<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

O nazwisku i osobach

  • Powstawanie nazwisk
  • Domniemane drogi migracji
  • Pochodzenie nazwiska Stankiewicz
  • Rozmieszczenie osób o nazwisku Stankiewicz w 1992 roku
  • Występowanie nazwiska na Mazowszu wg. TP SA
  • Miejscowości Stankiewicze
  • Heraldyka litewska
  • Stankiewicz w KAP 1929 i PAST 1938
  • O nazwiskach występujących w mojej rodzinie
  • Stankiewicz na wojennych kartach historii
  • Stankiewicz na kartach dokumentów historycznych
  • Migracja zagraniczna
  • Migracja zagraniczna cz.2 - USA - szczegóły
  • International Genealogical Index
  • "Polska Deklaracja o Podziwie i Przyjaźni dla USA"
  • Ogólnopolski indeks małżeństw do r. 1899
  • Przegląd wojsk WXL 1528 r.
  • Mieszkańcy miasta Warszawy - rok 1854
  • Stankiewicz w Europie
  • Obszary migracji Stankiewiczów
  • We wrześniu 2002 roku mieszkaliśmy w ..
  • Stankiewicze w księgach AGAD
  • Wkład Stankiewiczów w dzisiejszą naukę
  • Mieszkańcy miasta Warszawy - rok 1870
  • Rosja, Białoruś
  • Cmentarz w Żytomierzu
  • Wileńszczyzna
  • Straty w I i II WŚ - lista niemiecka
  • Lwów
  • Zapisy w Aktach Stanu Cywilnego
  • Szczecin - odeszli i tam spoczywają ...
  • Poznań - odeszli i tam spoczywają ...
  • Zielona Góra - odeszli i tam spoczywają ...
  • Dokumenty i poszukiwania
  • Cmentarz Północny w Warszawie
  • Gliwice - odeszli i tam spoczywają ...
  • Konspiracja na terenie obwodu „Łąka”
  • Sokółka - odeszli i tam spoczywają ...
  • Pochodzenie Billewiczów i ich genealogia (XV – XVI w.)
  • Polegli w Powstaniu Warszawskim ...
  • Cmentarze w Warszawie
  • Stankiewicze według Dziadulewicza
  • Łódź - odeszli i tam spoczywają ...
  • Szlachta kalwińska w Polsce
  • Poczet elektorów
  • Straty osobowe i ofiary represji
  • Heraldyka polska w średnich wiekach
  • Augustów - pochowani ...
  • Lublin - odeszli i tam spoczywają ...
  • Wadowice
  • Otwock
  • Cmentarz parafialny Świętej Rodziny we Wrocławiu
  • Ciechocin

  • Cmentarz parafialny Świętej Rodziny we Wrocławiu



     

     
     
     
     
     
    W książce Andrzeja Rumińskiego "Cmentarz parafialny Świętej Rodziny we Wrocławiu. Przewodnik biograficzny" zapisano:
     
     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    STANKIEWICZ Aleksandra (ur. 1917- zm. 2003) Pole 14-rząd 33-grób 28

    Ur. 27.10.1917, zm. 2.01.2003. Lekarz.

     

     

     

     

     

    Stankiewicz Andrzej (1952-1998) 4-21-17

     

     

     

     

     

     

    Stankiewicz Anna (1906-1951) 4-22-16

     

     

     

     

     

     

    Stankiewicz Antoni (1894-1970) 2-13-12

     

     

     

     

     

    STANKIEWICZ Edmund (1925-2001) 4-21-17

    Ur. 30.08.1925, zm. 15.08.2001. Inż. elektryk w Biurze Projektów.

     

     

     

    Stankiewicz Edward (1935-1988) 14-9-30

     

     

     

    Stankiewicz Erazm (1924-1973) 17-4-13

     

     

     

     

     

    Stankiewicz Ignacy (1901-1952) 4-22-16A

     

     

     

     

    Stankiewicz Iwona (1935-2012) 3-8-15

     

     

     

    STANKIEWICZ Konstanty (1905-1979) 13-3-4

    Ur. 1.09.1905 w Miekianach (dawne woj. wileńskie, powiat Brasław), zm. 13.02.1979. Po ukończeniu szkoły podstawowej został przez Sejmik Powiatowy wysłany do Seminarium Nauczycielskiego w Koźminie (woj. poznańskie). W 1927 zdał maturę i został zatrudniony jako nauczyciel na terenie powiatu brasławskiego. Ukończył studia na Wyższym Kursie Nauczycielskim w Warszawie, a w 1939 został przyjęty do Wolnej Wszechnicy Polskiej. W czasie wojny prowadził tajne nauczanie i działał w AK. Chęć dalszego kształcenia stanowiła jeden z powodów osiedlenia się w 1945 we Wrocławiu. Był pionierem polskiego szkolnictwa w tym mieście. Współorganizował SP nr 1, przy ul. Nowowiejskiej i przez jakiś czas pełnił obowiązki jej kierownika. Należał do pierwszego rocznika studentów pedagogiki na UWr. Studia ukończył w 1948 uzyskując tytuł mgr filozofii. Organizował od podstaw  LO nr IX i przez wiele lat, do emerytury, był dyrektorem tej szkoły. Równolegle, prawie do śmierci, pracował w szkolnictwie średnim dla dorosłych. Społecznie, jeszcze od czasów przedwojennych, działał w ZNP, pełniąc w nim różne funkcje. Był zawsze bezpartyjny, mimo to cieszył się szacunkiem władz oświatowych, zarówno przed, jaki i po wojnie. Za swoje zasługi został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, honorowym tytułem Zasłużonego Nauczyciela oraz szeregiem odznaczeń regionalnych. Był nauczycielem i wychowawcą z powołania. Kochał młodzież i wychował wiele pokoleń wartościowych Polaków. [Ludomir Stankiewicz].

     

     

    Stankiewicz Maria (1884-1957) 7-28-15

     

     

     

     

     

    Stankiewicz Maria (1906-1985) 9-14-1

     

     

     

     

     

    Stankiewicz Maria (1892-1971) 15-33-3

     

     

     

     

     

    Stankiewicz Maria (1921-1992) 17-4-13

     

     

     

     

     

    Stankiewicz Ryszard (1941-1986) 12-18-6

     

     

     

     

     

     

     

     

    Stankiewicz Ryszard (1920-2012) 15-26-23

     

     

     

    STANKIEWICZ Waleria z d. Kielar (13-3-5). Ur. 20.03.1908 w Bukowie (Podkarpacie), zm. 31.05.1994. Nauczycielka. Po ukończeniu SN w Sanoku otrzymała pracę w powiecie brasławskim (dawne woj. wileńskie), na pograniczu Polski i Łotwy. Wyjechała z Podkarpacia i po długiej podróży, znalazła się na wileńszczyźnie. Młodą nauczycielkę odebrał ze stacji Konstanty Stankiewicz, jej późniejszy mąż. Waleria pracowała w kilku kolejnych szkołach w powiecie brasławskim, w zależności od potrzeb kadrowych tamtejszej oświaty. W czasie wojny uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Po wojnie przeniosła się i zamieszkała wraz z mężem we Wrocławiu. Była tu pionierem polskiego szkolnictwa. Przez wiele lat pracowała w SP nr 2, a później nr 45. Była bardzo ceniona jako nauczycielka, zwłaszcza nauczania początkowego. Wychowała wiele pokoleń, a jej dawni uczniowie do dziś odwiedzają grób swojej „pani”, wspominając ją serdecznie. Radością ostatnich lat jej życia było przebywanie z wnukami, które chętnie odwiedzały babcię każdego dnia. [Ludomir Stankiewicz].

     

     

     

    Stankiewicz Zdzisław (1914-1985) 15-33-3A


     



     





    Szanowny Panie,

    poniżej przedstawiam zarysy AK-owskiej historii moich bliskich Lenartowiczów, spoczywających na cmentarzu Św. Rodziny we Wrocławiu. Alina, Józef, Stanisław i Tadeusz byli rodzeństwem. Józef to mój ojciec. Maria z Cyranowskich to moja matka.

    Jak dotąd na stronie brak jest Aliny, Józefa i Tadeusza. Uzupełniam dane dotyczące Marii i Stanisława. Oczywiście ma Pan prawo redagowania tych tekstów w celu ich dostosowania do zasad ogólnych.

    Pozdrawiam

    Krzysztof Lenartowicz

    klenart@pk.edu.pl

     

     

    BILLEWICZ Alina z Lenartowiczów (7-5-18). Ur. 5.03.1919 w Niżnim Nowgorodzie, zm. 2001 w Ponteland k. New Castle-upon-Tyne (Wka Brytania).

    W AK od 1943 była zastępcą Zofii Dąb-Biernackiej, kierowniczki Oddziału V-k Łączności w Wilnie, swojej najbliższej przyjaciółki. Alina ps. „Alina” była także zwierzchnikiem kurierów Komendy Okręgu. W lutym 1945 kpt. Zofia i Alina musiały opuścić Wilno z powodu zagrożenia przez NKWD, a jako przedstawicielki placówki Okręgu Wileńskiego otrzymały zadanie przekazania danych o likwidacji wileńskiego AK Komendantowi Głównemu AK, gen. Leopoldowi Okulickiemu “Niedźwiadkowi. Pod koniec lata 1945 obie, poszukiwane w Warszawie, musiały uciekać za granicę. Zdobyły belgijskie paszporty, żeby udać się do ojca, rzekomomieszkającego w Belgii (Alina dobrze mówiła po francusku, a Zofiaudawała zszokowaną niemowę, co konsul belgijski w Warszawie w lot przejrzał, ale paszporty wyd). Wyruszyły z Polski jako siostry Alina i Zofia Malinowskie, zarazem łączniczki AK z meldunkiem dla gen. T. Pełczyńskiegow sztabie II Korpusu w Anconie. Jechały przez Pragę w Czechachpociągiem wiozącym dyplomatów, dalej z Monachium ciężarówką amerkańską do Włoch, gdzie dotarły w połowie września 1945. Alina została awansowana do stopnia porucznika. Zdemobilizowana, przez któtki okres studiowała historię sztuki u prof. Karoliny Lanckorońskiej, potem wraz z innymi Polakami przeniosła się do Anglii, gdzie zamieszkała w Londynie. Tu poznała Zbigniewa Billewicza, z którym zawarła ślub. Oboje przenieśli się do Aberdeen, gdzie Zbigniew pracował jako statystyk na uniwersytecie i w klinice chorób wewnętrznych. Mieli dwie córki: Jadwigę Wisię” Billewicz i ZofięWatts. Pod koniec życia mieszkała w Ponteland.

     

     

    LENARTOWICZ Józef (12-22B-13). Ur. 5.11.1915 w Radziwiliszkach, zm. 15.07.1983 w Skowronkach na Mierzei Wiślanej. Lekarz chirurg. Ordynator Oddziałów Chirurgicznych Szpitali Miejskich nr 10 i nr 2 w Wilnie. W Kampanii Wrześniowej 1939 służył jako podchorąży-sierżant, lekarz II batalionu 6 PP Leg. Po kampanii wrócił do Wilna i kontynuował pracę w klinice chirurgicznej. W okresie okupacji, w AK Okręgu Wilno, był lekarzemdzielnicy “D”, ps. “Majski”. Prowadził szkolenie personelu sanitarnego oddziałów własnych i organizowanych przez PCK. Organizował punkty zaopatrzenia na okres walki w mieście, zaopatrzenie oddziałów partyzanckich AK, organizował i obsługiwał lokale przechowujące rannych z oddziałów leśnych, współdziałał w akcjach umieszczania ciężko rannych w szpitalach. W latach 1941-1943 pracował na oddziale chirurgicznym szpitala dla jeńców wojennych w Wilnie. W czasie akcji “Burza”,  w ramach operacji Ostra Brama – walk o wyzwolenie Wilna, prowadził dobrze wyposażony punkt opatrunkowo-zabiegowy dla własnego oddziału przy komendzie dzielnicy na terenie klasztoru Benedyktynek, udzielając również pomocy osobom cywilnym i żołnierzom radzieckim walczącym w śródmieściu. Jako instruktor harcerski, podharcmistrz, był członkiem komendy Chorągwi Wileńskiej Szarych Szeregów dowodzonej przez hm. Józefa Grzesiaka“Kmitę” (“Czarnego”). Poza zadaniami lekarskimi dorywczo pełnił obowiązki oficera łącznikowego, a w czasie walk przez 24 godz. dowodził oddziałem broniącym zdobytego gmachu Starostwa Powiatowego. Po zakończeniu akcji, rozkazem dowództwa otrzymał awans na podporucznika i Krzyż Walecznych nadany rozkazem Komendy AK (1944). Medal AK przyznano mu w 1970 po raz 1, 2, 3, 4. Po wyzwoleniu Wilna od Niemców pracował w Szpitalu Czerwonego Krzyża w Wilnie, a także jako naczelny chirurg w dwóchszpitalach Armii Czerwonej. W kwietniu 1945 ewakuował się z rodziną do Polski. Objął placówkę PUR w Łodzi, następnie, powołany do służby czynnej w Ludowym Wojsku Polskim, pracował w Szpitalu Garnizonowym w Olsztynie, później w Szpitalu Okręgowym w Warszawie. Otrzymał stopień majora. Zdemobilizowany (aresztowanny za zatajenie przynależności do AK) w 1953. Po zwolnieniu był dyrektorem, a zarazem ordynatorem oddziału chirurgicznegoSzpitala Powiatowego w Wadowicach. Zorganizował tam także stację krwiodawstwa. Wprowadził w szpitalu system stałego dokształcania. Załużony dla Miasta Wadowic.

     

    LENARTOWICZ Maria Ludwika z d. Cyranowska (12-22B-13). Ur. 2.07.1911 w Żejmiszkach (parafia Dubinki, woj. wileńskie), zm. 15.10.2006 w Wadowicach.

    Od 1931 harcerka “Marychna” w 13. Drużynie Harcerek im. Ks. Biskupa Władysława Bandurskiego, prowadzonej przez – Marynę, żonę Józefa “Czarnego” Grzesiaka. Ok. 1935 poślubiła Jana Bojanowicza, z którym miała syna Marka (ur. 1936). W 1942 wyszła ponownie za mąż za Józefa Lenartowicza, z którym miała dwoje dzieci: Krzysztofa (ur. 1944) i Kingę (1946-1997).

    W obu okupacji sowieckich i okupacji niemieckiej działa w Wilnie w Szarych Szeregach pod pseudonimem “Ludwika”, później “Grażyna”. Z polecenia Maryny Grzesiakowej przenosiła broń do wskazywanych miejsc. Od 1941 byłałączniczką (“adiutantem i maszynistką) komendy AK Dzielnicy “D”, dowodzonej przez hcm Józefa “Czarnego” Grzesiaka, komendanta Szarych Szeregów w Wilnie. Brała udział w szkoleniu bojowym podchorążych (w mieszkaniu harcerki Stachy Błusiówny), uczestniczyła w akcji “Burza” 7–12.07.1944. Asystowała jako pielęgniarka przy zabiegach chirurgicznych prowadzonych przez męża Józefa. W ramach obowiązków łączniczki przenosiła koce i dowody osobiste dla ukrywających się Żydów. W 1939 otrzymała z rąk “Czarnego” do uratowania przed zagarnięciem przez wrogów sztandar 33 pułku piechoty Strzelców Kurpiowskich z Łomży, a także sztandar Czarnej Trzynastki Wileńskiej. Oba te sztandary udało się jej przechować. Sztandar CTW zwróciła “Czarnemu” po jego powrocie z zesłania (1956) (obecnie na Jasnej Górze), sztandar 33 pp przekazała Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie w 1959. Gen. “Wilk” odznaczył ją Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami; na wniosek dowódcy 33 pp, płka Lucjana Stanka, otrzymała Krzyż Kawalerski Polonia Restituta; dowództwo AK w Londynie przyznało jej Medal po raz 1, 2, 3, 4 (1970) oraz Krzyż Armii Krajowej. Po wojnie mieszkała z rodziną w Olsztynie, a od 1953 w Wadowicach.

     

    LENARTOWICZ Stanisław – errata: ur. w Dianowie [nie: Dzianowie]

     

    LENARTOWICZ Tadeusz (grób przylegający od strony kaplicy do grobu w którym spoczywa Stanisław, brat Tadeusza i Józefa). Ur. 29.03.1927 w Landwarowie, zm. 15.10.1975 we Wrocławiu. Budowniczy. Mąż Ireny z Wojciechowskich, ojciec Jerzego i Anny Lenartowicz-Parol.

    Jako siedemnastoletni żołnierz 7. Brygady Wileńskiej AK, aresztowany w Puszczy Rudnickiej w lipcu 1944, trafił z bratemStanisławem Lenartowiczem i kuzynem Ryszardem Pieślakiem do obozu w zamku w Miednikach, potemw Kałudze. Pracował przy wyrębie lasów na wschód od Moskwy. Powrócił do Polski w styczniu 1946.Kierował budowami we Wrocławiu  (elektrociepłownia) i m.in. w Legnicy.


    Krzysztof Lenartowicz
     inf. 14.04.2014 r. 



    23 kwiecień 2013 r. - 14 kwiecień 2014 r.
    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005