniu szkoły powszechnej, uczył się Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w VI 1928 zdał maturę. Od X 1928 do VIII 1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 26 pal w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony następnie do Flotylli Rzecznej w Pińsku, gdzie służył jako oficer art. i z-ca d-cy ORP „Horodyszcze”, a po ukończeniu kursu w 1937 w CWP w Rembertowie oficer art. na ORP „Wilno”. Od X 1938 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. /promocja XIX 1938-1940/. Z powodu wybuchu wojny nie ukończył MSWoj. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był oficerem sztabu 20 DP z Baranowicz. W czasie kampanii wrześniowej 1939 brał udział w ciężkich walkach z Niemcami pod Mławą i Rzęgnowem, a w czasie obrony Warszawy pełnił funkcje oficera informacyjnego 20 DP. Walczył w obronie stolicy na pododcinku „Północ” – Odcinka „Warszawa-Wschód”. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu nr II C w Woldenbergu.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Zgodnie z rozkazem NW WP z X 1944 mógł używać tytułu oficera dypl.
    Zmarł 18 IX 1985 w Warszawie.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenia przez moje życie. W-wa 1986; W. Chocianowicz. W 50 –Lecie MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jazłowski Tadeusz - , ppor, rez. piech.

    Jaźwiecki Antoni
    - , por. rez. piech. 
    [1898-?], oficer rez. piech. WP, por.[1939]

    Ur. 5 XII 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. piech. 1 III 1920. Służył w 21 pp.  Przeniesiony po wojnie do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Zmobilizowany w Viii 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, potem od 10 IX 1939 d-cy 18 kompanii CKM plot. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jeleń Jan Józef - , por. piech.
    [1910-1974], kadet, oficer sł. st. piech. WP, por. [1937]

    Ur. 8 VII 1910. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 49 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 1 plutonu 7 kompanii III batalionu 40 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Za męstwo i odwagę okazaną na polu walki został przedstawiony do awansu na stopień kpt. i odznaczony VM kl. 5. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł w 1974.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14058, KW

    Księga Pamięci Kadetów III RP. W-wa 2001;Dz. Pers. MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939.     W-wa 1984; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jellenta Stefan Orfan - , kpt. piech.
    [1899-1991], legionista, oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1928], po 1945 mjr/ppłk, historyk wojskowości.
    Ur. 14 VI 1899 w Warszawie, syn Cezarego / adwokata i krytyka literackiego/i Albiny z Szawińskich. Naukę rozpoczął w szkole powszechnej w Lipsku, potem uczęszczał do IV Gimnazjum Realnego w Krakowie. Od 1913 był członkiem Oddziału Skautów Związku Strzeleckiego. 4 VIII 1914 wstępuje do oddziałów zbrojnych tworzonych przez j. Piłsudskiego potem w Legionach Polskich. Początkowo służył w Oddziale Skautów 1 pp Leg., a następnie jako goniec bojowy i wywiadowca w Komendzie Placu LP w Krakowie. W końcu 1914 jako nieletni został zwolniony z LP. Już w IV 1915 ponownie do batalionu uzupełniającego LP przemianowanego na I baon 4 pp Leg. Awansowany do stopnia kpr. Jako żołnierz 3 kompanii 4 pp Leg. brał udział w bitwie pod Jastkowem, potem w walkach na Podlasiu i Wołyniu. W x 1915 zostaje ciężko ranny pod Kowzyszczami na Wołyniu. Po wyleczeniu ran służył od Inspektoracie 1916 do VI 1917 w Krajowym Inspektoracie Zaciągu., po czym powraca do 4 pp Leg. w Łomży. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 przebywa w obozie ćwiczebnym nr 4 w Zambrowie. Następnie od X 1917 w klasie „A” Szkoły Podchorążych PSZ w Ostrowi Maz., którą ukończył w VI 1918. Przeniesiony do Warszawy, gdzie był podchorążym -instruktorem w kompanii garnizonowej. Jako ekstern w 1918 zdał maturę w gimnazjum w Warszawie. W XI 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Od XI 1918 służy w WP. Od I 1919 uczestniczy w walkach na Froncie Ukraińskim, gdzie pełnił funkcję d-cy kompanii, adiutanta baonu i adiutanta grupy dowodzonej przez płk L. Berbeckiego Awansowany 1 III 1919 do stopnia ppor. sł. st. piech. Odbył cała kampanię ukraińską. Brał udział w walkach o Żółkiew, potem w boju pod Wolą Wysoką, w rejonie Rawy Ruskiej. Od VII 1919 pełni służbę w Oddziale IV Naczelnego Dowództwa WP. Od VII 1920 dowódca kompanii w 69 pp. Walczył w walkach odwrotowych z bolszewikami pod Lidą, potem w bitwie warszawskiej oraz uczestniczy w kontrofensywie wojsk polskich, w zdobyciu Myszyńca i ubezpieczaniu linii demarkacyjnej pod Sejnami na Suwalszczyźnie. Po wojnie nadal służy w 69 pp. awansowany do stopnia por. sł. st. 29 II 1921. Zweryfikowany w 1922 przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył w 1921 kurs aplikacyjny w Rembertowie dla młodszych oficerów. W 1922 ukończył w Śremie kurs instruktorów, potem kurs w Szkole Strzeleckiej w Toruniu. Do 27 VII 1925 służył w 69 pp w Gnieźnie, potem od 28 VII 1925 do IX 1927 był oficerem sztabu 28 DP. W latach 1927-1929 służył w 36 pp w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1928. Dowodził m. in. kompanią CKM 36 pp w Warszawie, potem do końca 1933 gdzie pełnił funkcję k-dta powiatowego  PW W-wa Południe. Od 1934 do 1935 d-ca kompanii CKM w 81 pp w Grodnie. W 1935 został etatowym pracownikiem Wojskowego Biura Historycznego w Warszawie. Był kierownikiem referatu.
    W kampanii wrześniowej 1939 walczy w obronie Warszawy jako adiutant 336 pp. Uczestniczy w walkach z Niemcami na Saskiej Kępie. Za męstwo i ofiarność został odznaczony VM kl. 5. Jednocześnie awansowany na stopień mjr, co formalnie zostało potwierdzone wiele lat po wojnie. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagach X A/Z w Itzehoe, X A w Sandbostel, X E w Lubece, potem VI B w Dössel. Działał w konspiracji obozowej i zajmował się pracą propagandową i tajnym szkoleniem wojskowym.
    Po odzyskaniu wolności w 1945 powraca do kraju. Pracował m. in. w PCK. Po 1956 rozpoczął współpracę w Wojskowym Biurem Historycznym. W latach 1958-1968 był adiunktem w Wojskowym Instytucie Historycznym. Awansowany do stopnia ppłk-a. Po przejściu na emeryturę 0d 1968 nadal pracował naukowo, zajmował się publicystyką, działał w Polskim Towarzystwie Historycznym, Towarzystwie Przyjaciół Warszawy, w kole LO, redakcji tygodnika WTK. Współpracował z komitetem org. ogólnopolskich seminariów historyków powstania wielkopolskiego. Zaangażował się w zabiegi zmierzając do sprowadzenia do Poznania prochów gen. St. Taczaka.
    Od 1957 do ostatnich dni swego życia ściśle współpracował z WPH.
    Zmarł w Warszawie 12 VI 1991. Pochowany 14 VI 1991 z honorami wojskowymi na cm. Komunalnym na Powązkach /d. Wojskowy/
    Był autorem wielu prac historycznych z dziedziny wojskowej. Na łamach PPH opublikował wiele wartościowych artykułów i materiałów wspomnieniowych.
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 14059, KN,KW, SKZ.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;WPH, 1991 nr 2. 
     
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jelonek Edward
    - , kpt. sap.
    [1903-?], oficer sł. st. saperów WP, kpt. [1938]

    Ur. 6 X 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. W latach 1925- 1927 w Oficerskiej Szkole Inżynierii. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1927. W latach 1927-1928 w Kadrze Oficerów Saperów. Przebywał w tym czasie na kursie aplikacyjnym w Szkole Podchorążych Saperów. Następnie przydzielony do Batalionu Mostowego na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Po 1934 przeniesiony do rezerwy personalnej przy Inspektorze Saperów – wykonawca studiów. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 w dowództwie saperów armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej..
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1928,1932; Dz. Pers. MSWoj. Nr 21 z 15 VIII 1927; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
     
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Jełowicki Jerzy
    - , ppor. rez. kaw. inż. 
    [1899-1939], oficer rez. kaw. WP, ppor. inż. rolnik, artysta malarz

    Ur. 30 IV 1899 w Rożniatówce. Ukończył gimnazjum, a następnie studia agrotechniczne w SGGW w Warszawie uzyskując dyplom inż. rolnika, a następnie studia malarskie w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Malował głównie obrazy rodzajowe, historyczne. Od 1935 wystawiał swe prace jako członek Grupy Szkoły Warszawskiej.
    Wojskowo przeszkolony na kursie podchorążych rezerwy kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 21 p. uł. w Równem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 3 szwadronie 21 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach pod Wolą Cytrusową, potem w bojach odwrotowych w kierunku Warszawy oraz 13 IX 1939 w natarciu na Mińsk Maz. Następnie 15 IX 1939 dociera do Warszawy. Przydzielony do grupy kawalerii dowodzonej przez mjr J. Juniewicza wyznaczonej do dozorowania linii Wisły na odcinku Warszawa-Modlin z miejscem postoju w Palmirach. Poległ 22 IX 1939 w walce z Niemcami pod Łomiankami. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie Poduchowym.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14393

    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. S. Wojciechowski. 21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich. Pruszków 2003.
     
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Jełowicki Tadeusz Stanisław
    - , mjr art.
    [1897- po 1970], oficer sł. st. art. WP, mjr [1937]

    Ur. 30 IV 1897 w Wołowskiej Wsi pow. Dolina w Małopolsce Wschodniej, syn Kazimierza i Wacławy     z d. Ziemiańskiej. Ukończył szkołę realną. W WP od XI 1918. Ukończył kurs podchorążych artylerii. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 IV 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w 15 pap. awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 IV 1921. Następnie przeniesiony do Pułku Artylerii manewrowej w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1930. Przeniesiony ok. 1931 do 31 pal w Toruniu, gdzie był m. in. d-cą baterii. Następnie oficer art. w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Był wykładowcą w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1937. Do 1939 wykładowca teorii strzelania w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu. W VIII 1939 mianowany d-cą 2 dac mobilizowanego przez 10 pac w Przemyślu i przeznaczonego do 2 DP Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 dac 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym od rejonu Pabianic, przez Łask, Zduńską Wolę, potem 8 IX 1939 w walkach odwrotowych nad rzeką Morgą, potem 10 IX 1939 pod Błoniami przebija się 14 IX do Modlina, gdzie bierze udział w obronie Modlina na odcinku obrony „Zakroczym”. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził oflagu. W 1945 po uwolnieniu z oflagu powraca do kraju. mieszkał w Sopocie, gdzie zmarł w latach siedemdziesiątych.
    Żonaty z Martą Międzybrodzką. Miał syna Janusza, który zginął w czasie II wojny światowej.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 14060 / za kampanię wrześniową 1939/, MN, SKZ.
     

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krowa 2006; P. Zarzycki. 10 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 2005; M. Bielski. GO „Piotrków” 1`939. W-wa 1991.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jenczewski Piotr - , ppor. art.  patrz LINK

    Jenerowicz Leopold kpt. piech.
    -
    [1901-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1936]

    Ur. 17 XI 1901. W latach 1925-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Po ukończeniu kursu dla d-ców kompanii dowodził kompania w i batalionie 61 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1936.
    W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 kompanią I baonu 61 pp. Walczył Niemcami na szlaku bojowym 61 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Uczestniczył w walkach w obronie Bydgoszczy, a następnie od 6 IX 1939 w walkach odwrotowych m. in. 17 IX 1939 pod Konarami i Brochowem nad Bzurą, potem w Puszczy Kampinoskiej. Od 17 IX 1939 po śmierci mjr. R. J. Kruczały dowodził resztkami III baonu 61 pp. Poległ w czasie przebijania się do Warszawy 22 IX 1939 pod Łomiankami. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie Wydmuchowym.

    Roczniki oficerski 1932; R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jermoliński Arseniusz
    - , por. piech. 
    [1909-?], oficer sł. st. piech. WP, por.[1936]

    Ur. 12 VI 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. w okresie 1930-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 37 pp w Kutnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony w 1937 do 21 pp w Warszawie. Ukończył kurs dla oficerów w zakresie broni maszynowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM w III batalionie 21 pp w składzie 8 DP. Uczestnik walk na przedpolach Modlina oraz w obronie Modlina.
    Po kapitulacji jego losy n/n.

    Dz. Pers. MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jerzmanowski Tadeusz Antoni 
    - , ppor. piech.
    [1910-?],oficer  rez.piech. WP, ppor.[1936]

    Ur. 18 IV 1910. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty przy 28 DP. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta d-cy 36 pp Legii Akademickiej w składzie 28 DP.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jezierski Zygmunt
    - , kpt. art.
    [1901-1944], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1935]

    Ur. 13 VI 1904. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1922 zdał maturę. W 1920 jako ochotnik bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej, a w V 1921 ochotniczo uczestniczy w III Powstaniu Śląskim. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1923. Po ukończeniu szkoły zostaje przydzielony do 30 pap na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 VII 1925. Następnie przeniesiony do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie, gdzie dowodził baterią. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1935. Później do 1939 w II Oddziale Sztabu Głównego na stanowisku kierownika referatu organizacyjnego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 w obronie Warszawy dowodził grupą artylerii przeciwlotniczej „Mosty” w Zgrupowaniu OPL. W czasie walk ranny. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. W 1944 uciekł z obozu, ale został ujęty na Węgrzech i zamordowany tam przez gestapo.
    Odznaczony: Śląską Wstęga Waleczności i Zasługi.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Jezierski Zygmunt
    - , ppor. rez. art.
    [1914-?], oficer rez. art. WP, ppor.[1938]

    Ur. 10 XI 1914. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez, art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 8 dapl. Ewidencyjnie podlegał PKU Łódź M II. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem w 103 Samodzielnej Baterii Plot 75 mm. Brał udział w obronie Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 jego losy n/n.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Jeżewski Władysław Jan
    - , por. rez. art. 
    [1903-1939], oficer rez. art. WP, ppor. [1931]

    Ur. 09 II 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 26 pal w Skierniewicach. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 10 pal w Łodzi. W czasie kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca kolumny amunicyjnej III dywizjonu 10 pal w składzie 10 DP. Uczestniczył w walkach na szlaku III dywizjonu 10 pal. Poległ 11 IX 39 pod Ożarowem podczas przebijania się do Warszawy.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Zarzycki. 10 Kaniowski Pułk Artylerii Lekkiej.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Jeżyński Andrzej Jerzy
    - , kpt. art.
    [1905-1939], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1939]

    Ur. 03 VIII 1905 w Radomiu. Po ukończeniu gimnazjum, od 1927 do 1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie od x 1928 do VIII 1930 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 28 pal w Zajezierzu k. Dęblina na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1933. Przeniesiony z 28 pal do Centrum Wyszkolenia artylerii w Toruniu na stanowisko instruktora w 2 baterii szkolnej w Szkole Podoficerów Zawodowych Artylerii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku oficera zwiadowczego 4 dac w skaldzie 4 DP. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 4 dac. Poległ 17 IX 1939 w Tułowicach podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany w zbiorowej mogile na cmentarzu w Tułowicach, a następnie po ekshumacji prochy pochowano na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny Wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; 
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Jęczkowski Franciszek
    - , ppor. rez. art.
    1905-1939], oficer rez. art. WP, ppor.[1930]

    Ur. 07 III 1905. W latach 1925-1926 ukończył kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii w Dywizjonie Szkolnym Artylerii DOK VII. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 pal we Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M.
    Zmobilizowane w VIII 1939 do WP i przydzielony do 17 pal w Gnieźnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 17 pal w składzie armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą. Pełnił w tym czasie funkcję oficera łączności w II dywizjonie 17 pal. Poległ 22 IX 1939 pod Łomiankami podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Łomiankach.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty. Lublin 1969.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Jędras Władysław
    - , por. rez. piech. 
    [1908-1939], oficer rez. piech. WP, por.[1937]

    Ur. 24 I 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 72 pp w Radomiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Radom. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1937 do stopnia por. Ukończył kurs dla dowódców kompanii. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 72 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 72 pp w składzie 28 DP. Poległ 3 IX 1939 w walce z Niemcami w rejonie Konopnicy.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; S. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jędrychowski Feliks Franciszek - , por. rez. piech.
    ps. „Brzechwa”, „Chudy”, „Ostroga” vel Feliks Stypułkowski /1894-1942/, legionista, oficer WP/ZWZ/AK.
    Urodził się 11 stycznia 1894r.w Bochni, syn Józefa i Antoniny z d. Kociołek. W latach 1901 - 1905 uczęszczał do szkoły powszechnej w Bochni, a potem kolejno do gimnazjum w Bochni i w Tarnowie, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości.
    Od września 1912 aktywny członek Związku Strzeleckiego w Bochni, gdzie przeszedł przeszkolenie wojskowe. Ukończył szkołę podoficerską ZS, po ukończeniu, której jako podoficer instruktor brał udział w organizowaniu i szkoleniu oddziałów wiejskich ZS.
    Po wybuchu I wojny światowej od 06 sierpnia 1914 służy Legionów Polskich z przydziałem do 9 kompanii III baonu 2 pp Leg. Mianowany 29 września 1914 chorążym piech. W dniu 3 grudnia 1914 z III baonem 2 pp Leg. przeniesiony do 3 pp Legionów wchodzącego w skład II Brygady Legionów dowodzonej do kwietnia 1915r. przez płk-a Józefa Hallera. W stopniu chorążego dowodzi plutonem w 5 kompanii 3 pp Leg. Bierze udział w 1915r. w kampanii karpackiej. 13 lutego 1915 bitwie pod Cseries zostaje ranny. Do 28 kwietnia 1915 przebywa na leczeniu szpitalnym. Po wyleczeniu ran 29 kwietnia 1915 zostaje przydzielony do 2 kompanii 4 pp Legionów, który został sformowany na Ziemi Piotrkowskiej pod dowództwem płk-a Bolesława Roi. W szeregach 4. pp Legionów walczy w kampanii 1915-1916 na Lubelszczyźnie oraz Wołyniu. 10 maja 1915 awansowany do stopnia ppor. piech. W lipcu 1917r. po kryzysie przysięgowym służy nadal w 4 pp Leg. i do rozwiązania 4 pp Leg. 16 września 1917 dowodzi II baonem 4 pp Leg.  Jako poddany austriacki wcielony 16 września 1917 do armii austriackiej, gdzie służy do 1 VI 1918. Po ucieczce z frontu powraca do Bochni i podejmuje działalność w POW. Pełni funkcję k-dta obwodu POW Bochnia-Brzesko. W dniu 1 listopada 1918 wraz z zorganizowaną przez siebie 2 kompanią bocheńską POW zostaje włączony do formowanego w Krakowie 4 pp Leg., gdzie obejmuje dowództwo 6 kompanii 4 pp Leg. Awansowany do stopnia por. piech. 15 IX 1918. W dniu 18 listopada 1918 wraz z 4 pp Leg. wyjechał na odsiecz Lwowa. Uczestniczył w walkach z Ukraińcami pod Przemyślem, potem w rejonie Lwowa, gdzie w grudniu 1918 zostaje ranny.
    Od 28 maja 1919 jako d-ca kompanii szturmowej 4 pp Leg. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1921 na froncie litewsko-białoruskim. Kompanią dowodzi do 21 lipca 1919. Podczas walk w rejonie Mołodeczna w lipcu 1919 zostaje ranny. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Z dniem 22 lipca 1919 przeniesiony do 66 pp na stanowisko d-cy kompanii. W szeregach 66 pp bierze udział w walkach na frontach wojny polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu działań wojennych nadal służy w 66 pp w Chełmnie. Zweryfikowany w 1921 w stopniu kpt. sł. st. piech. Z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony 22 lipca 1922 z 66 pp do 16 pp w Tarnowie na stanowisko d-cy kompanii, a potem d-cy II baonu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 VII 1923. Z dniem 06 grudnia 1923 przeniesiony na stanowisko d-cy I baonu do 45 pp w Równem, skąd zostaje 28 maja 1927 przeniesiony do sztabu 5 DP we Lwowie. Od 29 maja 1927 do 1929 oficer PW i WF w sztabie 5 DP, potem do 15 IV 1930 k-dt Placu /miasta/Lwów. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1929. Z dniem 15 kwietnia 1930 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 17 pp w Rzeszowie. W Rzeszowie pełnił także funkcję prezesa Związku Legionistów Polskich. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców pułków po ukończeniu kursu przeniesiony z dniem 20 kwietnia 1934 na stanowisko d-cy 22 pp w Siedlcach. Do stopnia płk sł. st. piech. awansowany 19 marca 1939.
    Wobec narastającego napięcia na Pomorzu 22 pp w składzie 9 DP zostaje przewieziony w czerwcu 1939 w rejon Bydgoszczy. W dniu 08 czerwca 1939 pododdziały 22 pp pod jego dowództwem wyładowały się w rejonie Mąkowarska k/Koronowa. Dowództwo 22 pp zostało rozmieszczone w Wiskitnie, zaś I baon w Mąkowarsku, II baon w Wąwelnie a III baon w m. Wilcze. 22 pp wsparty 9 baonem saperów otrzymał zadanie obrony terenu między łańcuchem jezior koronowskich i przygotować powierzony odcinek do obrony stałej. Nadzoruje w tym czasie budowę umocnień ziemnych oraz kieruje ćwiczeniami pułku. 25 VIII 1939 z rozkazu d-cy 9 DP płk Józefa Werobeja przerwano wszelkie prace fortyfikacyjne. W tym samym dniu zostaje utworzone zgrupowanie 22 pp, którego objął dowództwo w składzie: 22 pp, baon ON Koronowo, II/9 pal, oddział Straży Granicznej z Komisariatu Sypniewo i plutony: łączności, saperów, kawalerii dywizyjnej z zadaniem utrzymania linii jezior koronowskich jako podstawy do wszystkich działań 9 DP.
    Od godzin rannych 1 września 1939 dowodzi podległymi siłami w walce z Niemcami. 02 września 1939 po zmasowanym ostrzale artylerii i natarciu oddziałów pancernych wroga nastąpiło załamanie się polskiej obrony na linii jezior koronowskich. Zmieszane oddziały zgrupowania 22 pp wycofuja się w kierunku na Koronowo i Bydgoszcz. Jedynie udało się utrzymać pozycje II baonowi 22 pp, który odpierał ataki niemieckich oddziałów, a w godzinach nocnych otrzymał rozkaz wycofania się z zajmowanych pozycji i 3 września dotarł w rejon Jagodowa, gdzie znajdowały się pozycje obronne 22 pp. Do godzin wieczornych oddziały zgrupowania 22 pp odpierały ataki niemieckie na odcinku obrony. Z rozkazu d-cy armii „Pomorze” 22 pp wsparty 9 pal został podporządkowany d-cy 15 DP. Wieczorem 3 września 1939 płk F. J. otrzymał rozkaz ze sztabu 15 DP wycofania się w rejon Solca Kujawskiego. Wycofujące się przez Bydgoszcz i Kapuściska oddziały były atakowane przez dywersantów niemieckich, którym udało się rozbić tabory pułku. Nad ranem 4 września 1939 pododdziały zgrupowania 22 pp dotarły w rejon Solca Kujawskiego, gdzie obsadziły nową linię obrony. Następnie uczestniczy w walkach odwrotowych w kierunku na Gostynin, gdzie dociera 16 września 1939. 17 września 1939 w wyniku falowych nalotów lotnictwa niemieckiego na polskie oddziały zmierzające ku przeprawom na Bzurze dowodzenie 22 pp zostaje zdezorganizowane. Bataliony 22 pp poszczególnymi kompaniami przedzierają się w kierunku Bzury, a następnie do Puszczy Kampinoskiej, skąd przebijają się po ciężkich bojach do Warszawy.
    Również do Warszawy udało się przebić z grupą żołnierzy i oficerów płk F. J. Żołnierze z 9 DP byli kierowani do stacji zbornej mieszczącej się w budynkach Wytwórni Papierów Wartościowych na ul. Zakroczymskiej, gdzie 21 września 1939 płk F. J z kpt. K. Andruszkiewiczem adiutantem 22 pp sformowali 2 kompanie strzeleckie, które broniły Warszawy. Osobiście uczestniczy w obronie Warszawy.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika pójścia do niewoli. Wstępuje do organizowanej w Warszawie organizacji niepodległościowej Służba Zwycięstwu Polsce. Powraca do Siedlec, gdzie aktywnie włącza się do pracy konspiracyjnej. Jednak zagrożony aresztowaniem powraca do Warszawy. W połowie października 1939r. jako emisariusz D-cy Głównego SZP z grupą kilku oficerów wyjechał do Częstochowy z zadaniem zorganizowania tam sieci konspiracyjnej SZP. Zamieszkał na terenie gminy Grabówka gdzie zostaje zalegalizowany pod nazwiskiem Feliks Stypułkowski. Oficjalnie zatrudniony jako referent społeczny Urzędu Gminy Grabówka. Jednocześnie kontynuuje działalność konspiracyjną w szeregach SZP/ZWZ. Należy do czołowych organizatorów sieci konspiracyjnej SZP/ZWZ na tym terenie. Początkowo komendant powiatowy SZP, potem kmdt Obwodu ZWZ Częstochowa, a następne od marca 1940 k-dt Inspektoratu Rejonowego ZWZ Częstochowa. Do jego najbliższych współpracowników należał kpt. sł. st. piech. Stefan Gądzio. W grudniu 1941r. przeniesiony na stanowisko k-dta Okręgu Radom-Kielce ZWZ. W okresie pracy konspiracyjnej w ZWZ/AK używał ps. Brzechwa, Chudy, Ostroga oraz nazwiska okupacyjnego Feliks Stypułkowski. W lutym 1942r. ciężko chory na gruźlicę, zostaje przewieziony na leczenie do Poronina, gdzie zmarł pod koniec marca 1942r. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
     Odznaczony był; VM kl. IV / za kampanię wrześniową/, VM kl. 5 za wojnę z bolszewikami, KW 3x, KN, Krzyż Zasługi Złotym, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Żonaty. Miał synów: Andrzeja /ur. 7 VI 1922/, Wita /ur. 20 V 1931/ i Jerzego /ur. 20 IV 1933.

    CAW, VM 59-4970; KN 6 VI31; Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Izdebski. Dzieje 9 Dywizji Piechoty 1918-1939. W-wa 2000; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983W-wa 2000; H. Piskunowicz. ZWZ-AK w powiecie siedleckim 1939-1945. Siedlce 1992; W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006; S. Rybicki. Pod znakiem lwa i kruka. W-wa 1965; Armia Krajowa w Dokumentach, Dokumentach,t II: A. T. Baran. Jędrychowski Feliks Franciszek /w:/ Słownik biograficzny konspiracji częstochowskiej. Częstochowa 1999; Armia Krajowa. Okręg Radomsko-Kielecki. Kielce 1999.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Jędrzejewski Stefan Marian
    - , kpt. dypl.
    [1904-?], kadet oficer dypl. sł. st. art. WP, kpt.[1936]

    Ur. 3 III 1904. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako kadet brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 5 dak w Oświęcimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W 1932 przeniesiony z 5 dak do CWArt. W Toruniu. W latach 1932-1934 oficer w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Od 2 XI 1934 do X 1936 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 I 1936. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. do Oddziału III Sztabu Głównego WP. W latach 1937-1939 kierownik referatu w Oddziale III – operacyjnym SG. W kampanii wrześniowej 1939 oficer Oddziału Operacyjnego Sztabu NW. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Rumunię do Francji i tam służył w PSZ, potem w po klęsce Francji od VI 1940 w Wlk. Brytanii. W latach 1943-1945 oficer sztabowy do zleceń przedstawiciela NW w Combined Chiefs odf Staff w Waszyngtonie. Awansowany do stopnia ppłk dypl.
    Po wojnie pozostał na emigracji w Stanach Zjednoczonych.
    Odznaczony: MN. SKZ

    Księga Pamięci kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. MSWoj. Nr 32 z 15 VIII 1926; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989; T. Jurga. Obrona Polski1939. W-wa 1990
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Jędrzejewski Tadeusz
    - , ppor. rez. piech.

    Joch Rudolf  Ferdynand
    - , kpt. art.
    [1901-?], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1935]

    Ur. 26 II 1901. Ukończył szkołę średnią. W latach 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
    Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. art.1 VIII 1922. Służył w 3 pap. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 VIII 1924. W 3 pap, potem 3 pal pełnił różne funkcje.
    Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony z 3 pal do 6 dak w Stanisławowie, gdzie dowodził 3 baterią oraz był d-cą szkoły podoficerskiej.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 początkowo dowodzi 3 baterią 6 dak w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii Armii „Poznań”, potem w trakcie przebijania się do Warszawy był p. o. resztek 6 dak. Uczestniczy w walkach na przedpolach Warszawy. Następnie po reorganizacji pełnił funkcję z-cy d-cy 7 dak w utworzonej zbiorowej Brygadzie Kawalerii dowodzonej przez gen. R. Abrahama. Brał udział w obronie Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12162,MN, SKZ

    Roczniki oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – Jegierski. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Jegierski. Bauer – Jegierski. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1933. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Jonke Henryk
    - , por. art.
    [1910-1939], oficer sł. st. art. WP, por. [1939]

    Ur. 28 II 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, a następnie od X 1933 do VIII 1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Następnie do X 1935 odbywał praktyki oficerskie w 13 pal.  Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 13 pal w Równem na stanowisko    d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 19 III 1939. W latach 1938-1939 adiutant III dywizjonu 13 pal w Łucku, potem d-ca 9 baterii w III dywizjonie. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 9 baterią III dywizjonu 13 pal w składzie 13 DP. Od początku IX 1939 uczestniczy w walkach z Niemcami pod Tomaszowem Maz. /6 IX/, gdzie 13 pal uległ rozproszeniu. Następnie z grupą zwiadu i resztek swej 9 baterii maszeruje w kierunku Warszawy, gdzie dociera 17 IX 19339. Zginął podczas walk w obronie Warszawy.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 200o; Franciszek. Zarzycki. 13 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Jórasz Franciszek
    - , ppłk art.
    [1894-1968], oficer sł. st. art. WP, ppłk [1938]

    Ur. 26 IX 1894 w Korczynie, pow. Krosno, syn Jakuba i Julii z Jędrysików. Uczył się w gimnazjum we Lwowie i Jaśle, gdzie w 1914 zdał maturę. 21 VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich w Krakowie z przydziałem do 1 Pułku artylerii LP. Odbył kampanię wojenną I Brygady LP. W VII 1917 po kryzysie przysięgowym w Legionach zostaje wcielony do armii austriackiej. W stopniu bombardiera z cenzusem służył w Baterii Zapasowej 11 Brygady Artylerii Polowej, po czym został skierowany do Szkoły Oficerskiej Artylerii w Preszburgu, którą ukończył 27 VII 1918. Po przeniesieniu do Baterii zapasowej 24 Pułku artylerii Polowej w Sopran, został 1 X 1918 urlopowany w celu podjęcia studiów. Od XI 1918 w WP, służy w 5 pap w Tarnowie. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. 1 IV 1919, pełnił funkcję młodszego oficera baterii, potem oficera broni. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. 1 VII 1921. Po wojnie przeniesiony do 23 pap w Będzinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1923. Do II 1926 dowodził baterią w 23 pap, a następnie w II 1926 przeniesiony na stanowisko referenta balistyki najpierw w Instytucie Badań Artylerii, a po zmianie nazwy w Instytucie Badań Materiałów i Uzbrojenia w Warszawie. Po ukończeniu w XI 1930 kursu specjalistycznego dla oficerów w Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej mianowano go d-cą 7 Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej w Poznaniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1931. Z dniem 2 V 1934 objął funkcję k-dta Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. W 1937 mianowany z-cą, a potem I z-ca d-cy 1 Pułku Art. Przeciwlotniczej w Warszawie. 19 III 1938 awansowany na stopień ppłk-a sł. st. art. Z dniem 26 VIII 1939 mianowany k-dtem Kursów Udoskonalających Art. Przeciwlotniczej i Przeciwgazowej w Trauguttowie, lecz funkcji z powodu wybuchu wojny nie zdążył objąć.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 był z-cą d-cy obrony przeciwlotniczej ośrodka Warszawa. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Drodze do obozu przejściowego w Błoniu doznał zawału mięśnia sercowego. Przebywał w szpitalu w Warszawie. Po 6 miesięcznym leczeniu  przebywał do VIII 1940 w Warszawie, a następnie przeniósł się do Krościeńka Niżnego po2w. Nowy Targ. We IX 1944 zgłosił się do RKU w Rzeszowie, lecz został uznany przez komisję lekarską za trwale niezdolnego do służby wojskowej. Pracował przez krótki okres czasu w Związku Inwalidów Wojennych, potem pracował jako księgowy w majątkach Brudzyń k./Turka i Łęka Wielka k./Gostynia. W latach 1948-1951 kierował domami leczniczymi Związku Inwalidów Wojennych w Krynicy Zdroju. Następnie mieszkał i pracował w Poznaniu.
    Zmarł w VIII 1968 w Poznaniu. Pochowany na cmentarzu Junikowo w Poznaniu.
    Żonaty z Ireną z Zakrzewskich, miał z nią dwóch synów.
    Odznaczony; VM kl. 5, KN, KW, Medalem za Warszawę 1939, Medalem Zwycięstwa i Wolności oraz Odznaką Grunwaldzką.
    W V 1957 zmienił urzędowo pisownię nazwiska na Jurasz.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenai Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków2003.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Józefowicz Kazimierz Mieczysław 
    - , mjr art.
    [1896-1973], oficer sł. st. art. WP, mjr [1937]

    Ur. 24 IV 1896. Od XI 1918 w WP. Od 25 XI 1918 do 1919 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Rembertowie. W 1919 mianowany ppor. sł. st. art. WP. Następnie bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie w szeregach 9 dak dowodził baterią. Za okazane męstwo na polu walki odznaczono go VM kl. 5. Po wojnie w 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. służy w 9 dak. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1925. Następnie przeniesiony do 3 dak w Wilnie, a ok. 1930 do 4 dak w Suwałkach. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 19 III 1937. Mianowany d-cą II dywizjonu 2 pal Leg. w Kielcach. W wojnie obronnej 1939 dowodził początkowo II dywizjonem 2 pal w składzie 2 DP Leg. potem oficer sztabu 2 DP. Uczestnik obrony Modlina. Przebywał w obozie jenieckim.
    Po wojnie na emigracji. Mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł w Londynie 04 I 1974.
    Odznaczony: VM, KW3x, ZKZ ,

    Zb. Moszumański-Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii 1914-1921. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Józwicki Stanisław
    - , kpt. sap.

    Juchtman Norbert
    - , ppor. sap.
    [1914-1939], oficer sł. st. sap. WP, ppor. [1937]

    Ur. 27 III 1914. Ukończył gimnazjum. Następnie w latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Saperów w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 1 X 1937 z przydziałem do 8 batalionu saperów w Toruniu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w kompanii szkolnej 8 bat. Sap. w Toruniu. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca samodzielnego plutonu saperów wysadzającego mosty w Tczewie, potem d-ca plutonu 15 baonu saperów 15 DP Brał udział walkach z Niemcami. Poległ 22 IX 1939 w Łomiankach Górnych podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie Wydmuchowym.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty. Lublin 1969; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Juffy Edward Adam - , por. sap. 
    [1912-1990], kadet, por. sł. st. sap.[1937]

    Ur. 29 IV 1912. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany w 1934 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1933 z przydziałem do 2 batalionu mostów kolejowych w Legionowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 pełnił funkcję adiutanta d-cy 2 batalionu mostów kolejowych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii Batalionu Mostów Kolejowych zmobilizowanego przez 2 b. mostów kolejowych. Brał udział w walkach na przedpolach Warszawy w grupie bojowej płk M. Więckowskiego. Po rozwiązaniu grupy w nocy z 29/30 IX 1939 udał się na wschód, gdzie z d-cą batalionu kpt. B. Broniszem dołączył 2 X 1939 do Podlaskiej Brygady Kawalerii z SGO „Polesie”. Walczył pod Kockiem 5 X 1939. Po kapitulacji 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju, ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom mgr inż.
    Zmarł w 6 III 1990. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

    Księga Pamięci kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Jungst Romuald Roman Antoni Ignacy
    - , kpt. piech. 
    [1896-+?], oficer sł. sł. piech. WP, kpt.[1924]

    Ur. 22 IV 1896. W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej. Brał udział w walkach na froncie włoskim. Następnie od 1918 w armii gen. J. Hallera, gdzie służył w 5 pułku strzelców, z którą w IV 1919 powrócił do Polski. W stopniu ppor. bierze udział wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 p. strz. przemianowanego 1 IX 1919 na 47 pp. Po wojnie odbył przeszkolenie w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 1923  z 47 pp do 6 psp w Stryju. Awansowany 15 VII 1924 do stopnia kpt. sł. st. piech. Z dniem 1 XI 1924 odkomenderowany na okres 6 miesięcy na stanowisko oficera sądowego w WSR Przemyśl. W IV 1925 powraca do 6 psp, gdzie pełni różne funkcje. Ponownie przydzielony z 6 psp na czas od 1 IV 1928 do 31 III 1929 na stanowisko oficera sądowego w WSR Przemyśl. Po przedłużeniu odkomenderowania do VIII 1929 pełni nadal funkcję oficera sądowego w WSR Przemyśl. W VIII 1929 powraca do służby w 6 psp. W III 1931 przeniesiony z 6 psp do Korpusu Ochrony Pogranicza, skąd w IV 1933 zostaje przeniesiony do 53 pp w Stryju, gdzie dowodzi m. in. kompanią. W 1936 przeniesiony z 53 pp do 86 pp w Hellenowie k. Mołodeczna. W latach 1937-1939 pełni funkcję pomocnika d/s gospodarczych d-cy III batalionu stacjonującego w Kraśnem nad Uszą. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu 336 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ

    Dz. Pers. Nr 32 z 13 VIII 1921; Dz. Pers. 6 z 18 I 1925;Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Juniewicz Józef
    mjr kaw.
    [1895-1939], oficer sł. st. kaw. WP, mjr [1932]

    Ur. 2 II 1895. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Brał udział w wyprawie na Wilno. W stopniu por. dowodził plutonem, potem szwadronem. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1920-1929 służył w 13 p. ułanów w Nowowilejce, gdzie dowodził szwadronem, potem przeniesiony do sztabu 1 DP Leg. w Wilnie. Awansowany do stopnia mjr. sł. st. kaw. 1 I 1932. W latach następnych przeniesiony do 12 p. ułanów w Białokrynicy k./Krzemieńca, gdzie pełnił funkcję I  z-cy d-cy 12 p. ułanów.
    W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 12 p. ułanów w składzie wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczy z Niemcami pod Mokrą, Cytrusową Wolą 8 IX 1939 potem w walkach odwrotowych. 13 IX 1939 uczestniczy w walkach pod Mińskiem Maz., gdzie 12 p. ułanów zostaje rozproszony. Z częścią żołnierzy i oficerów pułku przebija się do Warszawy. Od 15 IX 1939 d-ca zbiorczego oddziału kawalerii przeznaczonego do ochrony składu amunicyjnego w Palmirach oraz dozorowani linii Wisły na odcinku od W-wy do Modlina.
    Poległ w walce z Niemcami 22 IX 1939 pod Łomiankami.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12518, KW2x, ZKZ, MN, Krzyżem Zasługi Wojsk Środkowej Litwy,

    Roczniki oficerskie: 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1990; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Juniewicz Józef
    - , pchor. piech.
    Juń Erazm - , por. rez. piech.
    Jurasz Jakub - , kpt. rez. prof. dr med.

    Jurczak Wojciech
    - , por. piech.
    [1909-1939], oficer sł. st. piech. WP, por. [1937]

    Ur. 04 IV 1909 w Łężanach pow. krośnie oski, syn Stanisława i Katarzyny z d. Rygiel. Uczęszczał do Gimnazjum Humanistycznego w Krośnie, gdzie w 1928 zdał maturę. W latach 1929-1930 studiował na wydziale Prawa UJK we Lwowie. W 1930 przerwał studia i wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie kształcił się w kresie 1930-1933. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Następnie w latach 1937-1939 d-ca 9 kompanii w III baonie 2 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 2 kompanii CKM w II baonie 2 pp Leg. w składzie 2 DP Armii „Łódź”.
    Bierze udział w walkach z Niemcami na linii obronnej w rejonie Księży Młyn-Rozprza, potem pod Borową Górą, gdzie poległ 5 IX 1939 podczas polskiego kontrataku na pozycje niemieckie.
    Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu w Grocholicach.
    Za bohaterstwo w walkach z wrogiem odznaczony VM kl. 5 nr DK- 1839 nadanym 16 VI 1970 przez MON.
    Żonaty z Anielą z d. Zinterstein, absolwentką Studium Nauczycielskiego we Lwowie. Miał córkę Marię, zamężną Klimecką.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 193; B. Szwedo. Kawalerowie VM Ziemi Sandomierskiej. Sandomierz 2001.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Jurkowski Jerzy Robert - , por.piech. patrz LINK

    Jurkowski Marian Wiktor
    - kpt. art.
    [1904-1964], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1939]

    Ur. 08 XII 1904 w Kiernozi pow. Łowicz, syn Franciszka/nauczyciela/ i Stanisławy Offenkowskiej. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W okresie X 1928 – VIII 1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 17 pal w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. Po ukończeniu specjalistycznego kursu dla oficerów łączności był d-cą plutonu łączności 17 pal. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 19 III 1939.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem łączności 17 pal w składzie 17 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 17 pal. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w Puszczy Kampinoskiej. Podczas przebijania się do Warszawy został ciężko rany w prawą 22 IX 1939 pod Łomiankami. Przebywał w szpitalu w Warszawie. Zwolniony jako inwalida. Stracił prawą rękę.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Katowicach, gdzie zmarł 21 IV 1964.
    Odznaczony KW.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Justynlak Eugeniusz Tomasz 
    - , mjr piech.
    [1897-1939], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1935]

    Ur. 13 VII 1897. Uczęszczał do szkoły realnej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 5 pp Leg. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 15 VIII 1934. Następnie przeniesiony do 1 Baonu CKM w Biedrusku na stanowisko d-cy kompanii. Ok. 1932 przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii w 76 pp w Grodnie. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu mianowany d-cą batalionu. Do stopnia mjr sł. st. awansowany 1 I 1935. W wojnie obronnej we IX 19309 dowodził II batalionem 76 pp w składzie 29 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Poległ w nocy z 5/6 IX 1939 w walce z wrogiem w m. Milejowiec. Pochowany na cmentarzu w Milejowie k/Piotrkowie Tryb.
    Odznaczony: KN, KW4, ZKZ.

    Roczniki oficerskie 1924, 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Juszczak Stanisław Szczepan - , rtm. 
    [1900-1971], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1935]

    Ur. 5 XII 1900. W latach 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Za męstwo okazane na polu walki odznaczono go Krzyżem Walecznych. Po wojnie w okresie 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie ukończył przeszkolenie unifikacyjne, potem od IX 1924 do VIII 1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sl. st. kaw. 15 VIII 1924 z przydziałem do 9 p. ułanów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Ukończył w CWKAW. W Grudziądzu kurs dla d-ców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1935. W latach 1936-1939 d-ca szwadronu CKM w 9 p. uł. w Trembowli. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję adiutanta pułku. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 9 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą potem w bojach odwrotowych na przedpolach Warszawy, a po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Za męstwo okazane na polu walki został odznaczony VM kl.5. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 1 I 1971.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14394, KW, SKZ.

    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1928,1932;Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Przybyszewski. 9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszków 2002; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1969.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Juszczyk Franciszek - , ks. proboszcz
    [1890-1950]ks. katolicki administrator parafii Włocławek, ks. proboszcz / płk/ [1937]
    Ur. 9 X 1890 w Żegocinie, syn Jana i Katarzyny z Bobowskich. Ukończył gimnazjum w Bochni, gdzie zdał maturę. Następnie wstępuje do Seminarium Duchownego w Tarnowie. Na skutek fałszywego donosu do Kurii Biskupiej, ze był widziany w towarzystwie dziewczyn został usunięty z seminarium. Jednak nie zrezygnował z kapłaństwa. Po napisaniu podania do seminarium Duchownego w Przemyślu został tam przyjęty. Świecenia kapłańskie przyjął w 1914. W czasie I wojny światowej 1914-1918 był kapelanem wojskowym Po wojnie do 1925 przebywał w Przemyślu i nadal pełnił funkcję kapelana wojskowego. Awansowany do stopnia ppłk z starszeństwem od 1 VI 1919. Przed wojną był administratorem parafii Włocławek. Awansowany do stopnia płk 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję szefa duszpasterstwa obrony Pragi oraz kapelana w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. W czasie okupacji niemieckiej brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie osiadł w Kłodzku i został dziekanem Katedry Kłodzkiej. Zasłynął jako wspaniały kaznodzieja. Pisał również wiersze.
    Zmarł w Kłodzku w 1950. Zgodnie z jego ostatnią wolą został pochowany na cmentarzy w rodzinnej miejscowości – Żegocinie.
    Odznaczony: ZKZ
    Rocznik oficerski 1924; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Juściński Czesław Marian
    - , rtm. 
    [1899-1945], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1936]
    Ur. 25 III 1899. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył na  froncie litewsko-białoruskim na Wileńszczyźnie. Ukończył wojenny kurs podchorążych kawalerii. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 VII 1920. Po wojnie służył w 13 p. uł. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 VII 1922. Z 13 p. uł. przeniesiony ok. 1926 do szwadronu sztabowego MSWoj., skąd zostaje w 1929 przeniesiony do 27 p. uł. Ukończył w CWKaw. W Grudziądzu kurs dla d-ców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. 1 I 1936. Następnie w 1936 przeniesiony do 17 p. ul. w Lesznie, gdzie dowodził 4 szwadronem. Podczas wojny obronnej we IX 1939 dowodził 4 szwadronem 17 p. uł. w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 17 p. uł. Uczestnik walk nad Bzurą i w walkach odwrotowych na przedpolach Warszawy w składzie Zbiorowej Brygady Kawalerii dowodzonej przez gen. R. Abrahama. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu.
    Podczas ewakuacji jeńców z oflagu II C w Woldenbergu 25 I 1945 znalazł się w kolumnie jenieckiej, która 29 I 1939 dotarła do m. Deetz /Dziedzice/. W dniu 30 I 1945 doszło do walki pomiędzy Niemcami a czołówką pancerną Armii Sowieckiej. W wyniku ostrzału artylerii czołgowej jeden z pocisków eksplodował w stodole pełnej jeńców zabijając kilkunastu jeńców wśród poległych był rtm Juściński. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5 /za kampanię wrześniową 1939/, KW, Krzyżem Zasługi Wojsk Środkowej Litwy.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1969; P. Bauer. 17 Pułk Ułanów wielkopolskich. Pruszków 1994; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Juźwicki Stanisław Bernard - , kpt. sap.. 
    Juźwicki Stanisław Bernard [1903-?], oficer sł. st. saperów WP, kpt. [1937]
    Ur. 2 IV 1903. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Saperów. Mianowany ppor. sł. st. sap. 1 VII 1923 z przydziałem do batalionu maszynowego przemianowanego w 1925 na batalion elektrotechniczny. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Długoletni oficer batalionu elektrotechnicznego. Przeniesiony w XII 1932 do Instytutu Badań Inżynieryjnych w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 w Wyższej Szkole Inżynierii, gdzie pełnił funkcje kierownika przedmiotu w Szkole Podchorążych Saperów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera dowództwa saperów armii „Poznań”.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924.1928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )




    „Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej” – Ludwik Głowacki wyd. MON


    3 sierpień  2007 r. - 8 marzec 2009 r.

    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005